Ibrahimovic: 'You Can Take The Boy Out Of The Ghetto, But You Can't...'

Het zijn de opvallende woorden van Zlatan Ibrahimovic, die te lezen zijn in het boek Seks, Drugs en Voetbal van Maarten Bax. Een hoofdstuk is volledig gewijd aan de excentrieke Zweedse spits. "Nu werd ik, ondanks mijn 22 goals en vijftien assists voor zeventig procent van mijn waarde al na één seizoen doorverkocht", vervolgt hij. "Vrienden van mij uit Rosengard waren zo kwaad, dat ze naar Barcelona wilden rijden om de boel eens even grondig te verbouwen.'

Hoe kon het zo hoog oplopen? Zlatan heeft Guardiola zelfs verweten dat Barcelona dankzij zijn domme beslissingen als coach dat jaar (van 2010) niet de Champions League heeft gewonnen...

Dat klopt. Succesvol kan de periode van de geboren Zweed in Catalonië niet worden genoemd. Hij wilde er vijf jaar blijven, maar na een half jaar gaat het al helemaal mis bij de club. Josep 'Pep' Guardiola, de koele trainer van de Catalaanse grootmacht, heeft hem uitgelegd dat men bij zijn club niet gediend is van vedettegedrag.

"Toen ik naar Barcelona ging, mocht ik niet eens een privéjet nemen. Ik moest maar een gewoon vliegtuig pakken. We zijn niet zoals Real Madrid, werd me verteld. Het voelde alsof ik terugkeerde bij Ajax, terug naar school." (Daily Mail, 2013) Guardiola legt Zlatan ook uit dat hij zijn Ferrari beter thuis kan laten. Die snapt er niks van.

"Wat maakt het in godsnaam uit in wat voor een auto ik rijd?" Als de Zweed op een dag weet dat hij bij een wedstrijd bankzitter is, rijdt hij - eigenzinnig als hij is - met zijn drie ton kostende Ferrari naar het stadion en parkeert hij zijn bolide pontificaal voor de hoofdingang. Guardiola straft hem niet, wat Zlatan op zijn beurt 'laf' vindt. Zoals hij zal beweren dat 'de ballen van de trainer net zo groot zijn als die van zijn kinderen.'

Eerder heeft hij al gevraagd of ze niet twee ziekenauto's langs het trainingsveld neer kunnen zetten. Dit in het geval dat hij zijn trainer zal aanvliegen. Na zijn vroegtijdige wissel in de verloren halve finale in de Champions League tegen Internazionale breekt er iets. "Guardiola liet me merken dat ik de schuldige was, al zei hij helemaal niets. Hij was als een stenen muur. Daarop schopte ik een metalen doos drie meter de lucht in en begon ik tegen hem te schreeuwen dat hij geen ballen had." (Daily Mail, sept. '13)

Het is wel een mannetje, die Zlatan...

Ja, je moet wel een behoorlijke autoriteit zijn, anders walst meneer Ibrahimovi? genadeloos over je heen. En je moet hem vooral niet behandelen als minder, als iemand van de arbeidersklasse. Want dan zijn de poppen pas écht aan het dansen. Het was knap dat Guardiola beide 'negatieve-Zlatan-eisen' in zich had en het zo dus wel kon schudden. In zijn eigen biografie gaat Guardiola uitgebreid in op het 'geval' Zlatan. Zo dreigt de spits luidkeels de kop van de romp van fitnesstrainer Lorenzo Buenaventura te trekken als die hem niet fit wil verklaren voor de klassieker met Real Madrid.

Dat hij Messi veel te vaak tijdens duels in de weg loopt, wil de Zweed, aldus Guardiola, ook maar niet begrijpen. Tijdens de winterstop is Zlatan zo depressief dat hij dreigt met voetballen te stoppen. Daarna gedraagt hij zich als een klein kind, gaat eindeloze discussies aan met zijn trainer, wenst zijn aanwijzingen niet meer op te volgen. Hij zegt misschien zelfs wel eens de controle over zijn arm te gaan verliezen, waarna die op de trainer zijn gezicht zal belanden. Dat Messi nu in de spits staat en hij op de flank, verteert Zlatan al helemaal niet.

Na één seizoen, net na de zomervakantie, vertrekt Zlatan al bij Barcelona. Hij wordt verhuurd aan AC Milan en trapt flink na richting Guardiola. 'De filosoof' of 'de muur' zoals 'Ibra' hem noemt, was geen winnaar, dacht dat hij het voetballen had uitgevonden. Meer eerbied had de geboren Zweed voor trainers als Capello, Mourinho ('Hij maakte van een kat een leeuw') en Ancelotti, die voor hem zelfs een tweede vader was. Respect heeft Zlatan in zijn hele leven sowieso maar voor een handjevol individuen gehad. Van de genoemde drie trainers tot aan zijn manager Mino Raiola en van zijn vriendin Helena Seger tot aan Trustor, zijn hond. En dan natuurlijk voor zijn moeder, die in zijn jeugd keihard werkend voor het inkomen zorgde.

Zijn ouders emigreren in 1970 naar Zweden op zoek naar een beter leven. Maar op Zlatans tweede jaar scheiden hun wegen zich al. Zijn vader, een Bosniër die getraumatiseerd is door de Balkanoorlog, raakt verslaafd aan alcohol. Moeder Jurka werkt zich vanaf dat moment veertien uur per dag een slag in de rondte. Ze hebben het niet makkelijk in Rosengard, één van de, zo niet dé armste wijk van Malmö, zo lees je in zijn geautoriseerde biografie.

"We deden niet aan knuffelen en dat soort dingen. Niemand vroeg: 'Hoe ging het vandaag, knulletje van me?' Geen volwassene hielp je met je huiswerk of vroeg of je ergens mee zat. Je moest jezelf maar zien te redden en hoefde niet te zeuren als iemand rot tegen je had gedaan." Als kind leert Zlatan vechten voor zijn bestaan. Als hij voetbalschoenen koopt, doet hij dat voor 59 kronen (nog geen acht euro) in een supermarkt. Zlatan wordt een jeugdige delinquent.

Hij gooit stenen naar autoruiten, pikt spullen bij de supermarkt en steelt fietsen. "Ik heb me zo eens omgekleed als Rambo om met een reusachtige betonschaar een fiets van een militair te jatten.' Maar is zijn gedrag niet allemaal te verklaren? Zlatan woont bij zijn vader en diens koelkast zit vol met drank. "De pijn van de honger deed me dat soort fratsen uithalen," zo verdedigt hij zich later zonder enige schaamte.

* Bovenstaand (eerste gedeelte van het) verhaal over Romário maakt onderdeel uit van het zojuist verschenen boek 'SEX, DRUGS EN VOETBAL' van auteur Maarten Bax, die eerder de geautoriseerde biografieën schreef van Frank & Ronald de Boer en Badr Hari. U kunt een (gesigneerd) exemplaar bestellen via www.sexdrugsenvoetbal.nl. Ook is het boek in de (meeste) winkels verkrijgbaar. ISBN: 978-90-816203-0-7.