De ploeg van Thomas Schaaf had wel een paar geweldige spelers. De doelpunten kwamen van de kleine, ietwat gezette spits Ailton, geassisteerd door Ivan Klasnic met Johan Micoud achter hen als aangever. Op 8 mei 2004 zette juist dat trio de kroon op het werk. In het Olympiastadion, destijds nog de thuisbasis van achtervolger Bayern München, maakten ze alle drie een treffer om in het hol van de leeuw de landstitel op te eisen. Bovendien werd de DFB-Pokal er nog bijgewonnen.
Hoewel het Schaaf niet lukte om nog een schaal in de prijzenkast bij te zetten, bleef Werder in de jaren die erop volgen in de Duitse top actief. Een mix van betrouwbare verdedigers zoals Naldo of Per Mertesacker en creatieve geesten, denk aan de geniale Braziliaanse spelmaker Diego, maakte dat Werder op nationaal niveau om de bovenste plekken streed en ook over de grens af en toe indruk maakte. In 2009 bijvoorbeeld, toen Bremen in de laatste finale onder de naam UEFA Cup speelde.
Het zou de laatste sluiptrekking zijn van Werder als Duitse grootmacht. Schaaf kon zijn succes niet laten duren. In 2013 kon degradatie pas ternauwernood vermeden worden, waarna Schaaf werd bedankt voor ruim een decennium trouwe dienst. Het werd geen mooi afscheid: de succesvolste trainer die de club misschien ooit wel gehad heeft werd na de voorlaatste speelronde aan de deur gezet.
Wie goed doet, zou volgens het spreekwoord goed ontmoeten. In de Noord-Duitse stad, bekend van biermerk Beck’s, lijkt het omgekeerde aan de hand. Het ontslag van Schaaf betekende een periode waarin het linkerrijtje niet meer gevonden kon worden. In 2016 kon pas in de laatste minuten van de laatste wedstrijd het lijf gered worden. Afgelopen seizoen leek degradatie opnieuw een reële optie. Alexander Nouri, trainer van het tweede, mocht als laatste proberen de boel te redden. Dat ging zo goed dat de ploeg uiteindelijk achtste werd en bijna Europees voetbal haalde.
Dat stemde misschien wat gemakzuchtig bij de bestuurslieden aan de Weser. In Serge Gnabry verloor de ploeg haar meest veelbelovende speler, om vervolgens geen echte versterkingen voor de voorhoede te halen. Drie doelpunten uit tien wedstrijden is het gevolg gebleken. De vijf punten die dat opleverde, zijn niet genoeg voor Nouri: hij werd maandagochtend ontslagen in Bremen. Nu het trucje met de jeugdtrainer ook al is geprobeerd is het maar de vraag wat Werder nu nog kan.
Een aardig feitje is dat Frank Baumann, een van de pilaren van het kampioenselftal van 2004, de jacht op een nieuwe trainer zal leiden. Florian Kohfeldt heeft de beste papieren, hij is momenteel net als Nouri trainer van Werder Bremen II, uitkomend in de 3. Liga. De vraag is of Baumann c.s. iets zien in zo’n herhaling van zetten. Een geloofwaardig alternatief is Markus Weinzierl, een trainer die bij FC Augsburg succesvol werkte voordat hij afgelopen seizoen een weinig gelukkig huwelijk met Schalke 04 kende. Welke keuze Baumann ook maakt, hij kan zich niet veroorloven de verkeerde te maken, anders kan een periode van 35 jaar onafgebroken Bundesligavoetbal in het Weserstadion in het nauw komen.
