De Coca-Cola Kid bereikt de Premier League
Hoewel hij voor Turkije speelt, werd Kazim geboren in Londen. Op zijn achttiende haalde Brighton & Hove Albion hem weg bij Bury, een club uit de buurt van Manchester. De pakweg drie ton die met de transfer gemoeid waren, kon de club die nu als Premier League-deelnemer om zo’n fooi moet lachen destijds alleen ophoesten met hulp van een bepaald frisdrankenmerk. De Coca-Cola Kid was een succes, totdat hij een transferverzoek indiende omdat hij niet in de basis startte. In 2006 kocht Sheffield United, een Premier League-club, hem daarom weg. Hij scoorde zelfs een keer, de 2-2 tegen Bolton.
Turkse tijden
Kazim zou in Turkije aan de slag gaan, en wel bij Fenerbahce. Bij de blauw-gele club had hij aanvankelijk groot succes, voornamelijk door een goal in de kwartfinale van de Champions League tegen Chelsea. Toen de club zijn contract ontbond wegens gebrek aan perspectief, tekende hij zonder blikken of blozen voor aartsrivaal Galatasaray. Een smet op zijn Turkse tijdperk is dat hij er nooit kampioen werd. Wel zou hij iedere wedstrijd meedoen met het Turkse stuntelftal op Euro 2008. De ploeg reikte onder Fatih Terim na een drietal miraculeuze ontsnappingen tot de halve finale. In een verhuurbeurt bij Olympiakos Piraeus zou hij bovendien nog de medaille die bij de Griekse landstitel in de wacht slepen.
Feyenoord en Celtic
In Rotterdam-Zuid had hij de zware erfenis van Graziano Pellé op zijn schouders. Kazim zal voor inzet altijd een voldoende hebben gescoord, maar was als spits domweg niet van hetzelfde kaliber als de Italiaan. Hij scoorde zeker wel, maar was nog vaker het mikpunt van spot vanwege zijn talent om in controverse verzeild te raken. Ook bij Celtic bleef dat aan hem kleven: tijdens zijn debuutwedstrijd bij Aberdeen misdroeg hij zich al met smerige overtredingen. Toch verliet hij Schotland wel met nog een kampioensmedaille.
Brazilië
Daarmee liet hij Europa achter zich om zijn heil in Brazilië te zoeken. Bij Coritiba hield hij het een halfjaar uit, om uiteindelijk neer te strijken bij Corinthians, zijn dertiende werkgever in twaalf jaar. Het is te veel eer om te beweren dat hij in Sao Paulo een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten of zelfs maar een basisspeler is geworden. Toch heeft hij er zijn derde landstitel behaald. Voor een spits die nergens meer scoorde dan de veertien exemplaren die hij in Rotterdamse dienst produceerde is dat toch geen gekke carrière. En wat wij van hem vinden, zou het hem echt boeien?
