Mourinho moest met zijn Manchester United naar het Newcastle United van Benitez, bij aftrap de nummers twee en achttien van de Premier League. Om maar aan te geven dat de Portugees op het ogenblik ruimschoots de rooskleurigere baan voor zich heeft op kunnen eisen. Newcastle vocht voor het leven en won met 1-0 door een doelpunt van Matt Ritchie. Opnieuw toonde Benitez zich Mourinho’s Angstgegner, een patroon dat als rode draad door beide carrières loopt. Een kroniek.
2004: Mourinho wordt afgewezen op Anfield
Een jonge Mourinho liet zijn zaakwaarnemers veertien jaar geleden mee naar Engeland vliegen. Niet voor tactisch advies bij het Champions League-duel van zijn FC Porto met Manchester United, maar om hun cliënt aan een nieuwe baan te helpen. Mourinho beseft dat hij niet meer kan halen dan hij nu doet in Portugal en heeft zijn zinnen op Anfield gezet. Tot zo’n punt dat hij naar verluidt zelfs het iconische You’ll Never Walk Alone als ringtone had ingesteld. Bij Liverpool weet iedereen dat Gérard Houllier eruit gegooid wordt, maar dit is 2004.
En in 2004 waren de beleidsbepalers bij de Reds nog geen poenerige Amerikanen, maar keurige Engelse gentlemen. Die waren niet zo gediend van de avances van Mourinho, die achter de rug van een collega om op banenjacht was. De Portugees werd vriendelijk maar duidelijk afgewezen en Liverpool stelde Benitez aan, die met Valencia Spaans kampioen geworden was en daar de UEFA Cup aan toevoegde. Mourinho zelf komt bij Chelsea terecht, waar hij met de creditcard van Roman Abramovich blanco cheques mag schrijven.
2005: The Ghost Goal
Mourinho heeft het er nog steeds over: de bal van Luis Garcia in de halve finale van de Champions League in 2005. Was-ie over de lijn? Zelfs voor de hedendaagse technologie was het een uitdaging geweest. Het komt Mourinho prima uit om niet te vermelden dat Milan Baros enkele seconden eerder was neergesmeten door zijn doelman Petr Cech. Arbiter Lubos Michel heeft sindsdien verklaard dat het alternatief voor het doelpunt en rode kaart en een strafschop geweest was, dus dat Chelsea benadeeld is lijkt een vlieger te zijn die niet opgaat. Hoe ook, Chelsea vloog eruit en Benitez won met Liverpool de waanzinnige finale in Istanbul.
2007: Strafschoppen kosten Mourinho de kop
Abramovich zal het nooit hardop durven zeggen, maar de twee Premier League-bekers en de FA Cup die Mourinho in zijn eerste drie seizoenen thuisbracht kunnen hem eigenlijk gestolen worden. Hij is voor een ding bij Chelsea: die cup met de grote oren. In de derde poging moet het daarom raak zijn. Opnieuw wacht in de halve finale Liverpool, opnieuw treden de Reds niet aan met een ploeg waar je bang van wordt. Toch is het na afloop opnieuw feest op Anfield, ditmaal na strafschoppen. Voor Mourinho is de nederlaag het begin van zijn einde.
2018: Benitez haalt zijn gram
Jarenlang bekvechten de twee vooral, vooral omdat clubs de twee blijven aannemen. Benitez werkt ook bij Internazionale, Chelsea en Real Madrid, maar kan nergens echt op de warmte van het publiek rekenen. Die vindt hij bij Newcastle wel, omdat hij de club trouw blijft na de degradatie. Samen promoveren ze, en dus komt Benitez Mourinho weer tegen. Op Old Trafford is er geen houden aan: 4-1. Maar op St. James’ Park won Mourinho nog nooit een Premier League-wedstrijd. Ook nu niet: Ritchie schenkt zijn trainer de punten. Newcastle klimt van achttien naar dertien. Mourinho heeft nog maar eens wat uit te leggen, nadat het andermaal Benitez is die zijn sterrenensemble met een matige ploeg de loef afstak.
