Tenzij Huddersfield Town woensdagavond op Stamford Bridge een puntje van Chelsea afsnoept, zal het ook in het John Smith Stadium niet alleen om Wenger draaien, daar de Terriers dan nog een punt nodig hebben voor het behoud. Daarom een midweekse hommage aan de legendarische trainer: we stelden de beste ELF spelers samen die onder hem voor Arsenal speelden!
Doelman: David Seaman
Er wilden nog wel eens clowns in het doel staan bij Arsenal. Vooral Manuel Almunia joeg de mensen in het Emirates Stadium de stuipen op het lijf. David Seaman heeft als overeenkomst met alle keepers dat mensen vooral zijn paar flaters nog herinneren, maar hij was over het algemeen een betrouwbaar sluitstuk.
Rechtsback: Bacary Sagna
Toonbeeld van de scoutingkunde van Le Professeur. Werd als onbekende van AJ Auxerre gehaald en groeide uit tot de beste rechtsback in de Engelse competitie. Om prijzen te winnen moest Sagna vervolgens naar Manchester City verkassen.
Centrale verdediger: Sol Campbell
Had een Engelse trainer dit ook gedurfd? Van Tottenham Hotspur naar Arsenal verhuizen is eigenlijk not done, toch verruilde de stopper White Hart Lane gratis voor Highbury. Hoogtepunt was de openingsgoal in de Champions League-finale van 2006, hoewel FC Barcelona uiteindelijk met de beker ging lopen.
Centrale verdediger: Tony Adams
Cultuuromslagen hebben even nodig. Wenger schrok in Londen van de losbandigheid van zijn selectie. Aanvoerder Tony Adams kon met recht een alcoholist genoemd worden. Tegenwoordig zou het ondenkbaar zijn, maar Wenger wist dat Adams onverbeterlijk was. Hij bleef overigens wel aanvoerder van de Dubbelwinnaars van 2002.
Linksback: Ashley Cole
Met excuses aan Giovanni van Bronckhorst, en wellicht ook aan de aanhang van Arsenal, die Cashley na zijn overstap naar Chelsea het licht in de ogen nooit meer gegund heeft. Desondanks was Cole op zijn hoogtepunt een schier onklopbare linksback die de meest getructe aanvallers op de Europese velden lachend onschadelijk maakte.
Verdedigende middenvelder: Patrick Vieira
Beroemd om zijn rivaliteit met Roy Keane als subplot in de concurrentie tussen Arsenal en Manchester United. De Ier wist veel spelers te intimideren, maar kreeg bij de aanblik van Vieira zelf klotsoksels. Was Vieira dan een simpele schopper? Onderstaand filmpje bewijst het tegendeel.
Rechtshalf: Robert Pires
Werd bij aankomst in Engeland nog wel eens verketterd om zijn neiging snel naar de grond te gaan. De Fransman won zieltjes door domweg verschrikkelijk goed te kunnen voetballen. En dat-ie een tikkie arrogant was? Ach, het werd hem vergeven.
Linkshalf: Fredrik Ljungberg
Ook zoiets dat door de spijtige ontwikkelingen in het voetbal niet meer gebeurt: een jochie van Halmstads uit Zweden kopen en hem meteen bij Arsenal in het diepe gooien. Freddie speelde een generatie bij Arsenal en had een sleutelrol in twee kampioenschappen.
Aanvallende middenvelder: Cesc Fabregas
In aanleg misschien wel de beste voetballer onder Wenger, maar had er last van dat hij voor de Premier League eigenlijk een tikje te traag was. De Spanjaard compenseerde dat met een uniek spelinzicht en ontwikkelde zelfs een flinke neus voor de goal.
Schaduwspits: Dennis Bergkamp
Het is grappig om te weten dat Arsenal tot de jaren ’90 een reputatie had gelijk die van ploegen van José Mourinho als het gaat om voetbal. Arsenal stond gewoon bekend om defensief, onavontuurlijk spel. Natuurlijk was Wenger de man die de verandering plotte, maar zijn verlengstuk Dennis Bergkamp staat buiten het stadion in brons. En terecht.
Spits: Thierry Henry
Oh Titi. Wat heb je ons verwend. Slimme vrije trappen tegen Chelsea-muren die nog niet klaarstonden. Waanzinnige volleys tegen Manchester United. Demarrages die heel Liverpool deden duizelen. Was hij gebleven, hij had op zeker het Premier League-record voor goals gebroken. We doen het hier maar mee.
