Precies 29 jaar geleden kwam Reus ter wereld in Körne, een stadsdeel van Dortmund dat lijkt op zo vele in Duitsland – niet met heel veel fantasie gebouwd, maar wel vrij comfortabel om in te leven. Wie in het westen van Duitsland voetbalt, heeft af en toe soortgelijke problemen als een Amsterdammer die deze dagen het Damrak wenst over te steken: het is zo vol dat je wel eens een hele grote club, of een huurfiets, over het hoofd ziet. Zo kon Reus nadat Borussia Dortmund hem in eerste instantie had afgetest terecht bij Rot-Weiss Ahlen. Die club is nu in de vergetelheid geraakt, maar speelde destijds nog 2. Bundesliga.
Niet dat ze erin bleven overigens. Reus brak door, kende een goed seizoen, maar kon niet in zijn eentje alle problemen verbloemen. Het leverde hem wel een promotie op. Ook nu ging die niet gepaard met urenlange jakkertochten over de Autobahn: Borussia Mönchengladbach is maar een uurtje rijden van de voetbalveldjes waar Reus zijn dribbelkunsten en spelinzicht in de kleine ruimte ontwikkelde. Dat Reus dat uurtje regelmatig reed zonder ooit rij-examens te hebben afgelegd, werd hem snel vergeven. In het Borussia-Park kwam al zijn eerdere ervaring van pas: het was zijn brille die Gladbach voor de 2. Liga kon behoeden.
Voor een Dortmunder Junge is het spelen in het Westfalenstadion toch het hoogst haalbare – daarom had hij een clausule in zijn contract laten zetten. Jürgen Klopp gaf in 2012 gehoor en zette het foutje van de zwart-gele jeugdopleiding na al die jaren recht. Onder de rook van de gele wand groeide Reus, samen met zijn naar Arsenal vertrokken maatje Pierre-Emerick Aubameyang, uit tot een Europees spitsenkoppel dat over het gehele continent gevreesd werd. Het wrange is dat de gouden tijd van Dortmund net geweest was: Reus won één DFB-Pokal in zes seizoenen.
En dan de nationale ploeg: een verhaal van louter misfortuin. In 2012 nog te jong(al mocht-ie wel even ruiken), in 2014 geblesseerd en ook in 2016 door fysiek leed buiten de strijd gebleven. Bondscoach Joachim Löw weet dat prolongatie van de wereldtitel iets uit een vervlogen tijdperk is. Of dat met honger te maken heeft, wie zal het zeggen? Over de gretigheid van Reus hoeft hij zich alvast geen enkele zorgen te maken, de man die al jaren op de verkeerde momenten uitvalt en bij Dortmund kwam op het moment dat er geen landstitels meer waren.
Sinds februari is Reus fit, na ellenlange periodes van blessureleed. Er zal in Rusland niemand rondlopen die er meer op gebrand is om met die grote beker te mogen torsen, niemand ook die minder uitgeblust is. Het wordt voor Reus tijd dat hij zijn carrière van een hoogtepunt voorziet. Als het medio juli zover is, zal zelfs Körne tijdelijk bruisen.
