De Champions League is één avond oud en Liverpool heeft al weer een partij gespeeld die op alle seizoensoverzichten gaat belanden. We kunnen ook genoeg mensen uitlichten. James Milner, die maar iedere dag beter wordt. Roberto Firmino, de Colgate-invaller die zelfs met anderhalf oog precies kon afmeten waar de winnende goal inpaste. We kiezen voor de linksback, Andy Robertson. Alleen al voor die heerlijke voorzet van de 1-0 van Daniel Sturridge.
Ludere causa ludendi
Hoe groot is die ontwikkeling? Robertson speelde in de jeugd van een club die in een stadion met plaats voor ruim vijftigduizend supporters woont. Hij haalde ook het eerste bij die club, maar kreeg er geen stuiver voor. Nee, geen financiële perikelen, Queen’s Park FC uit de Schotse League Two heeft van oudsher bezit van het nationale stadion Hampden Park(al gaat dat veranderen), maar is altijd een amateurclub gebleven. Het Latijnse ‘ludere causa ludendi’, vertaald: ‘spelen om het spelen’, is het clubmotto op Hampden Park. Daar komen tegenwoordig nog een paar honderd mensen naar kijken.
2009: Released by Celtic for 'being too small' at U15 level
— ? (@AnfieldAn) 3 september 2018
2012: Signed by Queens Park FC
2013: Signed by Dundee United
2014: Signed by Hull City for £2.85m
2017: Signed by Liverpool for £8m
2018: Starts a UCL final
2018: Made Scotland NT captain
The rise & rise of Andy Robertson? pic.twitter.com/1fSm0WFjFJ
Waaronder ook een scout van Dundee United. Na een jaar op Tannadice kocht Hull City hem weg, met de Schotse linksback schipperden de Tigers tussen Premier League en Championship. Na de degradatie in 2017 was hij voordelig af te halen in Kingston-upon-Hull, Jürgen Klopp sloeg toe. Het cynisme was groot. Arsenal had met Sead Kolasinac een echt sterke back gehaald. Gratis, en van Schalke 04, hoe had Klopp daar naast kunnen kijken? Robertson moest aanvankelijk op de bank plaatsnemen. Alberto Moreno werd weer op de backpositie gezet, de Spanjaard werd nog steeds niet gehinderd door verdedigend inzicht van welke vorm dan ook.
Ontploft
Maar Liverpool tikt in een goed seizoen de zestig wedstrijden wel aan, dus iedereen krijgt zijn kans op een dag. Die van Robertson komt in december, de resultaten zijn gemixt. Het is pas in januari tegen Manchester City dat Andy Robertson zich naar een vaste plek in het eerste katapulteert. De ploeg van Pep Guardiola komt als ongeslagen koploper naar Anfield. Zowel de eerste als de tweede helft kent een fase waarin de tegenstander volledig onder de voet gelopen wordt. De pressie, bluf en het uithoudingsvermogen van de Schot maken van hem een belangrijke schakel in het elftal dat Europa shockeert. Liverpool loopt Porto, nogmaals Manchester City en AS Roma onder de voet.
Afgelopen zomer vroeg niemand nog om een nieuwe rechtsback. Op Anfield hebben Schotten een streepje voor. Ze werken hard en hebben allemaal een prettig karakter. Vooral Glaswegians als Kenny Dalglish en Graeme Souness kunnen bij Liverpudlians weinig fout doen. Zo ook Robertson, die vanaf dag één sympathie oogst. Het duurt pas tot het eind van het seizoen voor iedereen doorheeft dat hij naast sympathie ook bewondering verdient: Robertson is écht een goede back.
Dat blijkt dit seizoen opnieuw. Liverpool kan in de Premier League meer en meer het eigen spel spelen. Dinsdagavond werd de Europese topploeg PSG gedegradeerd tot een doodnormaal ploegje, enkel bij de 2-2 was de Franse brille te zien. In de aanvalsmachine van Klopp kon Robertson een volgend wapen ontwikkelen: zijn voorzet. Vaak in één tijd, altijd indraaiend en vaker wel dan niet gevaarlijk. Andy is ontploft.
