Zlatan Ibrahimovic
Werd haast overal waar hij kwam wel een keer landskampioen, het hoogste Europese toneel leek niet voor de Zweed gemaakt. Niet dat hij zijn kunsten daar niet vertoonde – vraag Lyon maar – tot zilverwerk leidde het nimmer. Diende met Ajax, Manchester United, AC Milan, Internazionale, Juventus en FC Barcelona maar liefst zes clubs die de beker al wonnen, terwijl Paris Saint-Germain ook aan de weg timmert. Het mocht toch nooit lukken.
Ruud van Nistelrooy
Nog een spits die een hoop oud-winnaars diende: United, PSV, Real Madrid, HSV.. Waar zijn timing op het veld amper te wensen over liet, was de man uit Geffen kennelijk niet in staat om op de juiste momenten een winnaar te kiezen. Vandaar het lege vakje op een verder fraaie erelijst.
Fabio Cannavaro
Heeft een WK-titel, als dat de pijn wat mag verzachten. En een Ballon d’Or, niet een prijs die normaliter voor verdedigers is. Speelde voor Inter, Juve, Real Madrid en won alsnog die beker niet. Da’s ook een award waard, eerlijk gezegd.
Patrick Vieira
De tweestrijd met Roy Keane was legendarisch, nadat Vieira vertrok bij Arsenal bleek alleen dat de Ier bij lange na niet gelijkwaardig was aan Vieira. United bleef draaien, Arsenal is er eigenlijk nooit meer bovenop gekomen. Een CL-beker ontbreekt evenwel.
Hernán Crespo
Aan hem heeft ’t niet gelegen. De Argentijn maakte er twee in de finale van 2005, waarin AC Milan op een 3-0 voorsprong stond halfweg. Liverpool draaide de wedstrijd in zes minuten volledig om en ging zo met de beker aan de haal.
Pavel Nedved
Werd in 2005 ook door Liverpool aan de kant gezet, het bleek voor de Tsjech de laatste echt grote kans op het grote werk. Juventus was oppermachtig in de Serie A, al bleek dat naderhand duistere oorzaken te hebben, in Europa won die generatie niks. Nedved bleef ook na Calciopoli in Turijn en gaf zijn kansen daarmee weg.
Ronaldo
Wat is het toch met spitsen die het toernooi maar niet konden winnen. Ronaldo, we kunnen het rijtje wel weer afdraaien, diende toch ook niet de minste clubs. De Braziliaan slaagde er nooit in om zelfs maar de finale te halen. Ook voor hem geldt dat hij in ieder geval WK-goud heeft..
Michael Ballack
Veel scheelde het niet: Ballack verloor de finale in 2002 van Zidane(en tien andere Real-spelers) en in 2008 nog eens van Manchester United. Tussendoor speelde Balle bij Bayern München, waar hij de eindstrijd nooit haalde. Ook verloor hij een WK-finale. Erg veel tweede plaatsen voor een Duitser…
Roberto Baggio
Een goddelijke paardenstaart: check. Een beker met grote oren: neen. In het Italië van de jaren ’90 was kwalificatie tenslotte al lastig zat. Het lukte hem in 1995 met Juventus, maar Baggio vertrok naar AC Milan. De winnaar in ’96 hoeven we in Amsterdam en omstreken niet te noemen.
Francesco Totti
Iedere medaille heeft twee kanten. De loyaliteit van Francesco Totti betekent dat hij het niet eens meer hoeft te proberen om in Romeinse restaurants te betalen voor zijn pastaatjes. De spelmaker had een transfer naar verschillende échte Europese topploegen voor het uitkiezen, maar bleef. Bewonderenswaardig.
Michael Owen
Kan bij de club van Baggio. Verliet Liverpool in 2004 voor Real Madrid met de redevoering: ik wil de Champions League winnen. Daar moest je niet voor op Anfield zijn, leek het toch. Wel dus. Owen kwijnde op de bank van Bernabéu weg, zijn jongensclub haalde in 2005 meteen de grote beker.
