Of het nu om wel of niet bestrafte overtredingen, scheldpartijen, overgewicht of ouderwets opwachten gaat, de PSV-ers lijken zich dit seizoen te presenteren als YOLO's op voetbalschoenen.
"Gevolg van kampioenstress", zegt de één. "Interne onrust door onterechte aanvallen van buitenaf is de oorzaak", zegt de ander. Beide is waar, maar er is meer.
Wat ook zeker meespeelt in het chagrijn van De Herdgang, is de rol van de clubleiding bij PSV. De spelers zijn een aantal dingen namelijk niet vergeten. Bijvoorbeeld dat Fred Rutten na een nederlaag bij NAC vorig seizoen het samen met de spelers mocht uitzoeken.
Terwijl de geplaagde trainer naast de bus in een greppel ten overstaan van tientallen woedende supporters zijn stem liet overslaan, zaten Marcel Brands en Sanders lekker warm en knus in een kantoortje koffie te drinken en over de toekomst van diezelfde Rutten te beslissen. 24 uur later lag-ie eruit.
Dat het directieduo niet voor de coach ging staan en hem liet barsten tussen de bomen, heeft veel kwaad bloed gezet bij de spelers, die Rutten over het algemeen prima pruimden.
Met dezelfde argusogen werd het aantrekken van Timothy Derijck (niet goed genoeg), het verlengen met Marcelo (te zwak en geen zelfreflectie), het laten vertrekken van Stanislav Manolev (geen vervanger gehaald) en het openlijk flirten met Adam Maher (middenvelders genoeg toch?) door de spelers bekeken.
Ondertussen wordt wel gewoon even het kampioenschap van diezelfde groep geëist. Geen wonder dat de voetballers zo strak als gitaarsnaren staan en soms knappen of een vals geluid laten horen.
Toen Lens als vijfde (!) PSV-er dit seizoen over de schreef ging, vonden Brands en Sanders het nodig hun werknemer voor de camera's ter verantwoording te roepen. Maar wel pas nadat zij via een persmededeling hun zorgen over de arbitrage aan de wereld kenbaar hadden gemaakt. Iets over een straatje en schoonvegen.
Dankzij het interview van vanmorgen voelen de spelers zich nog meer in de steek gelaten door hun eigen directeur en is de kloof tussen werkvloer en top - bovenop alle sfeerbedervende bezuinigingen bij de club - nog groter geworden. Zij zien het al gebeuren dat dezelfde Brands en Sanders straks met de borst vooruit vooraan lopen als PSV ondanks alles kampioen wordt. Dan is het 'wij', nu is het 'zij'.
Daartussen zwemt Dick Advocaat, die zich inmiddels ook niet populair heeft gemaakt door spelers eerst vertrouwen te geven (Zanka, Derijck, Wijnaldum, Matavz) en daarna weer af te breken door publiekelijk hun capaciteiten in twijfel te trekken.
Toen de coach de kans kreeg om een van zijn misdragende spelers echt ter verantwoording te roepen, liet hij die glansrijk lopen. Terwijl Lens op Joris Mathijsen wachtte, vroeg Advocaat zich in de tunnel van De Kuip hardop af of zijn spits toevallig de trainer wilde spreken. Gezien de wissel en laffe tactiek was daar alle reden toe geweest.
Maar nee, Lens moest Advocaat niet hebben, maar 'Joris'. Advocaat zei 'oh', gaf Lens een klapje op de schouder en rende snel naar binnen. In plaats van zijn speler tegen zichzelf in bescherming te nemen en naar de kleedkamer mee te sleuren. De volgende dag zat Lens naast Brands in het publiekelijke beklaagdenbankje, niet Advocaat of Sanders, die als leidinggevenden toch echt hoofdelijk verantwoordelijk zijn voor de gedragingen van hun personeel.
Ondertussen wijst Advocaat naar de pers als hoofdschuldige en ziet de directie 'structurele' problemen bij de spelers. Hoeveel tegenstanders moet PSV eigenlijk verslaan om kampioen te worden? Niet alleen Ajax, Feyenoord en Vitesse, zo blijkt, maar ook een interne vijand: tweespalt. En een Trojaans Paard is altijd het gevaarlijkst als je hem niet op tijd ontdekt.
