Misschien komt het omdat de sportpers er nóg meer op zit dan vroeger en dat er maar geen maat lijkt te staan op de hoeveelheid cameraploegen die in de stadions aanwezig is, maar ik heb tegenwoordig het idee dat het aantal incidenten maar blijft toenemen. Spelers en trainers zijn prikkelbaarder dan ooit en wat dat betreft is het eind december aangenomen 'Handvest Betaald Voetbal' een waardevol stuk. Iets dat overigens ook wordt bewezen door het feit dat het aantal gele kaarten voor 'praten' de afgelopen maanden is verdubbeld in vergelijking met de periode ervoor.
Hoe raar al dat opgefokte gedoe is, schoot me weer eens in gedachten, toen ik op onze website het bericht tegen kwam, dat Arsenal een standbeeld heeft laten ontwerpen voor Dennis Bergkamp. Kijk, zulk nieuws. Daar knapt een mens nu van op.
Zonder enige terughouding durf ik te zeggen dat ik mijn hele leven een echte fan van Bergkamp ben geweest. Hoewel ook hij in al die honderden wedstrijden die hij speelde, soms ook even een heel klein beetje gemeen was (WK van 1998, Nederland-Servië, bijvoorbeeld) vertegenwoordigt Bergkamp voor mij zo'n beetje alles wat voetbal zo mooi maakt. Dat was al zo in zijn Ajax-tijd, maar werd wel heel erg duidelijk in zijn jaren bij Arsenal.
Als liefhebber van het Engelse voetbal had ik mij in de laatste decennia van de afgelopen eeuw ontzettend geërgerd aan het spel van Boring Arsenal. Alles was altijd mooi aan The Gunners: het veld, het stadion, het shirt. Alles, behalve het spel. Dat veranderde op slag toen Wenger de manager werd en hij vervolgens Dennis Bergkamp redde van diens moedeloos makende tijd bij Internazionale.
Plotseling was het alsof op Highbury het licht werd aangedraaid. Wat bleef was de als vanouds ijzeren defensie. Maar in plaats van met grote stugge spitsen, speelde Arsenal nu plotseling met artiesten als Henry (die ook al een standbeeld heeft) en Bergkamp. En had daar - niet onbelangrijk - ook nog eens enorm succes mee. Liefst drie landstitels veroverde de club. Plus vier keer winst in de FA Cup.
Bergkamp was met zijn 423 wedstrijden en zijn 120 goals een onmisbare schakel in die grote reeks successen. En wat het allemaal nog zo extra bijzonder maakte, is dat bijna ieder doelpunt van grote schoonheid was. Zelden gaf hij 'het laatste duwtje over de lijn'. Altijd ging het om een boogbal, een chipje, een stiftje of een solo. Alleen al met Bergkamps producties kan de video '101 mooiste goals uit de Premier League' moeiteloos worden gemaakt.
En nu komt er dus een standbeeld, gebaseerd op de allermooiste van die 120 goals, de treffer in de uitwedstrijd tegen Newcastle United uit 2002. Het is een moment dat het verdient om voor altijd in steen te worden vastgelegd. Wat een herinnering. Wat een speler!
Jan Hermen de Bruijn
Hoofdredacteur ELF Voetbal
Twitter: @DeBruijnELF
