In de dagen voor de finale van afgelopen zondag, merkte ik dat een vreemde pro-Italiaanse en anti-Spaanse stemming zich van ons land had meester gemaakt. Na de schandalig vroege uitschakeling van Oranje hadden de meeste Nederlandse fans een dag of tien flink treurend en zelfs wat verweesd rondgelopen. Totdat, namens een fris en vrolijk opererend Italië, die uiterst vreemde vogel Mario Balotelli weer een glimlach op de lippen van de meeste Oranje-fans terug toverde, door in de halve finale tegen Duitsland twee opmerkelijke treffers te produceren. 'We' waren plotseling allemaal voor Italië, vooral ook omdat één dag eerder in die slaapverwekkende partij tegen Portugal, Spanje had laten zien, dat technisch perfect voetbal soms ook dodelijk saai - zeg maar liefdeloos - kan zijn.
De plotselinge aanhankelijkheid voor Italië was zondagavond ook het belangrijkste gespreksonderwerk op het uiterst succesvolle ELF EK Strandfeest, waar voormalig Europees Kampioen Adrie van Tiggelen en 11-voudig international Dick Schneider mijn laatste gasten waren. Net als ik hoopten ook zij voor de wedstrijd op een Italiaanse zege, ook al vreesden wij allen dat het uiteindelijk Spanje zou zijn, dat er met de beker van door zou gaan.
Een kleine twee uur later bleek dat inderdaad het geval. Spanje won. En hoe! Dit keer geen 'tikkie takkie' om het 'tikkie takkie'. En dit keer geen eindeloos gebrei. Op 1 juli 2012 in Kiev was het formidabele positiespel van de Spanjaarden functioneler dan ooit. Liefst 4-0 werd het, de grootste marge in een WK- of EK-finale ooit. Het was één van de vele records die de Spanjaarden op deze historische avond braken. Een kleine greep:
- Vicente Del Bosque werd de eerste trainer in de voetbalgeschiedenis die zowel het EK, alsook het WK en de Champions League wist te winnen.
- Doelman / aanvoerder Iker Casillas speelde in Kiev zijn 29ste WK- en EK-eindrondewedstrijd. Meer dan welke andere doelman dan ook. Hij won zijn 100ste interland met Spanje (wereldrecord), ontving zijn derde gouden medaille en evenaarde ook nog eens het record van Edwin van der Sar voor EURO-wedstrijden zonder tegentreffers (9 stuks). Wat mij betreft, is Casillas dan ook de speler van het toernooi.
- Ook werd Spanje de eerste ploeg, sinds de EK-eindronde uit 16 landen bestaat, die kampioen werd met slechts één tegengoal.
- Spanje werd de eerste Europese ploeg die drie opeenvolgende grote toernooien wist te winnen (EURO 2008, WK 2010, EURO 2012). Casillas, Ramos, Alonso, Xavi, Iniesta, Fabregas en Torres maakten deel uit van al deze selecties.
- Fernando Torres werd met het minimum recordaantal van drie goals wel toernooi topscorer omdat hij minder minuten speelde (189) dan al zijn concurrenten.
- Om het 'tikkie, takkie' van Spanje nog eens te benadrukken: alle 12 EURO 2012-treffers werden gemaakt binnen het strafschopgebied van de tegenstanders.
- Juan Mata werd de snelst scorende invaller op EURO 2012, door tegen Italië al na 1 minuut & 14 seconden succes te hebben.
Het is een lijst die ik moeiteloos nog twee of drie keer langer kan maken. Het meest ongelofelijk nog zijn de prestaties van die twee kleine middenveldgeneraals Xavi en Iniesta. Dit duo werd wereldkampioen, won twee maal het Europees kampioenschap, drie keer de Champions League en twee keer het WK voor clubteams. Verder veroverden ze met Barcelona nog vijf landstitels, twee keer de Copa del Rey en vijf maal de Spaanse Supercup.
Wat is dáár nog van te zeggen. Zó groot is de overheersing van Real Madrid en FC Barcelona, dat wellicht nog het meest opmerkelijk was, dat geen van de vier Spaanse treffers in deze eindstrijd door een Real of Barca speler werd geproduceerd. Grappig genoeg waren het zelfs de twee invallers van Chelsea, Fernando Torres en Juan Mata, die de laatste doelpunten van het toernooi maakten, ruim een maand nadat ze met Chelsea de Champions League in de wacht hadden weten te slepen.
Waarmee - zo realiseer ik me nu - ook die beker dus eigenlijk een klein beetje in Spaanse handen is.
Geen wonder dan ook dat al die honderdduizenden zondagnacht in Madrid en al die andere Spaanse steden de straat op gingen om het voetbalsucces te vieren. Voetbalsucces verveelt nooit, zelfs niet als je in Madrid of Barcelona woont.
Jan Hermen de Bruijn
Hoofdredacteur ELF Voetbal
