Ademloos heb ik de beelden op het Sky TV bekeken. Terwijl Manchester United de laatste minuten van de wedstrijd tegen Sunderland afwerkte, waren de United-fans op de tribunes van The Stadium of Light al uitgebreid aan hun grote kampioensfeest begonnen. Terwijl de laatste minuten wegtikten, lag concurrent City tegen QPR immers met 1-2 achter en leek hun seizoen toch nog een goed einde te krijgen.
Maar zo ongeveer op het moment dat in Sunderland werd afgefloten, maakte City gelijk. Dat was duidelijk schrikken geblazen. Alex Ferguson liep twijfelend het veld op en de United spelers verzamelden zich in een soort kring; aan de ene kant klaar om hun feest te gaan vieren, maar aan de andere kant nog een beetje onzeker. Je weet immers maar nooit.
En toen gebeurde het alsnog. Ken Agüro maakte voor City de winnende goal, een bericht dat als eerste per mobiele telefoon doorkwam bij één van de United-fans. Hoe zijn gezicht in enkele seconden veranderde van blij, via ongelovig naar ontzet, werd door Sky scherp en meedogenloos in beeld gebracht. Evenals de verbijstering van 'alle Reds' om hem heen, die met vertrokken gezichten de onheilsboodschap moesten aanhoren.
In Manchester intussen hele andere beelden. Het leukst was nog de reactie van de City-fans, die diep ontgoocheld enkele minuten voor tijd naar huis waren gegaan om even later te ontdekken, dat hun club alsnog de titel had binnengehaald. Terwijl hun minder ongeduldige medefans binnen de muren van het stadion hun geluk luidkeels uitschreeuwden, probeerden 'de weglopers' op alle mogelijke manieren toch weer binnen te komen. Ze klommen over hekken en muren, zich ongetwijfeld verbijtend over de stommiteit die ze hadden begaan, om niet tot het laatste moment te blijven hopen.
Het was voetbal, zoals voetbal bedoeld is.
Passie, pure passie.
Hoe zeer zullen fans van De Graafschap en FC Twente die zelfde zondagmiddag die passie gemist hebben bij de spelers van hun club. Terwijl het er écht op aankwam in de allerlaatste fase van onze competitie, lieten hun ongeïnspireerde helden het juist helemaal afweten. Met fatale gevolgen voor beide clubs.
Vooral voor De Graafschap natuurlijk. Een week geleden was iedereen in Doetinchem nog reuze tevreden nadat men bij Den Haag eindelijk eens vrijuit had gevoetbald en er liefst vijf treffers waren gemaakt. Maar in plaats van inspiratie, leidde de onverwachte productiviteit in de dubbele wedstrijd tegen FC Den Bosch eerst tot onderschatting en uiteindelijk tot degradatie. In één klap werden de Doetinchemmers een aantal jaren teruggeworpen in hun ontwikkeling.
De financiële schade door de wanprestatie van zondag, was voor FC Twente wat minder groot. Door het winnen van de Fair Play-prijs was deelname aan de Europa League sinds vorige week immers al zeker. Maar de reputatie van Twente - en zeker die van trainer Steve McClaren - heeft wel een ontzettende deuk opgelopen. In plaats van kampioen te worden (iets dat er tot maart zeker in zat), eindigden de Tukkers het seizoen met een uitschakeling in de Play Offs om internationaal voetbal door …. RKC Waalwijk.
Niets ten nadele van de Waalwijkers, maar de oorzaak van deze onwaarschijnlijke nederlaag moet men bij FC Twente natuurlijk vooral bij zichzelf zoeken. Toen in december de eerste berichten naar buiten sijpelden, dat Twente al na een half jaar afscheid wilde nemen van trainer Co Adriaanse, dacht ik eerst aan een grap. Voor de buitenwereld leek het er immers op, dat Adriaanse bij Twente nu juist dát beetje toevoegde, dat in de laatste jaren juist heeft ontbroken: flair, brutaliteit en passie. Ja, en zelfs een beetje onbezonnenheid. Co zou - zo denk ik - vorig jaar in die allesbeslissende wedstrijd in de ArenA Ajax vanaf de aftrap naar de strot zijn gevlogen, in plaats van wat bedeesd te hebben afgewacht. Die bescheiden opstelling in de laatste wedstrijd kostte, wat mij betreft, Twente zelfs de landstitel, die op basis van het vertoonde spel best verdiend zou zijn geweest.
Dat voorzitter Joop Munsterman van deze ervaring geleerd leek te hebben en daarom koos voor de flamboyante Adriaanse als nieuwe trainer, was dan ook volkomen logisch. Maar dat hij tegelijkertijd ook vast hield aan de oude staf van assistenten - de 'cultuurbewakers' - was echter een blunder van formaat. Een raceboot komt nu immers niet snel vooruit als er een aantal ankers in het water hangt.
Voor die fout heeft Twente nu een hoge prijs betaald. Al in de eerste week van juli, vier dagen na de EK-finale in Kiev, moeten de Tukkers aantreden voor hun eerste kwalificatiewedstrijd in de strijd om de Europa League. Waarschijnlijk ergens op een tribuneloos veldje in Macedonië of op de Far Oer Eilanden. Het is te hopen dat de Twente-spelers dan inmiddels hun passie zullen hebben teruggevonden. Want anders is het komende seizoen al mislukt nog voordat het is begonnen.
Jan Hermen de Bruijn
Hoofdredacteur ELF Voetbal Magazine
