Real beste van de twee 'bedriegers'

Ik had al ruim een half jaar geleden in mijn agenda dit weekend met rood omcirkeld. Een wedstrijd tussen Barcelona en Real Madrid, zeker aan het eind van de competitie, was op papier immers een wedstrijd die niet te versmaden is. En samen met mij hebben - zo werd verteld - nog 400 miljoen andere mensen dat gedaan, want met zo velen zaten we zaterdagavond aan de buis gekluisterd. Voor - zoals Sport1 commentator Sierd de Vos het noemde - de op één na meest bekeken wedstrijd van het jaar. En natuurlijk met 99.252 man in Nou Camp zelf.

Genoten heb ik zeker, hoewel het voetbal, zoals zo vaak tijdens El Clasico, weer van matige kwaliteit was. Maar de spanning, de druk en het spektakel waren meer dan een compensatie voor de foute passes, de wilde trappen en alle misverstanden. Illustrerend voor het matige spel van met name de thuisclub, was het feit dat Barcelona's eerste schot op doel pas kwam na 70 minuten spelen.
Het werd uiteindelijk zelfs een historische wedstrijd, want vooraf had ik niet verwacht dat het Barcelona van Guardiola, na de nederlaag tegen Chelsea, nu al weer voor de tweede keer op rij zou verliezen. Het gebeurde overigens pas voor de derde keer na augustus 2008 (Wisla en Numancia) en mei 2009 (Mallorca en Osasuna). De zege van Real betekent natuurlijk ook zekerheid van het binnen twee weken behalen van de landstitel, gewonnen in een seizoen waarin Real record na record breekt. Zo was Khedira's openingstreffer de 108e van het seizoen in La Liga, een verbetering van de 107 doelpunten van - ook - Real in 89/90.

Maar hoe imponerend FC Barcelona en Real Madrid als voetbalinstituten ook zijn, toch kan ik nooit vergeten dat El Clasico naast een topduel, ook een wedstrijd is, tussen de twee grootste valsspelers van Europa. Tussen clubs die in de afgelopen jaren zelfs geen poging meer hebben gedaan om hun schuldenpositie van enkele honderden miljoenen af te bouwen, maar tegelijkertijd zelfs zijn doorgegaan om bij andere clubs spelers weg te roven.

Zoals ik al vaker schreef, doet de UEFA z'n uiterste best om in de komende jaren een einde te maken aan al die financiële uitwassen. Nadat in 2004 de Financial Licencing was geïntroduceerd, volgde enkele jaren het Financial Fair Play project, dat er op neer komt dat vanaf 2013 clubs (over een periode van twee jaar) nog 'maar' een totaal verlies van maximaal € 45 miljoen mogen maken en in de periode tussen 2015 en 2018 van maximaal € 30 miljoen.

Hoewel de UEFA voortdurend zegt dat men de grootste zondaars (in z'n algemeen de Spaanse en Italiaanse topclubs, alsmede Manchester City en Chelsea) inderdaad ter verantwoording zal roepen, verwacht ik nog een hele harde strijd om de macht. Het feit dat de Europese Voetbalunie en de Europese Commissie op 21 maart j.l. tijdens het UEFA congres in Istanbul een gezamenlijke verklaring hebben getekend, is wat dat betreft niet meer dan een druppel op een gloeiende plaat.

Ik kan me namelijk absoluut niet voorstellen, dat Real Madrid en Barcelona - zoals gezegd beide kampioenen valsspelen - zich zonder strijd gewonnen zullen geven. Er zal beslist nog wel een poging worden gedaan om een eigen Europese competitie op te zetten, buiten de UEFA om.

De kans dat zoiets gaat lukken (in Engeland is op zo'n manier ook de Premier League geboren) bestaat altijd, al helpt het de twee giganten niet dat de Spaanse economie aan het instorten is. Hoe langer die crisis duurt, des te onwaarschijnlijker lijkt het me dat Spaanse banken het lef zullen hebben om de miljoenenverliezen van de topclubs nog langer te financieren. Net zo min als de Spaanse koning het nog eens zal wagen om ooit nog mee te doen aan een peperdure olifantenjachtpartij in Afrika.

Dan is die economische crisis tenminste nog ergens goed voor.

Jan Hermen de Bruijn
Hoofdredacteur ELF Voetbal Magazine