De bewondering voor The Gunners was alom groot, behalve dan bij Wim van Hanegem, Barcelona-fan pur sang, die tijdens de nabespreking wat plaagstootjes van Van Basten moest incasseren en zodra het rode opnamelichtje was gedoofd, met de pest in z'n lijf de studio uitbeende. Echte toppers kunnen nu eenmaal nooit tegen hun verlies; hoe oud ze ook zijn.
Ik zelf kon met de nederlaag van Barcelona wel heel goed leven. Ik heb - sinds de gloriejaren van één van mijn voetbalhelden Dennis Bergkamp - altijd een zwak voor de club gehad. Genoot van het voetbal, ook al kreeg ik wel eens de kriebels van het spelsysteem van Arsène Wenger waarmee het 'mooi combineren' vaak belangrijker leek dan 'gewoon winnen'.
Ik was 12 maanden geleden dus helemaal klaar voor een mooi einde van de competitie, maar werd sindsdien getrakteerd op de ene deceptie na de andere. In plaats van de opmaat naar nóg betere tijden, bleek de 2-1 een soort 'doodskus' te zijn geweest. Alles, maar dan ook alles ging mis in de weken en maanden na die prachtige februari avond. Eerst was er een Wembley-nederlaag in de Carling Cup-finale tegen Birmingham City. Daarna won Barcelona de ontmoeting in Nou Camp moeiteloos met 4-1. Manchester United bleek te sterk in de FA Cup en in de slotfase van de Premier League leed Arsenal drie nederlagen op rij tegen Sunderland, West Bromwich en Blackburn en zakte daardoor van de tweede naar de vierde plaats op de ranglijst.
Toen Arsenal de zomertransferperiode alleen maar leek te besteden aan het voorkomen van het vertrek van Fabrégas en Nasri en die opzet op het laatste moment mislukte, was het me duidelijk dat ik mijn visie op Wenger wat moest gaan bijstellen. Zes seizoenen zonder het winnen van ook maar één prijs was voor een club als Arsenal al niet gebruikelijk; het feit dat Arsenal het geld niet had om enkele topspelers te behouden en er vervolgens geen enkel goed plan bleek klaar te liggen, om adequate opvolgers aan te trekken, vond ik even verrassend als schokkend.
De gevolgen bleven ook niet uit en inmiddels staat het vast dad er, na die zes jaar zonder prijs, een zevende gaat volgen. Na de 2-0 nederlaag bij Sunderland is het bekeravontuur voorbij en dat Arsenal nog in staat zal zijn die 4-0 achterstand tegen AC Milan goed te maken, verwachten zelfs de meest loyale fans niet meer.
Wat me in die laatste wedstrijd nog het meest geschokt heeft, was het bedroevende niveau. TV-co-commentator Roy Keane noemde het "het slechtste Arsenal-team dat hij ooit zag" en aan die omschrijving is waarachtig geen woord gelogen. Op één of andere manier is Robin van Persie bij Arsenal een soort Vlag op een Modderschuit geworden, een speler die het niveau van zijn medespelers verre is ontstegen.
De vraag zal de komende weken en maanden zijn of Van Persie - om te voorkomen dat hij naar beneden wordt meegezogen - nog wel bij Arsenal moet blijven, nu zijn contract volgend jaar afloopt. In de komende maanden is hij de belangrijkste kandidaat om in Engeland tot Voetballer van het Jaar te worden gekozen. Week in, week uit wint hij wel duels waarbij medespelers het (meestal) laten afweten. Maar wil en kan hij dat volhouden? Wil hij het nieuwe Arsenal (komende zomer gaan Andrey Ashavin, Marouane Chamakh, Sebastien Squllaci en Thomas Rosicky zeker weg) bij de hand gaan pakken? Kan hij er nog wel tegen dat die razendsnelle, maar ó zó domme Theo Walcott keer op keer de verkeerde oplossing zoekt? Heeft hij nog wel de moed om het jonge talent Alex Oxlade-Chamberlain te begeleiden?
Ik vermoed hat het antwoord "nee" zal zijn en dat Van Persie gaat luisteren naar het advies dat hij, direct na de 4-0 afslachting, kreeg van Zlatan Ibrahimovic. "Ik weet niet wat hij denkt, maar ik weet wel wat ik zou doen. Wegwezen! Ik ben vaak verkast in mijn leven en ik vond het steeds een uitdaging. Ik heb de laatste acht jaar acht titels gewonen, steeds met verschillende clubs in andere landen (…) Op één plek blijven is makkelijk. Maar als je regelmatig opnieuw begint en je dan ook weer succesvol bent. Dát maakt je pas tot een echte kampioen. Dat levert je pas respect op", vertelde hij in een Engelse krant.
Van Persie heeft het ongetwijfeld gelezen. En misschien wel een aantal keren herlezen. Net zoals ik dat gedaan heb. En misschien komt hij, net als ik dat deed, tot de conclusie dat Zlatan gelijk heeft. Ook de komende jaren gaat Arsenal - helaas, helaas - niks meer winnen. En waarschijnlijk zelfs gaat het steeds slechter voetballen. Wil hij daarin niet worden meegetrokken, is het nu tijd om te vertrekken. Het is nu tijd om moedig te zijn.
In Barcelona en Manchester zullen ze de berichten - net als ik trouwens - rond Van Persie met spanning volgen.
Jan Hermen de Bruijn
Hoofdredacteur ELF Voetbal
