Rooney in voetsporen Stam en Van Nistelrooij?

Het waren duidelijke signalen van Rooney dat - in ieder geval wat hem betreft - zijn tijd op Old Trafford er nog niet op hoeft te zitten. Waarschijnlijk een hele - maar tijdelijke (?) - opluchting voor de miljoenen fans, die sinds afgelopen week weer vrezen voor een herhaling van een situatie die eerder al het einde betekende van de United-loopbaan van Ruud van Nistelrooij, Jaap Stam, Paul McGrath, Norman Whiteside, Paul Ince, David Beckham, Roy Keane en Carlos Tevez: ruzie om de autoriteit van de net 70 jaar geworden Sir Alex.

Het is Fergusons filosofie dat een voetbalmanager niet in de positie mag komen om ooit ook maar één discussie van een speler ter verliezen, omdat hij anders zijn autoriteit en geloofwaardigheid zou verliezen. Toen Rooney een jaar geleden aankondigde dat hij een transfer naar Manchester City overwoog, omdat "United niet meer hongerig genoeg was om topspelers van wereldklasse aan te trekken", was dat niet meer en niet minder dan een bijna dodelijke belediging richting Ferguson. Eigenlijk werd toen al een definitieve breuk verwacht, maar uiteindelijk bleek Sir Alex toch nog wel iets geleerd te hebben van zijn ruzie met Stam en telde net op tijd tot tien, zijn woede verbijtend voor het goede doel. Een jaar na het vertrek van Ronaldo zou Manchester United het vertrek van Rooney op dat moment niet te boven zijn gekomen.

Ruim een half jaar deed Rooney - op voetbalgebied iemand die óf een goede periode heeft, óf een slechte - alles om Ferguson tevreden te houden. In de laatste 13 wedstrijden van afgelopen seizoen maakte hij 9 goals, hielp United aan een nieuwe landstitel en bereikte zelfs de Champions League finale. En ook in de eerste maanden van dit seizoen scoorde hij gemiddeld één treffer per wedstrijd. De breuk in vorm en zelfvertrouwen kwam uiteindelijk in oktober, toen hij - één dag na de arrestatie van zijn vader en zijn oom in verband met een wedstrijd omkopingsschandaal - in een EK-wedstrijd tegen Montenegro uit het veld werd gestuurd. Sindsdien volgden (tot zijn treffers van afgelopen zondag) slechts vijf goals in 15 wedstrijden.

Maar wat Ferguson uiteindelijk helemaal gek van woede maakte, was een stappartij op Kerstavond (in het gezelschap van zijn ploeggenoten Jonny Evans en Darron Gibson), een lamlendige houding tijdens de trainingen daarna en zijn reactie op het feit dat Ferguson hem tegen Blackburn (2-3 verloren, ook dat nog) buiten de ploeg hield. Maar vooral Rooney's slappe instelling afgelopen woensdag in de wedstrijd tegen Newcastle, toen hij voortijdig werd gewisseld.

Alle tekenen wijzen er nu op dat - ondanks zijn goals tegen City - Sir Alex tot de conclusie lijkt te zijn gekomen, dat Rooney moet gaan. Net als al die andere topspelers (Stam, Van Nistelrooij) vóór hem. Ferguson is er immers van overtuigd dat als de sfeer in de kleedkamer te negatief wordt, dit gaat doorrotten, tot een moment dat het onbeheersbaar wordt. 'Zijn United' moet altijd honger hebben naar nieuwe successen, een aspect dat binnen het door geld verziekte topvoetbalklimaat het aller moeilijkst is om constant op een hoog peil te houden. Ferguson slaagt daar echter al 30 jaar in, vooral om voortdurend van zijn topspelers te eisen, dat ze op dit gebied tijdens trainingen hun jongere medespelers constant coachen.

En juist op dit aspect heeft Manchester United nu een groot probleem; zo groot zelfs, dat de al een half jaar gepensioneerde Paul Scholes afgelopen week door Ferguson uit de mottenballen werd gehaald, waarna de 37-jarige middenvelder tegen City zelfs zijn rentree mocht maken (Scholes ging overigens al na drie minuten in de fout en was de oorzaak van City's tweede goal, red.).

Ferguson had Scholes blijkbaar zo hard nodig omdat Rooney - naast Giggs - zo ongeveer de meest ervaren steunpilaar op het trainingsveld was geworden, een rol, die de pas 26-jarige vedette gewoon niet kan. Met nauwelijks ingehouden woede heeft Ferguson moeten constateren dat Rooney in z'n hart nog steeds een onvolwassen straatschoffie is. En - erger nog - dat hij blijkbaar in staat is om jonge talenten als Evans en Gibson mee te slepen met zijn negatieve gedrag. En dus zijn er vele tekenen die er op wijzen dat Sir Alex Ferguson bereid is om Rooney van de hand te doen. Het glas, dat lang halfvol was, is inmiddels halfleeg geworden.

Blijft over de vraag waarheen Rooney dan moet gaan? Het aantal mogelijke nieuwe clubs is immers niet groot. Real Madrid is de rijkste, maar heeft al veel te veel aanvallers. Een transfer naar FC Barcelona zou waarschijnlijker zijn, zeker nu Villa nog een half jaar moet herstellen van zijn beenbreuk. Maar ook Silvio Berlusconi's AC Milan (dat eigenlijk het liefste Tevez wil hebben) en het in Qatars oliegeld badende Paris Saint Germain zijn mogelijkheden. Het meest logisch van alles is echter een overstap naar stadgenoot City, waar men de vele miljoenen die betaald zullen moeten worden, alleen al de moeite waard zal vinden, als men hiermee United een nieuwe klap kan toebrengen.

En de lachende derde? Dat zou wel eens Wesley Sneijder kunnen zijn. Hij heeft capaciteiten die Sir Alex Ferguson - hoe hij ook kijkt - bij zijn eigen middenveld niet kan ontdekken. Het worden nog boeiende weken tot die 31ste januari, de dag dat de transferperiode sluit.

Jan Hermen de Bruijn
Hoofdredacteur ELF Voetbal