Sorry Bert. Er bestaat geen antwoord op Spanje

Ik was erbij, in het stadion van Alicante, waar de Schotten voor hun laatste kans vochten. Alles wees op een verslapping bij de zuid-Europeanen. Sergio Ramos en Carles Puyol waren alles behalve fit maar moesten toch starten, een gelegenheidslinksback maakte zijn debuut, Iker Casillas, Andrés Iniesta en Xabi Alonso konden niet meedoen en Mata en Fernando Torres werden gepasseerd.

Bovendien hadden de Spanjaarden zich allang geplaatst voor het EK. Ingrediënten genoeg om een stuntje van de Schotten te kunnen verwachten.

Normaal gesproken dan. Maar 'normaal' is een term die niet bij Spanje past. Schotland deed er alles aan, oh zeker. Proberen de duels op te zoeken - die ze met hun fysieke kracht zeker zouden winnen -, Spanje de lange bal te laten hanteren zodat de torenhoge luchtmacht haar werk kon doen en soms de botte bijl hanteren. Gesteund door zeker 13.000 knettergekke, als Highlanders verkleedde, Schotse fans, die de hele dag met hun bleke huid in de felle zon (37 graden!) hadden gezeten.

De pijn van een verschroeide huid is goed weg te nemen door halve liters bier. Veel. En als je maar hard genoeg zingt, krijg je zoveel last van je stembanden en oren, dat je de brandwonden niet meer voelt. Met die wijsheden schreeuwden de Schotse fans hun helden naar de laatste mogelijkheid op deelname aan het EK in Polen en de Oekraïne. De strijd om het luidste volkslied wonnen ze glansrijk. Daarna was het de beurt aan de Spanjaarden.

Nog nooit een zogenaamde B-keus (kun je daar überhaupt over spreken bij Spanje?) zo geconcentreerd aan een nietszeggend potje zien beginnen. Geen balverlies de eerste tien minuten. Nul. Bal van voet naar voet. De tegenstander langzaam opsluiten op eigen helft. Temporiseren, de opponent in slaap sussen en dan als het gaatje ontstaat: boem, steekpass, weg, doelpunt.

De Schotten wilden wel, maar konden er niets aan doen. De passing was zo zuiver en de aanname zo perfect, dat een tussenkomst of grove overtreding telkens te laat kwam of gewoonweg onmogelijk was. Het gevoel wat je hebt als je in een rondootje op de training in het midden staat. Alleen dit was elf tegen elf.

Xavi moet nekkramp hebben gekregen van het continu om zich heen kijken (en drie stappen vooruit denken), want hij liet zich plotseling wisselen toen bondscoach Vicente del Bosque eigenlijk David Villa eruit wilde halen. Wat een prachtig collegiaal gebaar trouwens. Daarna werd het spel van Spanje ietsjes minder, okee, maar toen stond het al 3-0. Einde wedstrijd.

Wat volgde was een klaterend applaus van de Schotten, een diepe buiging naar de Spanjaarden en een dronken aftocht naar huis. Meer zat er echt niet in.

Na afloop met de rest van het aanwezige internationale journaille babbelen over van alles en nog wat. Waarom de Oostenrijkse bondscoach Marc Janko passeert, waarom de Belgen het telkens verprutsen, waarom Mark van Bommel weg moest bij Bayern München (níet door Louis van Gaal, maar door een clubbestuur dat af wilde van een op leeftijd rakende speler), waarom de oliedomme Rooney besloot zichzelf niet te selecteren voor het EK en waarom Nederland en Duitsland op 15 november vriendschappelijk 3-3 tegen elkaar gaan spelen.

Maar zodra de term Spanje viel, waren we allemaal uitgeluld. Klaar. Wat moet je er op zeggen? Het is zo helder als glas: er bestaat gaan antwoord op de beste ploeg ter wereld.

Sorry Bert. Het wordt weer zilver volgend jaar.