De klok was de 100 minuten al gepasseerd toen Emmanuel Eboue dom in de fout ging. Tot twee keer aan toe zelfs. Eerst maakte hij een overtreding op de rand van de zestien die hem geel opleverde. Luis Suárez schoot de toegekende vrije trap in de muur. De bal caramboleerde naar de zijkant waar Eboue opnieuw in de fout ging. Hij duwde Liverpool-aanvaller Lucas veel te enthousiast omver. Die ging graag naar het gras. Een penalty was onvermijdelijk. 1-1.
De tragikomedie in het Emirates Stadium vormde het hoogtepunt van een weekeinde vol topvoetbal. Manchester City - Manchester United, AZ - ADO, Real Madrid - Barcelona, het ontluikende eredivisieplot in het oosten van het land en het glorieuze debuut van Andries Jonker als trainer van Bayern München. Het viel allemaal in het niet bij die ene handbeweging van Arsene Wenger.
De 61-jarige despoot zit al sinds 1995 op de troon. Onder hem beleefde Arsenal mooie tijden. Thierry Henry en Dennis Bergkamp veranderden het landschap van Highbury voorgoed. Van een saaie ontmoetingsplaats voor voetbalverslaafden tot een veld vol heroïek en technische suprematie. In zijn eerste negen jaar won Arsenal onder Wenger drie keer de landstitel en vier maal de FA Cup.
Sindsdien is het over en sluiten. Arsenal speelt ieder jaar leuk mee om de prijzen, maar strandt telkens in het zicht van de haven. De club kan niet meer winnen. En dat is een kunst op zich. Mooi voetbal spelen a la. Het veroveren van een titel, daar gaat het om.
Wenger is zijn trucje al een tijd verleerd en dat leidt tot een verhoogde frustratiegrens. Zeker omdat het altijd pas op het allerlaatste moment fout gaat. Het gebrek aan killersinstinct, zeg maar. Nou is de man al niet 's werelds mooiste paspop. Maar als hij boos wordt, verandert Wenger pas echt in de bad guy uit een slechte Amerikaanse c-film.
Die ene handbeweging waarmee hij Kenny Dalglish zondag kleineerde tot een matig imiterende poppenspeler was de druppel. Beneden alle peil. De manager van Liverpool was oprecht blij met het gelijkspel. Wenger had eerst al de scheidsrechter en de vierde man in woord en gebaar beledigd. De juichende Dalglish - het levende monument van Liverpool bleef op gepaste afstand- werd vervolgens met dat ene wegwerpgebaar symbolisch vermoord. Walgelijk.
Arsene Wenger is de realiteit volledig uit het oog verloren. Geen enkele vorm van zelfkritiek. Geen zelfkennis meer. Het is over met hem. Van de eens zo succesvolle trainer is hij verworden tot een eng, naar mannetje. Te lang doorgegaan. Tijd voor revolutie. Gelukkig voor Arsene ligt het hart van Cruijff niet in Londen.
Arnout Verzijl
Nb respect voor Dirk Kuijt trouwens. Die bleef uiterst koel en schoot na 102 minuten spelen de strafschop keihard in de hoek. Wat een kanjer is het ook.
