Ook die tweede plaats op de FIFA-ranglijst is leuk, maar is eigenlijk niet meer dan een statistische lijst en een beproefd middel om de prijs voor het spelen van vriendschappelijke Oranje-interlands met ruim een ton aan euro's en diverse sponsorcontracten op te schroeven. Waar de kas in Zeist voorlopig door Oranje kan worden gespekt, bevinden veel, heel veel clubs in ons betaald voetbal zich in zwaar weer. En dat twee weken voor de start van de nieuwe competitie. Diverse clubs die de eindjes ternauwernood aan elkaar kunnen knopen en in vergelijking tot vorig jaar nog meer moeten bezuinigen. Wederom een exodus van ervaren eredivisiewaardige spelers en een lamgeslagen transfermarkt. Een transfermarkt waarop technisch directeuren en clubbestuurders al hun creativiteit moeten aanwenden en soms op Houdini-achtige wijze te werk moeten gaan om spelers binnen te halen en trainers moeten zelfs hun eigen netwerk aanwenden om de steeds meer op veredelde jeugdteams lijkende selecties te versterken. Misschien kriebelt het daarom ook nog niet als ik aan het nieuwe voetbalseizoen denk.
Niveau
Ik hoop dat ik ongelijk krijg, maar ik ben erg bang dat we met het Nederlands clubvoetbal heel snel op het niveau van de Oostenrijkse, Belgische, Hongaarse en Zwitserse competities terecht zullen komen. De vraag is dan ook hoe lang het kwalitatief steeds minder bediende publiek de teruggang blijft pikken? Zullen de toeschouwers, waarvan velen toch ook de recessie in de portemonnee voelen, hun favoriete clubs met al die uitgedunde selecties blijven steunen? Zullen de supporters de weg naar de stadions blijven vinden, als zij zich gaan realiseren dat een nieuwe glansperiode in het Nederlands clubvoetbal zich voorlopig niet aandient?
Is het al geen teken aan de wand dat morrende Amsterdamse en Enschedese supporters de Johan Cruijff Schaal volgende week willen boycotten? En kijk eens naar de tegenvallende belangstelling en al die lege plekken in het stadion bij de oefenduels van onze topclubs. Iedereen weet dat oefenvoetbal surrogaat is, dat spelers blessurevrij willen blijven en teams in een experimenteerfase zitten, maar ik schrok dit weekend van de zeer matige belangstelling. Als dan ook nog eens duidelijk wordt dat een Engelse topclub als Chelsea onze huidige bekerwinnaar -trouwens respectloos- ook al niet meer serieus neemt door met een A-juniorenteam met twee dispensatiespelers naar de Arena te komen, mogen we ons wel eens achter de oren gaan krabben.
Ik verlangde dit weekend dan ook weer even terug naar die traditionele Amsterdamse en Rotterdamse tweedaagse toernooien die jarenlang voorafgaand aan het seizoen werden afgewerkt. Niet dat die altijd geweldig waren, maar je had in ieder geval wel de kans om wereldtoppers in Nederland te bewonderen.
Stille kracht
Zo had ik gisteren ook een volle Kuip verwacht. Goed, Real Mallorca is geen FC Barcelona of Real Madrid en Spaanse subtop, maar toch. Giovanni van Bronckhorst had ik bij zijn afscheid in ieder geval een volle Kuip gegund. Toen ik de afscheidnemende Feyenoord-aanvoerder in zijn eerste jaar profjaar -uitgeleend aan RKC Waalwijk- zag spelen, had ik door dat hij de Waalwijkers ondanks zijn jonge leeftijd voetballend sterker maakte, maar ik had nooit kunnen bevroeden dat die -toen- bescheiden linkermiddenvelder zo'n geweldige internationale carrière tegemoet zou gaan. In duels van Glasgow Rangers, Arsenal en FC Barcelona kwam ik -als scheidsrechter- hem met regelmaat tegen. Tussen alle vedetten viel Van Bronckhorst niet echt op, maar zeker ook niet uit de toon. Hij was zo'n speler die onopvallend veel nuttig werk voor anderen opknapte, technisch en tactisch altijd een voldoende haalde en zo af en toe met een geweldige afstandsknal een keeper kon verrassen. Hoewel hij nooit zijn 'poot' terugtrok en af en toe zijn tegenstander stevig kon raken, was 'Gio' geen speler die het een scheidsrechter verschrikkelijk moeilijk maakte en zijn overwegend zeer correcte gedrag was een voorbeeld voor velen. 106 Interlands, een fantastisch aantal.
Feyenoords' stille kracht stond gisteren voor het laatst op het veld. De tranen die bij zijn wissel over zijn wangen stroomden, verraadden zijn liefde voor het spel. 17 Jaar op topniveau gespeeld. Een palmares -inclusief Champions League-winst- om trots op te zijn! Petje af. Zelf sprak hij van de moeilijkste dag uit zijn leven. Directeur Gudde noemde hem een wereldgozer. Een juiste typering, maar tegelijk raakte de Nederlandse Eredivisie zijn meest ervaren vedette kwijt.
Handrem
Dat we vandaag de dag van kwalitatief sterke oefenwedstrijden verstoken blijven, is trouwens ook ongunstig voor de scheidsrechters. Wedstrijden die 'met de handrem erop' worden afgewerkt, zijn geen echte tests en laten niet zien in welke vorm de arbiter steekt.
Opvallend is dat een aantal scheidsrechters momenteel clubs, uitgerust met een dvd met wedstrijdsituaties, bezoeken. Een dvd, die spelers en trainers attent moet maken op de wijze waarop het vaderlandse arbitersgilde het nieuwe seizoen overtredingen en misstanden gaat aanpakken. Vreemd. Niet alleen, omdat de scheidsrechters hun eerste bijeenkomst pas over twee weken op de agenda hebben staan, er dus van uniforme instructie geen sprake kan zijn, maar ook dat door dit soort sessies de neutraliteit van de scheidsrechter weer in het geding kan komen. Zo bezocht scheidsrechter Blom afgelopen donderdag de Ajax-selectie terwijl hij over een paar dagen bij Ajax-FC Twente staat aangesteld. Als ik nog actief scheidsrechter zou zijn geweest, had ik mezelf afgelopen donderdag binnen het kader van de scheidsrechters-CAO een dagje ziek gemeld.
Klik hier voor meer informatie over de auteur.
