De voormalig VROM-minister neemt in zijn nieuwe paperback zijn pasgeboren kleinkinderen denkbeeldig mee op werkbezoek in het Nederland van 2024. Winsemius' filosofie is dat wij nu nog steeds in een mooie wereld leven, maar dat de nieuwe generatie deze nog mooier moet kunnen maken. In 320 pagina's wordt beschreven dat 'Grote mensen niet doodgaan'. Zij zullen altijd voortleven in de mensen die zij inspireerden. Een mooie gedachte dat de groten van nu de stokjes met verantwoordelijkheden doorgeven aan de volgende generatie. Wat dat betreft heeft Winsemius opnieuw een meesterwerk nagelaten. Hij zal door de nieuwe generatie blijvend worden herinnerd als een visionair die een gezond fundament achterliet waarop verder gebouwd kan worden. Eigenlijk wens je iedere organisatie zo'n organisatorisch zwaargewicht toe. Dus ook onze voetbalbond. Zeker na het lezen van de directeurscolumn op de Zeister-website.
Curatele
Natuurlijk hebben scheidsrechters (hoe zwak zij ook fluiten) gelijk hun wedstrijden tijdelijk stil te leggen als zij en hun moeders voor van alles en nog wat worden uitgemaakt. Maar moet je dan als directeur aankondigen, dat je er van uitgaat dat de clubs met een te luidruchtige aanhang zullen kunnen rekenen op bericht van de aanklager? Heeft een instituut als de aanklager, nota bene een onafhankelijk orgaan binnen de bond, zo'n wake-up call nodig? Of wordt hier duidelijk gemaakt dat inmiddels ook de autonome aanklager onder curatele staat?
We moeten ook nog dankbaar zijn dat de KNVB-directeur onlangs een steen in een vijver heeft gegooid. Hij heeft lef getoond door hardop te zeggen dat in het betaald voetbal de spelerssalarissen moeten worden teruggeschroefd. Mede daarom hebben de clubs vorige week, toen zij op een middagje bijeen waren, besloten met een gemeenschappelijk plan van aanpak over de brug te komen. Welke rol de KNVB-baas daarbij speelt, is vooraf eigenlijk al duidelijk: Geen rol, want feitelijk gaat hij daar niet over. Hij is, naar eigen zeggen, toch niet verantwoordelijk voor de financiële puinhoop in het Nederlands betaald voetbal?
Ik ben dan ook reuzebenieuwd hoe de betaald voetbalclubs hun eigen, maar ook gezamenlijke, verantwoordelijkheid gaan oppakken. Zullen die clubs nu eindelijk eens doorkrijgen dat, nu in ons land tegen de natuurlijke grenzen wordt aangelopen, alleen structurele onderlinge solidariteit uitkomst kan brengen? Clubs hebben elkaar nu eenmaal nodig om de competitie in stand te houden. Ze zitten met elkaar in hetzelfde schuitje. Dus ook samen met de clubs in de Jupiler League. Want een beter en goedkoper opleidingsinstituut (vergelijkbaar met diverse Amerikaanse Rookie-leagues) is toch niet denkbaar?
Meedenken
En als er dan een club als Haarlem omvalt, dan leef je als bond -ook al interesseert dat faillissement je helemaal niets- toch nog even mee? Goed besturen betekent toch ook oplossingen zoeken? Bijvoorbeeld voor de Haarlem-spelers die geheel buiten hun schuld geen club en werk meer hebben en overschrijving naar de amateurs aanvroegen. Daar moet toch een behoorlijke oplossing voor gevonden kunnen worden? Maar ook hier geldt weer dat regels zwaarder wegen dan de belangen van de spelers (lees KNVB-leden). Jaren geleden zou oud-VVCS voorman Karel Jansen in zo'n situatie waarschijnlijk tot een staking in de hele bedrijfstak hebben opgeroepen. Met ingrijpende actie als gevolg. Terwijl vandaag de dag, mede omdat de KNVB belangenverenigingen als FBO (clubs), VVCS (spelers) en BSBV (scheidsrechters) vrijwel heeft ingepolderd, even met de wenkbrauwen wordt gefronst en tot de orde van de dag wordt overgegaan.
Ook door het instellen van weer een nieuwe commissie -onder leiding van oud-minister Willem Vermeend-, die het huidige (kennelijk niet afdoend werkende) licentiesysteem gaat evalueren, betekent dit dat Zeist weer zijn verantwoordelijkheid ontloopt. Maar ook Vermeend zal snel merken dat hij voor een groot deel machteloos staat, omdat zonder de contractuele instemming van de individuele clubs in feite geen maatregelen kunnen worden getroffen.
Hopen I
Nederlands voetbalbaas vroeg zich ook af of de Nederlandse topclubs de topploegen in de Europa-League zouden kunnen bijhouden. Ajax had tegen Juventus iets meer verdiend, maar lijkt kansloos in Turijn terwijl PSV en FC Twente tegen hun Duitse opponenten nog mogen hopen. Natuurlijk waren het afgelopen week leuke affiches. Vooral op historische gronden.
Want als we als benchmark de Europese top aanhouden, dan spelen we -helaas- met het Nederlandse clubvoetbal toch geen enkele rol van betekenis meer. We spelen gewoon op Europees eerste divisieniveau en je moet wel erg veel van voetbal houden om op de donderdagavond de voetbaluitzendingen voor de buis uit te zitten, nadat je op dinsdag en woensdag topploegen in de Champions League aan het werk hebt gezien.
Inmiddels mogen we ook vaststellen dat, zoals de Nederlandse arbitrage het niveau in onze Eredivisie niet altijd aan kan, de zogenaamde Europese topscheidsrechters wedstrijden op Europees niveau vaak negatief beïnvloeden. Maar is dat vreemd als Noorse (Bayern München - Fiorentina) en Zweedse (FC Porto - Arsenal) arbiters worden aangesteld terwijl hun vaderlandse competities al maanden stilliggen en zij dus zonder enige vorm van onmisbaar wedstrijdritme aan de aftrap verschijnen? Ook in de Arena zat ik donderdag verbaasd te kijken hoeveel duidelijke overtredingen er door de zes Kroatische officials werden gemist. Ik vraag me dan ook nog steeds af wat de toegevoegde waarde van die lijnofficials is. Die mannen die op doellijnen, als een kruising van een etalagepop en Simeon de Pilaarheilige, wortel staan te schieten en er waarschijnlijk een paar gezellige dagen van maken. Neem de Nederlandse scheidsrechters die deze week een leuk driedaags uitstapje naar Liverpool en Villarreal hebben beleefd, maar daardoor op weg naar hun wedstrijd in het weekend een totaal verstoorde voorbereiding kenden en misschien daardoor wel essentiële steken in hun wedstrijden lieten vallen.
Hopen II
In zijn KNVB-rubriek kapittelde de KNVB-hoofdman ook nog even Studio Voetbal-presentator Jack van Gelder. Deze wist vorige week in zijn programma niet uit te leggen wat nu precies de afkorting IFAB betekende . The International Football Association Board bewaakt de spelregels en heeft de bevoegdheid deze aan te passen of zelfs te vernieuwen. Op 6 maart komt die commissie in Zürich weer bijeen. De rode kaart, die wordt gegeven na het ontnemen van een duidelijke scoringskans waar ook nog eens een strafschop (en schorsing) volgt, wordt onder de loep genomen. En ook welke aanloop naar de strafschop nu wel of niet geoorloofd is. Maar het belangrijkste punt is toch dat de commissie zich buigt over de nieuwste ontwikkeling en inzetbaarheid van doellijn-technologie. Gezien de voorbeelden van de laatste weken mag dit eigenlijk niet eens een discussiepunt meer zijn.
Daarom hoop ik dat er een flink aantal Grote mensen van die commissie deel uitmaken.
Klik hier voor meer informatie over de auteur.
