Wolfgang Stark, de Duitse arbiter in Alkmaar, maakte tot de 87e minuut ook op mij een goede indruk. Maar kun je vijf minuten later als goed worden beoordeeld als jij (en drie assistenten!) een bewuste overtreding over het hoofd ziet die het verdere verloop van een wedstrijd ontegenzeggelijk beïnvloedt?
Drie minuten voor tijd plantte Standard Luik speler Moussa Traoré bewust zijn noppen in het bovenbeen van AZ-invaller Ragnar Klavan. Klavan moest op halve kracht de wedstrijd uitspelen terwijl Traoré aan een rode kaart ontsnapte, in de wedstrijd actief bleef en drie minuten later heel Alkmaar in rouw dompelde door in blessuretijd de gelijkmaker te scoren.
Ik wil wel eens weten hoe zo'n Duits kwartet de wedstrijd evalueerde? Zullen ze tevreden zijn, omdat over het algemeen goed werd geleid of zullen zij toch een wrang gevoel hebben overgehouden aan die gemiste overtreding die in die laatste minuten het spelverloop en aansluitend ook het eindresultaat beïnvloedde en weer eens overduidelijk maakte dat details het verschil in de top maken.
Ik hoop dat bij het arbitrale kwartet het laatste gevoel overheerste, omdat een echte topscheidsrechter altijd kritisch op zijn eigen functioneren moet zijn. Dat is de enige manier om nog alerter aan de volgende wedstrijd te beginnen in het besef dat één onjuiste beslissing grote gevolgen kan hebben.
Moreel appèl
Die overtreding van Traoré had zomaar opgenomen kunnen worden in de compilatie die ik samen met de redactie van Studio Voetbal -waar ik vorige week te gast was- in elkaar zette. Het was Hugo Borst en Jan Mulder de laatste maanden niet ontgaan dat de smerige overtredingen in de Eredivisie sterk waren toegenomen en zeker niet volgens de regels werden bestraft. Het moreel appèl om 'schoner spel', dat vanuit de Hilversumse studio enige malen aan clubbesturen, spelers en trainers was gericht, had nog geen effect gesorteerd. Zelfs de, met veel gevoel voor drama gebrachte, boodschap van Mulder sr. dat het niet lang zou gaan duren voordat er in ons land een been à la dat van Marcin Wasilewski doorkliefd zou gaan worden, was nog niet tot alle spelers en scheidsrechters doorgedrongen. Hoe anders kun je verklaren dat wij vanuit speelronden 5, 6 en 7 liefst zestien (16!!) voorbeelden van overtredingen konden verzamelen waar stuk voor stuk rode kaarten op zijn plaats waren geweest maar... die in al die gevallen nièt werden getoond. Met regelmaat kwamen in het programma een paar overtredingen voorbij waar elke voetballiefhebber met afschuw naar moet hebben gekeken. Ik vind het daarom prima dat aan dit soort levensgevaarlijke overtredingen aandacht wordt besteed, omdat clean spel in het voetbal centraal moet staan en de amusementswaarde daar grotendeels van afhankelijk is. Ik ben geen zedenpreker en weet heel goed dat overtredingen in een contactsport als voetbal horen, net zoals Mini bij Maxi en Peek bij Cloppenburg maar vraag mij gelijkertijd af of het Nederlandse scheidsrechtersgilde zich wel achter de oren krabt als zo'n serie van 16 doodschoppen en elleboogaanslagen op tv voorbij komt.
Collectieve terugkoppeling
Zestien gemiste rode kaarten in drie speelronden. Dat is natuurlijk veel te veel en onacceptabel. Iedereen weet heel goed dat een scheidsrechter, het blijft nu eenmaal mensenwerk, wel eens een steekje kan laten vallen maar de huidige tendens van aanslagen mag toch wel eens collectief worden aangepakt. Daarom ben ik verbaasd dat er vanuit Zeist nog steeds geen collectief signaal naar de scheidsrechters is afgegeven om weer eens orde op zaken te stellen en de instructies, die aan het begin van dit seizoen werden aangekondigd, accurater na te leven. Of moeten we gewoon vaststellen dat bij een aantal scheidsrechters de kwaliteit inderdaad te kort schiet, omdat maar zelden wordt aangetoond dat stevig (geoorloofd) spel van gemeen spel kan worden onderscheiden, het belevingsniveau te laag is of een mentaliteit heeft die beter in de padvinderij dan bij profvoetbal past.
Uitdagingen
Toen ik vorige week tijdens een verslag van het WK-dameswielrennen Maarten Ducrot hoorde zeggen dat de prestaties van de ruim 50-jarige Française Jeannie Longo eigenlijk het (beleidsmatige en kwalitatieve) failliet van het Franse dameswielrennen personificeerde kon ik het niet laten deze situatie te vergelijken met die in de Nederlandse arbitrage. Omdat ook daar een 54-jarige, die natuurlijk zijn toekomst allang achter zich heeft, de kar moet trekken. Misschien zijn de scheidsrechters zelf ook van de beelden die de laatste tijd op tv worden getoond geschrokken. De tijd van Talpa-samenvattingen is gelukkig voorbij. Beelden worden niet meer via een roze bril, maar een stuk realistischer, vertoond waardoor de aandacht ook naar misstanden wordt verlegd. Nu er van hogerhand niet wordt ingegrepen, lijkt het voor het keurkorps een uitdaging om eens een keer niet in het exemplarische rijtje tijdens Studio Voetbal voorbij te komen. Deze week was die handschoen gezien de reeks arbitrale omissies bij NEC - FC Utrecht, AZ - NAC Breda, ADO Den Haag - FC Groningen, sc Heerenveen - VVV Venlo en Roda JC - Ajax nog niet opgepakt.
Daarom hoop ik dat "de Overtreding-politie" met Studio Voetbals Borst, Mulder sr en ook De Volkskrants Willem Vissers in de geest van Cervantes hun Don Quichotte-rol, bij ontbreken van Zeister ingrijpen, blijven vervullen en als een (voorlopig) moreel ijkpunt van de voetballerij optreden. En dat de moedige pogingen van Eric Braamhaar -terecht rood bij Girondins Bordeaux- Maccabi Haifa en voor Urby Emanuelson (maar waarom dan weer niet voor Anouar Hadouir?)- wellicht een juist en eigenlijk logisch vervolg krijgen.
