Want daar ligt het natuurlijk vooral aan: de ander, aan jou. Kijk vooral nooit eerst naar jezelf, naar de ander wijzen is veel makkelijker en voelt ook lekkerder. Elke keer jezelf een spiegel voorhouden, is zwaar, vermoeiend en bovendien confronterend. Daar heb je toch geen zin in?
Past helemaal in dit tijdsbeeld en zeker in de sport die door de maatschappij nu eenmaal als populairst wordt aangeduid: het voetbal. Slechts een afspiegeling van de gemeenschap, maar wel een hele grote. Het gedrag wat daarin vertoond wordt, is een prima thermometer om de koorts in samenleving te peilen. En die liegt er niet om.
De diagnose? Doodziek en haast niet meer te redden. Het gaat er vooral om wat IK wil en niet of een ander daar hinder van ondervindt. Als ik het niet eens ben met een beslissing van een scheidsrechter, scheld ik hem verrot, omdat ik me daardoor beter voel. Dat is toch niet zo vreemd? Als ik een voetballer een ernstige ziekte toewens op Twitter, is dat gewoon een geintje, dat snap je toch wel? En als ik iemand wil doodtrappen, omdat-ie een paar keer een vlag in de lucht steekt, is dat toch zíjn schuld? Hij roept het over zichzelf af!
Een voorbeeldfunctie? Natuurlijk! Maar die heeft vooral de ander. Doe wat ik zeg, doe me vooral niet na.
Het medicijn? Heel simpel en eeuwig op voorraad. Vraag jezelf af of je behandeld zou willen worden zoals je jezelf gedraagt richting de ander. C'est tout.
Ik ben benieuwd of we komend weekend, wat een volledig voetballoos weekend had moeten zijn, de eerste tekenen van beschaving kunnen terugzien. Laat de proftak de handschoen als eerste oppakken. Gewoon, omdat er miljoenen mensen naar kijken. Echter, een bal eerlijk teruggeven na een blessurebehandeling is al heel moeilijk geworden, dus ik houd mijn hart vast.
Jammer dat Mark van Bommel geschorst is. Ik had hem zo graag zijn vergulde abonnement op de gele kaart in dienst van PSV zien ontvangen als een held. Vooral als die onterecht was geweest. Het hoofd gebogen, handen ten hemel en bij het verlaten van het veld na een wissel nog een keer met betraande ogen 'sorry' zeggen in de tv-camera. Alleen maar om aan te tonen, dat het zo ook kan.
Wie neemt er stelling? De scheidsrechter? Als Ruud Bossen lef heeft, geeft hij aanstaande vrijdag de eerste de beste die tijdens Heracles - Utrecht als een idioot op hem afstormt een rode kaart. Al is het in de eerste minuut. Jaja, duel naar de klote, belangen zijn groot, ik weet het allemaal wel. Maar niets mag de sociale omgangsvormen overstijgen, voor zover die nog bestaan.
De eerste pluim gaat daarom uit naar Tjaronn Chery van ADO Den Haag. Die accepteerde afgelopen weekend als een vent zijn terechte rode kaart na een aanslag op Robbert Schilder. Ook na afloop gaf hij kalm en professioneel zijn fout toe. Hulde! Het enige wat hij ook nog had moeten doen, is zijn infantiele ploeggenoten van de scheidsrechter afhouden. Die meenden het weer eens beter gezien te hebben en vielen Jan Wegereef aan. Want het ligt natuurlijk aan de ander, nooit aan jezelf.
Diezelfde spelers zullen de dood van Richard Nieuwenhuizen keihard veroordelen, daar ben ik van overtuigd. Maar juist daarom: houd ook rekening met je eigen gedrag. Zelfs al is de kans klein dat een amateur jouw scheldkanonnade of levensgevaarlijke tackle na probeert te doen op zaterdagmiddag; doe het gewoon niet. Om te laten zien dat het ook anders kan.
Een gigantische utopie natuurlijk. Zondag staan PSV en Twente elkaar letterlijk weer naar het leven en schreeuwen de fans de vreselijkste dingen vanaf de tribunes als de arbiter een fout maakt. Maar ik weet van mezelf gelukkig dat ik vrij naïef ben. Daar is niemand schuldig aan, behalve ik. Maat wat doe JIJ dit weekend?
In 'bezinning' en 'verandering' zit een I. Dat puntje erop komt er alleen niet vanzelf. Dat moet ieder voor zich doen en niet 'de maatschappij'. Want dat ben JIJ toch ook?
