Op www.cartoonnetwork.nl staat de volledige uitleg. Het beste voetbaltalent van ons land wordt beloond met een speciale training van Robin van Persie in het voetbalstadion van Arsenal. Speciaal voor Cartoon Network deed de aanvoerder van Arsenal ook een interview.
Waar speelde jij vroeger voetbal?
Ik ben begonnen bij Excelsior Rotterdam. Daar heb ik van mijn vijfde tot en met mijn twaalfde gespeeld. Toen ben ik naar Feyenoord over gegaan. En daar heb ik van mijn twaalfde tot mijn achttiende in de jeugd gespeeld. En toen nog twee en een half jaar in het eerste. Dat waren mijn jeugdjaren, zeg maar.
Speelde jij vroeger ook veel buiten?
Ja, alleen maar. Elke dag. Dat was een fantastisch mooie tijd. We hadden een standaardschema, zeg maar, samen met mijn vriendjes. Eerst naar school en dan was het die paar uur die je over hebt voetballen, en dan moesten we vaak 's avonds ook nog trainen, of 's middags. En elk uurtje dat we over hadden, gingen we naar buiten om te voetballen. Dat variëerde van op het pleintje, tot op een kunstgrasveldje ergens, tot op een tennisbaan, indoorhal, overal waar we konden gingen we spelen.
Eigenlijk net zoals iedereen in Nederland?
Ja.
Hoe voelt het om in zo'n mooi en groot stadion te voetballen?
Ja, fantastisch. Dat is natuurlijk waar je het als kind allemaal voor doet. Als kind droom je er van om in een vol stadion met 50-, 60-, 70-, 80- duizend man te spelen. En dat is toch het mooiste gevoel dat er is. Wij spelen zelf in een stadion voor 60.000 man. Dat zit elke week helemaal vol. In dat opzicht worden wij hier (bij Arsenal, red.) helemaal verwend.
Dat kan ik geloven. Hoe ziet jouw doorsnee werkdag eruit?
Wij worden wakker gemaakt door de kids, en dat is wel grappig hoor. Dan kietelen ze ons onder onze voeten: wakie, wakie!
Ook heel vroeg neem ik aan?
Nou nee, we hebben het wel goed moet ik zeggen. Ik ken ook verhalen van mensen die om zes uur op moeten staan, maar dat is gelukkig bij ons niet het geval. Wij staan om half acht op, dus dat is oké. Dan gaan we samen ontbijten, en kleertjes aandoen. Dan breng ik eerst mijn zoon naar school en dan mijn dochter Dina. Daarna kom ik hier naar het trainingscenter. Dan heb ik nog een uurtje de tijd, want ik kom vaak iets eerder aan door de schoolrun, zeg maar. Dan ga ik of nog wat eten of een drankje nemen en even kletsen met mijn collega's. Daarna begint de training. Na de training lunch ik, en dan rij ik hier normaal gesproken om een uurtje of half 3 weg. Dan ga ik weer de kinderen ophalen van school en dan hebben we een gaatje van tussen de vier en zeven uur. Dan is het kidstime. Soms gaan we naar het park, soms gaan we golfen, soms gaan we zwemmen, noem het maar op, allemaal hele leuke dingen! En dan als de kinderen eenmaal slapen, dan hebben we nog de avond voor onszelf. Dan gaan we met vrienden uit eten, of we pakken een filmpje, of we kijken een voetbalwedstrijd ofzo. Dat is op een normale dag. Natuurlijk zijn we afhankelijk van ons voetbalschema. Want wij hebben ook weleens weken, dat we zaterdag, dinsdag, zaterdag en dan weer dinsdag moeten spelen, dus dan is het thuis ook weer een beetje aanpassen.
Ben jij een liefhebber van cartoons?
Ja, ik vind het echt heel leuk om te zien. Dat heeft ook met onze eigen kinderen te maken natuurlijk. Die zijn er zoals ieder kind helemaal gek op. Een aantal favorieten van mij zijn Mickey Mouse Clubhouse, Teletubbies vind ik erg leuk en sinds kort; mijn zoontje Shaqueel is nu vijf en een half, en die is helemaal into Ben 10. Die vindt dat echt helemaal geweldig. Dat heeft er denk ik ook een beetje mee te maken dat hij misschien nog een klein beetje te jong is. Ik zie hem altijd heel erg geconcentreerd kijken met zulke grote ogen. En hij heeft altijd een heleboel vragen na een aflevering van Ben 10: of hij echt die superpowers heeft,...? Hij vindt dat echt helemaal geweldig. Maar ik vind dat dus ook zelf heel leuk om te kijken, ik merk altijd dat ik zelf ook echt meekijk. Ik kijk niet voor de kinderen halfjes mee. Ik ga gewoon lekker met ze zitten en ik ga het gewoon ook volgen dan. Ik vind het ook hartstikke interessant en er gebeurt genoeg.
Welke voetbaltruc vind jij het lastigste?
Er zijn een aantal heel lastige. Je hebt nu zoveel trucjes. Je hebt van die freestylers, die jongens, die kunnen dat hartstikke goed. Soms kijk ik op YouTube weleens een filmpje en dan zie ik trucs voorbij komen waarvan ik denk 'hoe is dat nou mogelijk, hoe kan je dat überhaupt doen?' Dan zie je die benen alle kanten opgaan en die bal achterlangs, omhoog en terug. Dus dat is wel heel knap. Maar wat ik vooral moeilijk vind, is een combinatietruc. Dus als je eerst één truc doet, dan is dat heel goed en normaal stop je dan bij die ene truc. Maar het mooie is om dan nog een soort van vervolgtruc te doen, dus één truc en dan nog eentje direct er achteraan. En als je dan helemaal goed bent dan doe je er drie. Dus dat is dan wel een hele uitdaging.
En wat eet jij voor de wedstrijd?
Dat is al acht jaar hetzelfde. Dat is altijd spaghetti met champignons, maar ook groenten zoals broccoli, groene bonen en wortels.
Echt krachtvoer.
Ja. Ik houd ook wel van een lekker visje. Zeebaars of een sliptongetje.
Is dit ook jouw lievelingseten?
Ja, dit vind ik wel heel lekker. Maar als ik echt zelf mag kiezen, wanneer ik bijvoorbeeld uit eten ga, dan kies ik toch voor Japans. Daar ben ik echt een grote fan van: heerlijke sushi, zwarte kabeljouw, (een beetje een zeebaars-achtige vis volgens mij), dat kunnen ze heel mooi in hun eigen stijl bereiden. En dan heb je ook rijst met ei erin gemixt en nog een paar andere gerechten die ook echt top zijn. Dus ja, ik ben wel echt een fan van de Japanse keuken.
Heb jij bijgeloof, of een vast ritueel?
Nee, niet echt. Je hebt sommige jongens die eerst hun linkerscheenbeschermer aandoen en dan hun rechter. Of sommige stappen eerst met hun linkerbeen het veld op en dan met hun rechter. Maar dat soort dingen, daar doe ik eigenlijk niet aan mee, want ik heb gemerkt dat het niet echt veel uitmaakt. Bij voetbal win je soms en soms verlies je. Je bent ook afhankelijk van wat er allemaal gebeurt met andere jongens. Dus nee, dat niet. Maar ik heb sinds een jaar een simpele ketting, gekregen van mijn vrouw. De heb ik wel altijd om nu en sinds die ketting er is gaat het ook erg goed. Dus ik hou hem maar elke dag om.
Welke tips kun jij meegeven aan kinderen die net als jij ook profvoetballer willen worden?
Dat ze vooral moeten genieten. Maar dat doen ze ook. Haast ieder kind straalt dat uit. Ieder kind wil graag spelen en gewoon plezier hebben. Dat moeten ze vooral blijven doen. Wat ik als kind deed, is heel vaak dingen herhalen. Bijvoorbeeld hooghouden is iets heel simpels. Dat kan je echt trainen. Als je dat eerst vijf keer kan, dan moet je telkens je doel verleggen, naar tien en dan twintig en dan dertig, honderd keer en zo verder. Zo kan je dus echt jezelf verbeteren. Ik weet ook zelf dat je als kind daar niet helemaal mee bezig bent, om heel goed te worden. Dat is iets dat gewoon gebeurt in je onderbewustzijn. Je wordt na een tijd gewoon beter, al spelenderwijs. Dat is waar kinderen vooral aan moeten vasthouden: ze moeten plezier hebben, leuk samenspelen en heel veel uren erin steken. Dat is wat ik deed. Ik was elke dag bezig met voetbal, sporten en gewoon een leuke tijd hebben.
Wat zou jij geworden zijn als je geen prof voetballer was?
Ik was altijd heel erg betrokken bij sporten. Ik vond zwemmen hartstikke leuk, maar ook tennissen, tafeltennissen en bowlen vond ik al vanaf vrij jonge leeftijd te gek. Al die sporten probeer ik nog steeds te doen, behalve tennissen, omdat tennissen best wel fysiek is en ik ook af en toe goed moet uitrusten met zo'n druk schema. Maar tafeltennissen doe ik nog steeds. Vroeger heb ik ook een aantal tennislessen gehad, maar op een gegeven moment valt dat niet meer te combineren. Het is lastig als je drie keer in de week traint en ook nog eens drie keer moet gaan tennissen en dan nog school hebt en zwemles... Op een gegeven moment moest ik wel een keuze maken, maar die ik heb vrij snel gemaakt. Voor mij was het vanaf dag één duidelijk dat ik graag wilde voetballen.
