"Ik kan helaas niet zeggen om welke clubs het gaat", aldus Van Kouwen in de Spits. "Dat hebben ze liever niet. In de eerste plaats omdat ze hun concurrenten niet wijzer willen maken dan ze al zijn. In de tweede plaats kunnen trainers denken: ik wil niet dat mijn spelers en ik als softies worden gezien."
"Het is wel eens voorgekomen dat mensen uit de voetbalwereld zeiden dat ik lekker in Tibet op een berg moest gaan zitten met mijn zweverige verhaal. Maar dat is het juist niet. Dankzij verschillende onderzoeken kunnen wij aantonen dat je met meer plezier en zelfvertrouwen tot betere prestaties kunt komen."
Maar gaat een elftal dan plotseling winnen als de spelers elkaar in de rust een schouderklopje geven? Zo simpel ligt het niet. Van Kouwen geeft een voorbeeld. "Het vrouwenteam van FC Utrecht hebben we begeleid richting de Supercup tegen AZ. Ik heb de speelsters de volgende anekdote verteld. Het is midden in de nacht als een man beneden zijn hond hoort blaffen. Hij kijkt op de wekker, ziet dat het drie uur is en loopt scheldend naar beneden. Hij geeft de hond op zijn flikker en loopt weer naar boven. De hond is stil en de man is blij dat hij dat voor elkaar heeft gekregen. maar als je uitzoomt, zie je een inbreker de tuin uit lopen. De hond heeft er dus voor gezorgd dat het plasmascherm van de man niet is gestolen."
"Tegen de speelsters van FC Utrecht hebben we gezegd dat ze dat verhaal tijdens de Supercup in hun hoofd moesten houden."
