Het was een zondag in mei. In het Oostenrijkse Seefeld zat Robin van Persie op een stoel en hij vertelde over het aankomende WK. Hoeveel zin hij er in had. "Die druk, dat je straks voor 95.000 mensen gaat spelen. Dat je weet dat er tien miljoen Nederlanders gaan kijken. Dat de Oranjegekte losbarst in Nederland, dat je het humeur van de mensen positief kunt beïnvloeden in de komende weken. De druk is zo hoog, daar geniet ik van."
Van Persie sprak als een leider. Open en eerlijk, zelfbewust en verantwoordelijk. In niets te vergelijken met de Van Persie van, pak 'm beet, een jaar of acht eerder, toen hij bij Feyenoord nog wel eens voor stennis zorgde. Arsenal had van hem een topper gemaakt. Zowel op als buiten het veld.
Alleen ontbrak het aan prijzen. Tijdens de Champions League-finale tussen Bayern München en Internazionale had Van Persie zitten draaikonten, bekende hij. Zulke grote wedstrijden spelen, dat wilde hij ook. Zeker na een seizoen dat gekenmerkt werd door een serieuze enkelblessure. Van Persie kon niet wachten tot het WK begon.
Toen werd het eindelijk 14 juni. Daar stond Van Persie dan, in het Soccer City Stadium tegen Denemarken. Dit was het moment waarop hij had gewacht. Maar de bal deed niet wat hij wilde, het veld stroopte en hij miste een grote kans. Vijf dagen later tegen Japan ging het al iets beter, maar tevreden kon hij nog steeds niet zijn. Na zijn goal tegen Kameroen leek de opgaande lijn ingezet. Van Persie scoorde en verscheen na afloop met een big smile in de mixed zone. "Drie kansen, één goal. Dat is een aardig gemiddelde", zei hij met een knipoog.
Ik had er vertrouwen in dat het vanaf nu het toernooi van de gebrande Van Persie zou gaan worden. Maar nee, maandagmiddag in Durban deed de bal weer niet wat hij wilde. Van Persie had wel een goede loopactie waarmee hij bijdroeg aan de 1-0, maar worstelde vooral met zichzelf. Acties lukten niet, assists en goals bleven uit. De leider was een lijder geworden, die uit dat lijden werd verlost door Bert van Marwijk.
Van Persie was niet blij en gaf Van Marwijk een gratis tip mee. Volgens liplezers zei hij dat de bondscoach beter Wesley Sneijder had kunnen wisselen. Van Persie leed, maar deed dat niet in stilte. "Ik scoor niet en dat vreet aan me", zei hij na afloop. En: "Ik ben vooral boos op mezelf."
Vrijdag wacht Brazilië. De wedstrijd met de meeste druk tot nu toe. De wedstrijd waarnaar misschien wel die tien miljoen Nederlanders gaan kijken. Een wedstrijd waarvan Van Persie gedroomd heeft. Een wedstrijd om wraak op zichzelf te nemen. En van lijder weer te veranderen in leider.
