Vanaf het begin was duidelijk dat Hiddink weinig aan zijn tactiek van vorige week had veranderd. In Camp Nou stelde de Nederlandse meestertacticus een hecht blok van vier verdedigers en vijf middenvelders op en dat had een 0-0 opgeleverd. Ook op het eigen Stamford Bridge koos Hiddink voor de verdediging. Didier Drogba werd in de rug gesteund door Nicolas Anelka, Frank Lampard en Florent Malouda. Genoeg aanvallende kwaliteit dus, maar die drie beperkten zich vooral tot verdedigen.
Zeker nadat Mickaël Essien The Blues al na negen minuten op voorsprong zette. Een geblokte voorzet van Frank Lampard kwam voor de linkervoet van de Ghanees, die zijn volley via de onderkant van de lat achter Victor Valdes zag ploffen: 1-0. Barcelona nam het initiatief, maar kwam slaagde er niet in de blauwe muur te slechten. Lionel Messi kwam niet langs Ashley Cole, terwijl Andres Iniesta, die op de positie van de geblesseerde Thierry Henry speelde, in de tang zat bij José Bosingwa. Ook Samuel Eto'o kwam niet in het stuk voor. De meeste ruimte kreeg rechtsback Daniel Alves, maar die slaagde erin om van iedere voorzet een mislukking te maken.
In de tweede helft was er hetzelfde beeld. Chelsea lag in de loopgraven en Barcelona viel aan zonder gevaarlijk te worden. De Spanjaarden bleven maar tikken en waren niet bij machte om met creativiteit de Engelse defensie kapot te spelen, zoals ze afgelopen zaterdag wel deden tegen Real Madrid. De Londenaren kwamen er zo nu en dan gevaarlijk uit. Drogba liet zeven minuten na rust de kans op 2-0 liggen, toen hij eerst Gerard Piqué goed uitkapte, maar daarna de benen van Valdes vond. Halverwege de tweede helft werd de doorgebroken Anelka neergelegd - of haakte hij zichzelf? - door landgenoot Eric Abidal, die daarvoor de rode kaart kreeg. De wissel van Hiddink die daarop volgde, verdediger Juliano Belletti voor spits Drogba, was alleszeggend.
De tactiek leek beloond te worden. Chelsea had nog pech dat scheidsrechter Tom Henning Øvrebø een overduidelijke handsbal van Piqué over het hoofd zag, maar leek met 1-0 toch de eindstreep te halen. De 2-0, die al eerder had moeten vallen, hing ook in de slotfase meer in de lucht dan de gelijkmaker. Totdat Alves zijn eerste goede voorzet gaf, Eto'o de opgepikte bal teruglegde op Messi, die Iniesta in staat stelde vanuit stand de prachtige gelijkmaker aan te tekenen. In de resterende minuten viel Chelsea ineens wel met man en macht aan - zelfs Cech ging mee - maar toen was het al te laat. Eto'o kreeg nog een bal tegen de arm, maar dat was een minder duidelijk geval dan bij Piqué. Dat de woede van de Chelsea-spelers zich na afloop vooral richtte op de Noorse arbiter was logisch, maar niet helemaal terecht, omdat de Engelsen het in de tweede helft vooral ook zelf lieten liggen.
