In Nederland speelt de club van 's lands derde stad, Den Haag, zelden om de prijzen mee. In de Russische voetbalgeschiedenis is de rol van de FC in de derde stad nog veel beperkter. Maar, de regel wordt bevestigd door de uitzondering: In 2010 werd er in Novosibirsk een voetbalsprookje geschreven. De climax van het verhaal werd op 19 augustus tijdens de thuiswedstrijd tegen PSV opgetekend. Daarna was het verhaaltje uit. Geen open einde.
PSV stond in 2005 nog in de halve finale van de Champions League en werd sindsdien drie keer nationaal kampioen. De prijzenkast van FK Sibir Novosibirsk bestond daarentegen uit lege planken, door stof gevuld. Daar kwam in het seizoen 2009-2010 bijna verandering in. Een onwerkelijk seizoen, dat de basis legde voor een sprookje. Behalve een tweede plaats in de FNL (Russische Eerste Divisie) en dus promotie naar de Premjer Liga (Eredivisie), haalde Sibir ook de bekerfinale. Ondanks een 1-0 nederlaag tegen kampioen Zenit, werd er toch een ticket voor de Europa League veilig gesteld. Waar men in Eindhoven de Europa League beschouwde als een troostprijs, was er in Siberië geen vaste grond meer om op te staan.
Het bestuur, de staf, de spelers en de fans; Iedereen die Sibir een warm hart toedraagt zweefde op 19 augustus 2010. Een grote wedstrijd in Novosibirsk. Met bijna 12.000 supporters was Spartak bijna uitverkocht voor de strijd in de laatste voorronde van de Europa League tegen PSV.
Even na tweeën werd er afgetrapt. Van lieverlee verstomden de gesprekken en het gezang op de tribune voor even. In een split second was daar het besef. Dat FK Sibir Novosibirsk op Europees niveau tegen een gerenommeerde ploeg acteert. Ongeloof. En angst. Toch ook de vrees voor een gigantische afstraffing, hield Spartak even in haar greep. Maar al snel gooiden 11.500 toeschouwers en 11 spelers de schroom van zich af. Daarna slopen de minuten geruisloos voorbij. Ondanks diverse kansen en twee rode kaarten vielen er geen goals. Tot het tien voor vier werd.
Tweeënnegentig minuten voetbal en vijftien minuten pauze later. De tweede van drie minuten extra tijd. De zon was onder gegaan, spoedig zou de avond over de Russische industriestad vallen. Het was een geknipte metafoor voor de wedstrijd geweest, ware het niet dat toen de meest memorabele minuut uit de clubgeschiedenis van FK Sibir Novosibirsk aanbrak.
Hij schoot met links. In de korte hoek. De inzet van invaller Aleksandr Degtyarev plofte onder de grabbelende Isaksson binnen. Het net trilde. Spartak trilde. Novosibirsk trilde. De wijze waarop de Wit-Russische trainer, Igor Kriushenko, het doelpunt vierde had iets weg van Rinus Michels, op het EK van 1988. Zij het op een ander niveau, dezelfde mate van ongeloof straalde van de man af. Er was het besef dat zojuist onvergetelijke geschiedenis is geschreven. Door Sibir. In Novosibirsk. Na het laatste fluitsignaal pronkte de cijfers daadwerkelijk op het massieve scorebord: ?????? 1 - ??? 0. Op youtube is de begeleidende tekst bij de samenvatting van de Russische televisie treffend (The match which Sibirfans will remember forever) en de titel nog veel treffender. For history.
De thuiswedstrijd tegen PSV was de ultieme apotheose. De rest van het verhaal kan in een paar zinnen afgedaan worden. Het sprookje kreeg geen vervolg. Het verhaal had een gesloten einde. In de laatste alinea verwordt de komedie een tragedie. De return in Eindhoven zou een week later kansloos met 5-0 verloren gaan. PSV bekerde door en het avontuur in de Europa League was voor Sibir ten einde. In de Russische Eredivisie had FK Sibir evenmin iets te zoeken: men eindigde laatste en met slechts 20 punten degradeerde het troosteloos. Nu, drie jaar later, speelt FK Sibir Novosibirsk weer in de schaduw van het Russische betaalde voetbal. Net als vorig jaar. Net als volgend jaar.
Voor het volledige verhaal kunt u een mail sturen naar kimandriessen@mail.com
