"Ik had misschien beter naar mijn ouders moeten luisteren. En naar andere mensen, zoals trainers. Ik was geen hele lastige of vervelende jongen, maar ging vaak mijn eigen weg. Een beetje eigenwijs. Ik dacht niet altijd goed na over de keuzes die ik maakte, vooral buiten het veld. Maar spijt heb ik niet. Ik ben ook niet iemand die de tijd wil terugdraaien. Elke handtekening die ik onder een contract heb gezet was bewust. Het pakt alleen niet altijd uit zoals je hoopt. En dan kun je in Maleisië belanden, haha."
Liverpool
"Het is niet zo dat ik vroeger op school wegdroomde en dacht aan reizen en backpacken in Australië. Helemaal niet. Ik was alleen maar bezig om profvoetballer te worden. Ik heb in de jeugd van Ajax en AZ gespeeld. Ik was jeugdinternational en speelde in nationale jeugdteams met Jeffrey Bruma, Daley Blind, Leroy Fer, Patrick van Aanholt, Georginio Wijnaldum, Kevin Strootman. Ik was dus goed op weg. Ik kreeg in juli 2008 de kans om naar Liverpool te gaan. Zonder na te denken heb ik mijn koffers gepakt. Je hebt altijd mensen die zeggen dat je als jonge jongen niet zo vroeg naar het buitenland moet gaan. Maar zo'n kans kun je niet laten liggen. Pas als je er bent weet je of je daar kunt slagen."
"Ik kwam in het tweede elftal, samen met Jordy Brouwer, een echte Hagenaar, altijd met een Gucci-petje op zijn hoofd. Dan liepen we op het trainingscomplex Melwood en zeiden we 'Hello' tegen Steven Gerrard, Fernando Torres of Xabi Alonso. Geen kleine jongens. Eigenlijk vrij bizar als ik er nu aan terugdenk. Dirk Kuyt en Ryan Babel liepen er in die tijd ook rond. Het eerste en tweede elftal trainden vaak samen. Rafael Benitez was toen nog de manager. Uiteindelijk vond Liverpool mij toch niet goed genoeg. Ik tekende voor drie jaar, maar ben uiteindelijk na twee jaar vertrokken."
Vincent Weijl (tweede van rechts) als speler van Liverpool, rechts naast hem Jordy Brouwer.
"In mijn eerste seizoen bij Liverpool woonde ik bij een gastgezin. Hele lieve mensen. Ik heb nog altijd contact met hen. In mijn tweede jaar ben ik op mezelf gaan wonen, in een appartement middenin het centrum. Dat was wennen. Ik was vrij zelfstandig, maar voelde me ook nogal wat door het salaris dat ik verdiende. Ik had, zoals vrienden in Nederland, nog nooit een baan gehad waarbij ik vijf euro per uur verdiende. En dan krijg je opeens zo'n salaris bij Liverpool en kom je met tassen vol kleding thuis. Altijd merkkleding. Dat was stoer, hè? Je bent echt bezig met je imago. Je word toch meegezogen in het wereldje van zien en gezien worden. Ik ging ook elke dag uit eten. In de ochtend, de middag en 's avonds. De waarde van geld krijg je niet goed mee als jonge prof. Je bent je er niet bewust van. Ook niet hoe hard andere mensen vaak moeten werken om zoveel te verdienen als wij, voetballers. Die houding heeft er misschien mede voor gezorgd dat ik uiteindelijk niet doorbrak bij Liverpool."
Zwerftocht
"In Maleisië hebben ze de foto's uit mijn Liverpool-tijd al gevonden via Google. Dat vinden ze wel mooi. Het is ook goed voor de marketing van de club dat ze een oud-speler van Liverpool hebben. Ik ben door Liverpool nog een jaar verhuurd aan Helmond Sport, toen speelde ik onder Jurgen Streppel. Na mijn vertrek tekende ik bij Eibar. Die periode was voor mij een keerpunt in mijn leven. Ik dacht: wat wil ik nou eigenlijk? Ik woonde in mijn eentje in Baskenland en sprak totaal geen Spaans. Ik was echt een eenling. Ik moest mezelf dus een beetje redden. De andere spelers hadden ook allemaal vriendinnen of vrouwen. Ik heb mezelf daar echt leren kennen. We werden dat seizoen kampioen van de Segunda División, maar ik speelde niet zo vaak. Voor mezelf was het beter om te vertrekken."
"Ik tekende bij SC Cambuur. Aanvankelijke speelde ik nog vrij vaak, maar later verdween ik op de bank. Daarna zat ik een jaar zonder club. Ik wilde eigenlijk naar de VS en heb ook drie maanden stage gelopen bij Columbus Crew. Ik kon daar een contract tekenen, tegen een vrij laag salaris. Een avontuur in Amerika leek mij wel tof. Het zou ook goed op mijn cv staan: spelen in de MLS. Maar er waren problemen met mijn visum, waardoor ik uiteindelijk het land moest verlaten. Al vrij snel kwam er iets uit Roemenië voorbij. Ik tekende bij Brasov. Zij hebben mijn contract alleen nooit rechtsgeldig gemaakt bij de UEFA. Ik heb daar dus geen minuut gespeeld. Op een gegeven moment verscheurden ze het papiertje. Een dag later belde een zaakwaarnemer die ik kende uit mijn Liverpool-tijd. Hij vroeg of ik het zag zitten om bij een club in Hong Kong te voetballen. Ik dacht: fok it, gewoon doen!"
"Hong Kong is echt waanzinnig gaaf, niet normaal groot. Het is een soort Aziatische versie van New York. Ik heb daar twee jaar met veel plezier gespeeld en het ging goed. Ik speelde veel bij South China en Tai Po en maakte mijn doelpunten. Alles was ook top geregeld. Binnen en buiten het veld. En toen klopte opeens een club uit Spanje aan: Fuenlabrada. Een club op het derde niveau in Spanje. Ze kwamen bij mij uit via mensen die mij nog kenden via Liverpool. Fernando Morientes, die ook voor Liverpool speelde, was toen de trainer. Het was mooi wonen in Madrid, want Fuenlabrada komt uit een voorstad van Madrid. Voetballend stelde het alleen niet veel voor. Morientes bleek geen geboren trainer. Het liep voor geen meter. In januari 2016 ging ik transfervrij naar FC Fredericia in Denemarken. Dat was fijn. Denemarken heeft wel iets weg van Nederland. Het voelde vertrouwd. Het was een leuke tijd, maar ik miste de spanning van het onbekende. En toen kwam dus PKNP."
Tuinslang en pijnstillers
"Ik had echt geen flauw idee wat mij te wachten stond. Ik had alleen een tv-programma op BNN over Maleisië gezien. Dan zie je vooral de mooie kant, met prachtige natuur. Maar het blijkt ook een soort van derdewereldland. Toch hoor je mij niet klagen hoor. Ik heb een goed salaris, een appartement en een auto van de club. Maar het contrast met de dagelijkse gang van zaken bij andere clubs is heel groot. PKNP bestaat pas sinds 2015. We spelen in een oud stadion waar zo'n 40 duizend man in kunnen, maar er is nog geen fatsoenlijke trainingsaccommodatie. We hebben een soort van clubhuis met een trainingsveld. Alles hier moet nog worden opgebouwd. Zo douchen we ook niet in een kleedkamer, maar buiten onder een tuinslang. Dat was wel even wennen, die eerste keer, haha."
"Ik heb iemand ingehuurd om mijn was te doen en mijn schoenen te poetsen. Op de club hebben ze niemand daarvoor. Het heeft ook een bepaalde charme, deze omstandigheden. Voetballend gezien kan het ook allemaal veel beter. Ik sta geregeld op het veld en denk 'dit kan toch niet?'. Dan vliegt een bal weer zomaar over de zijlijn. Het voetbal hier staat echt in de kinderschoenen. Ook wat betreft trainingen en tactische kennis. Ik ben hier bij PKNP samen met een Let en een Braziliaan. Zij hebben hetzelfde gevoel als ik. Het is niet dat wij als betweters naar ploeggenoten of de technisch staf gaan om even te zeggen hoe het moet. Al weten we het wel beter. Het heeft niet veel zin. De Maleisiërs zijn trotse mensen. Ze willen het echt op hun eigen manier doen."
"We trainen iedere dag twee keer. En als de trainer wil vaker. En harder. Als we verliezen hebben we straftraining. Soms denk ik: waar ben ik nou beland? Ik dacht dat hier op een lager pitje werd getraind dan in Europa, maar het is echt het tegenovergestelde. Ik heb echt nog nooit zo hard moeten trainen. Het is ook niet zo dat je veel fitter word, want je sloopt juist je lichaam op deze manier. Alle spelers staan bij de clubarts in de rij voor pijnstillers. Anders houd je het niet vol. Ik probeer slim om te gaan met mijn energie, andere jongens blijven volle bak doorgaan. Die zijn dat misschien gewend vanuit het Maleisische voetbal, maar of het voor de lange termijn goed is... Ik ben gelukkig nog niet geblesseerd geraakt. Afkloppen…"
Beauty and the beast
"Hoe lang ik hier nog blijf weet ik nog niet. We zijn nu halverwege het seizoen. Mijn contract tot het einde van dit seizoen dien ik wel uit. Ik ben hier ingestapt en wil het ook afmaken. Maar ik heb ik me voorgenomen om elk jaar weer een nieuwe club te vinden in een nieuwe omgeving. Ik ben sinds mijn zeventiende weg uit Nederland. Natuurlijk mis ik mijn ouders, twee broers, familie en vrienden. Mijn vader en een van mijn broers komen binnenkort op bezoek. Maar ik hoef voorlopig nog niet naar Nederland terug."
"Ik vind het leuk om met allerlei culturen kennis te maken. Het reizen bevalt mij wel. Zeker in combinatie met het voetballen. Maleisië is ook weer een bijzondere ervaring, op en naast het veld. Ik woon hier samen met mijn vriendin. Zij werkt als freelancer in de tv-wereld. Zodra we langer vrij zijn gaan we Maleisië verder verkennen. We willen ook nog richting de Filipijnen en de Malediven. Mijn vriendin zou ook zo meegaan wanneer ik in Australië, de VS of ergens anders in Azië zou kunnen voetballen. Zij is ook niet iemand die heel lang stil kan zitten. Hooguit een paar uur. Zoals vanavond, dan gaan we samen naar de bioscoop. Beauty and the beast, ja heel erg romantisch hè? Haha."
