We bellen Daan Klinkenberg als hij weer even terug in Nederland is. Hier zijn we gewend dat er in de zomer enkele maanden geen voetbal is. In Scandinavië is er juist ’s winters vijf maanden geen competitie. “Het is te koud om te spelen. We hebben in totaal twee maanden vrij en drie maanden voorbereiding. Ik ga die eerste periode altijd terug. Dan in de vrieskou blijven, wordt snel saai want je zit vooral thuis. Daarnaast kan ik hier lekker iedereen zonder problemen verstaan. Noors en Zweeds lukt nog wel, maar Fins is voor mij net Chinees.” Tot de feestdagen mag de linkspoot bij zijn familie en vrienden vertoeven. In de tussentijd houdt de verdediger uit Beinsdorp (Noord-Holland) zichzelf fit bij tweedeklasser sv DIOS uit Nieuw-Vennep, de club waar zijn broertjes spelen. Op 1 januari moet hij zich melden bij FC KTP. Zijn nieuwe Finse club.
“Dat klopt ja”, zegt Klinkenberg opgetogen. “Het afgelopen jaar speelde ik in de Veikkausliiga (hoogste niveau Finland, red.) voor Helsinki IFK, een club in de hoofdstad. Dat is van oudsher een topploeg, maar dit seizoen ging alles fout. De club kwam in de financiële problemen, ging bijna failliet en degradeerde uiteindelijk.” De linkspoot vertrok daarop naar een promovendus. De afgelopen jaren dwarrelde dat team tussen de hoogste competitie en het tweede niveau en dat wil de vereniging niet meer. Met een goed verhaal overtuigden de groenwitten uit zuidelijke stad Kotka de verdediger. “In Finland kan iedereen kampioen worden. Sommige clubs hebben amper jeugd en soms niet eens een eigen veld. Dan huren ze van de gemeente iets. Als er een nieuwe sponsor komt, kan die club opeens verrassen.” Bij KTP is er volgend seizoen meer budget beschikbaar. De verdediger genoot interesse van meerdere teams op het hoogste niveau, maar heeft vertrouwen in de nieuwe jonge trainer. “Hij wil een stabiele top-vijf ploeg worden en dat is reëel.”
Team van de Week
In Nederland speelde Klinkenberg kort in de jeugd bij AZ. Daar redde hij het niet, maar bij FC Volendam doorliep hij de gehele jeugdopleiding. Lange tijd mocht de verdediger zich basisspeler noemen. In het vissersdorp kwam hij tot bijna vijftig duels in Het Andere Oranje. Hij behaalde zelfs nog eens het Keuken Kampioen Divisie ‘Team van de Week’ met onder meer Donyell Malen, Perr Schuurs en Youri Loen. Door een blessure verdween hij uiteindelijk naar de reservebank en later tribune. Hij verloor het plezier in voetbal en koos voor een avontuur in het buitenland. “Ik had me niet ingelezen over Scandinavië. Het was niet doordacht en ik nam gewoon de gok. Het verhaal van FC Inter Turku klonk goed en daardoor was alles in één dag rond.” Achteraf gezien niet de slimste zet. Maar spijt heeft hij niet. “Die eerste nacht was alleen een hel. Tuurlijk weet je dat het koud is. Maar min 21 dat is niet normaal. Ik heb gelijk de dag erna een grote voorraad sjaals, handschoenen en mutsen ingeslagen. Die houden ons nu warm.” Nu is hij gewend aan het weer. Bij terugkomst in Nederland voelt hij zelfs de temperatuur niet meer.
Bergen
Zijn eerste seizoen in Scandinavië verspeelde zijn team de titel op de slotdag. Vervolgens maakte Klinkenberg een transfer naar Noorwegen waar het niveau hoger ligt en de sport meer leeft. “Dat is met afstand het mooiste land waar ik ben geweest.” Normaal is de linkspoot niet iemand die naar andere landen reist om bijzondere plekken te bezichtigen. In Noorwegen was dat anders. Hij moest en zou de gletsjers zien en met het team bezocht hij het huis van Santa Claus. “Spijt kreeg ik niet. Het was overal prachtig. Zelfs vanuit mijn appartement in Alesund keek ik uit over de bergen en zee.” Bij Aalesunds FK kreeg hij in één jaar negentig doelpunten om zijn oren. Dat deed hem beslissen om verder te kijken.
Zweden was de volgende stop. Mjällby AIF werd een hel. “Twee rivaliserende criminele bendes vochten hun conflicten op straat uit. Vlak voor ons huis schoten ze elkaar neer.” Wat hij totaal niet van Zweden verwachtte, werd werkelijkheid. ‘Call of Duty in het echt’, noemt Klinkenberg het. Hij wilde zijn contract lang ontbinden, maar de club weigerde dat. “Na het zoveelste schietincident in onze buurt was het genoeg. Voor hetzelfde geld ben je even in de supermarkt als zoiets gebeurt. Ik moest en zou weggaan. Ik was er helemaal klaar mee!” Hij verloor het plezier in voetbal en dacht aan stoppen. “Het blijft naast je passie je baan. Als er niks meer aan is, moet je het ook niet doen. Rijk word je er sowieso al niet van.”
Beste vriend
Dat plezier vond Klinkenberg in Finland weer terug. Het land waar hij zich thuis voelt. “Alles gaat rustig en relaxed. In de supermarkt is niemand gehaast en zal nooit iemand voordringen. De prijzen zijn wel een stuk hoger. Een blikje cola kost hier één euro meer dan in Nederland en ze eten veel vis. Dat is ook niet mijn ding, verder vind je gelukkig wel de meeste Nederlandse producten ook hier in de schappen.” De Finnen zelf zijn anders. Met Noren en Zweden is het altijd vriendelijk en gezellig, maar met zijn huidige landgenoten is het meer een norse bende. “Ze zijn op zichzelf. In het voorbijgaan op straat kunnen ze je gewoon straal negeren. Een nieuwkomer zeggen ze het eerste half jaar niks. Pas met alcohol op zijn ze je beste vriend. Gelukkig ben ik zelf een gangmaker die van kloten houdt, dat slaat wel aan. Helaas blijft een serieus gesprek lastig. Gelukkig ben ik er tegenwoordig aan gewend. Zo zijn ze eenmaal, daar is niks mee. Iedereen is anders en dat is ook belangrijk.” De linkspoot houdt zich er niet mee bezig. Hij heeft zijn plekje gevonden in Finland en maakt zich momenteel klaar voor de verhuizing naar Kotka. “Die stad ligt vlak bij Rusland, in deze tijden is dat een beetje spannend. Maar samen met mijn vriendin maak ik me geen zorgen. Ik heb vooral zin in dit nieuwe sportieve avontuur!”
