Cedric Main doet het op zijn manier. Deels door zijn achtergrond. “Ik ben Christelijk en wil niet iets uitspreken voordat het gelukt is. Sommigen gunnen anderen niet evenveel en dat levert weleens boze ogen op. Ik houd mijn voetbalcarrière daarom een beetje op de achtergrond.” Verwacht geen patsende foto’s of arrogante acties van de spits. Toch deelt hij graag zijn verhaal. “Om anderen te inspireren”, zo vertelt hij geduldig.
Gescout
Main is geboren in Frans-Guyana en kwam als zoon van Surinaamse ouders in zijn kleuterjaren naar Nederland. Een bal had hij tot zijn elfde niet aangeraakt. “Toen ontmoette ik een vader van een vriend die trainer was. De eerste keren kon ik er niks van en ik schoot alles met de punt. Maar het was wel leuk.” Steeds vaker ging hij voetballen en zijn niveau steeg. In mum van tijd ging de spits van iemand die niet wist wat scouten was, naar zelf gescout worden. “Ajax en AZ hadden al eens interesse getoond en toen kwam FC Groningen. “Als jongen van zeventien kwam ik in hetzelfde traject als spelers van televisie. Dat was heel onwerkelijk op die leeftijd.”
Alles in Mains leven veranderde. Hij wilde een beter leven voor zijn ouders en stortte zich voor honderd procent op zijn nieuwe ambitie. “In je hoofd word je al prof en je hebt daar alles voor over.” Toch moest hij één jaar later weg uit de jeugdopleiding van Groningen. “Mijn leven stortte in en ik verloor al het plezier in voetbal.” Maar ondanks alles wilde hij niet opgeven. “Dat zit niet in me. Ik geloof dat je met wilskracht alles kan bereiken. Het komt alleen niet uit de lucht vallen. Dat geef ik graag aan de jeugd mee.” Hij streek neer bij de Amateurs van Ajax en door zijn prestaties kreeg hij weer meer vertrouwen. Sportief ging het goed en hij hervond zijn plezier in het spelletje. “Plots kon ik de overstap naar La Nucia maken. Een kleine club uitkomend in de Primera Federacion, de derde Spaanse voetbalcompetitie.
Leerzaam
Het team had spelers nodig en Main wilde graag eens een kijkje buiten de Nederlandse landsgrenzen nemen. Hij vond zijn plekje aan de Spaanse oostkust. “Financieel gezien was het niet veel, maar het leek me een leerzame stap.” Hij stroomde na één jaar door naar de hoofdmacht. De spits pikte zijn goaltjes mee en speelde tegen onder meer FC Barcelona B. “Mijn focus lag op voetbal. Buiten het veld heb ik niet veel meegemaakt. Ik ging hoogstens wat eten in de stad. Vooral paella blijft een absolute aanrader. Het weer was ook top. Verder vond ik het een beetje ouderwetse omgeving.” Uiteindelijk kreeg hij een blessure en vertrok hij naar de club Almagro om ritme op te doen. De Engelse mede-eigenaar van La Nucia Russel Pointon bleef de spits daar volgen en gaf hem uiteindelijk de mogelijk om een stap naar Engeland te maken.
“Stiekem was dat altijd al een droom. Engeland past goed bij me door het fysieke spel en ik houd van de cultuur. Voetbal leeft en op het vijfde niveau zitten soms meer supporters dan bij Eredivisieclubs. Dat is gekkenhuis.” Zijn eerste club aan de overkant van de Noordzee was FC United of Manchester. Een club die is opgericht door fans van Manchester United. Zij waren tegen de werkwijze van de familie Glazer. United klom binnen tien jaar op naar het zevende niveau van Engeland. “De club is relatief nieuw, maar de fans zijn hondstrouw. Er zitten duizenden supporters op de tribune.” Zelf presteerde de spits goed en hij viel op. Na één seizoen bij United ging hij aar South Shields, een subtopper in de Northern Premier League (zevende niveau Engeland). Hij ging daar van amateur naar fullprof. “Je speelt twee keer in de week en dat was even wennen. Ik werd tien keer fitter en het is veel leuker dan trainen. Ik voetbal voor de wedstrijden.”
Thuis
Dit jaar speelt Main aan de oostkust voor Blyth Spartans in Blyth. Het shirt van de club deed hem denken aan zijn oude Groningen-tenue waardoor hij zich al snel thuis voelde. “Het is een eer om hier te voetballen en veel spelers maken nog op mijn leeftijd een stap hoger. Ik geef elke wedstrijd honderd procent want je bent hier nog jong met 25.” Het team doet tot onze verrassing niet aan ‘kick and rush’. “Wij spelen lekker over de grond. De speelstijl is niet verkeerd en we doen veel op strijdlust. Iedereen gaat er keihard in, dat ligt mij wel”, lacht hij. De fysieke sterke spits staat zijn mannetje en scoort er rustig op los. Met zijn imposante spierbundel is hij voor veel verdedigers een ongewenste gast. “Of ik gym”, herhaalt hij lachend de logische vraag. “Je zou het misschien niet zeggen, maar ik ben er geen fan van. Ik ben soms in de sportschool te vinden, maar dan om mijn hamstring en enkels sterker te maken. Niet voor mijn armspieren bijvoorbeeld.”
Zelf woont de spits in Newcastle. Een stad die hem aan Nederland doet denken. “Alleen is het hier nog winderiger”, lacht hij. De aanvaller voelt zich helemaal thuis in het land van de Engelse thee, rode brievenbussen en cricket. Alleen de Engelse keuken vindt hij minder. Gelukkig is er een mondiaal aanbod in het centrum van de stad. “Het is gewoon heerlijk hier. Ik heb sowieso nooit een probleem met reizen gehad. Dat heb ik altijd gedaan, het enige dat je mist is familie en ze rijden hier aan de andere kant, maar daar wen je vrij snel aan.” Het komende jaar blijft Main hard werken. Wat zijn doelen zijn? Dat houdt de voetballer voor zich. “Zelfs mijn vriendin weet ze niet. Maar het mag duidelijk zijn dat ik graag hogerop kom!”
