Fleetwood, Doxa Dramas en Otelul Galati. “Engeland, Griekenland en Roemenië”, legt Ricard Kip uit. Momenteel speelt de middenvelder bij het laatste team. De nummer drie van Roemenië. “Helaas is het nog geen succes. De trainer kiest vooral voor grotere en sterkere spelers. Kom ik aan met mijn 1.70 cm. Daarnaast laat hij nieuwelingen veelal links liggen. Dat maakt het niet ideaal.” De rechtspoot zit voornamelijk op de bank of tribune. “Ik krijg geen kans. Wellicht vertrek ik na de jaarwisseling, maar dat moeten we nog bekijken.”
Mocht Kip in januari clubloos raken, dan weet de middenvelder waar hij aan toe is. Vorig jaar zat de middenvelder een tijd zonder team nadat hij vertrok bij het Griekse Doxa Dramas. “Die naam zegt het al. We kwamen in de coronatijd en speelden geen wedstrijden. Al die tijd zaten we in een hotel, maar de club raakte in de financiële problemen en kon de kamers niet meer betalen.” Uiteindelijk zette het hotel de rechtspoot na twee maanden uit zijn kamer. Samen met Nederlandse ploeggenoten Gino Bosz en Bodi Brusselers huurde hij een villa waar de voetballers alsnog met gezamenlijk konden leven. “Al die tijd kregen we geen salaris en betaalden we alles uit eigen zak. Ik heb nu overigens nog steeds geen geld ontvangen." Na terugkomst in Nederland werkte de speler bij een aannemersbedrijf. “Ik heb twee linkerhanden, dus dat was soms flink afzien”, grijnst hij.
Bronzen Stier
Enkele jaren eerder startte zijn buitenlandavontuur aan de overkant van de Noordzee bij Fleetwood Town FC. Het jaar voor de transfer prikte Kip er zeventien in bij Almere City en won hij de Bronzen Stier. In totaal speelde hij meer dan tweehonderd wedstrijden in de KKD. “Maar de Eredivisionisten pakten niet door. Zo kwam ik in het noordwesten van Engeland bij een club op het derde niveau. De sfeer en de velden waren ongelofelijk en de fans snuiven voetbal.” Een ambitieuze manager had de Rijswijker aangetrokken en na twee dagen speelde hij een oefenwedstrijd tegen het sterrenensemble van Liverpool. “Rende ik plots achter Sadio Mané en Roberto Firmino aan.” Een week voor de competitiestart werd de trainer echter ontslagen. Een Duitse coach verving hem en die zag het een stuk minder in Kip zitten. “Hij kende me niet en koos voor spelers die hij vertrouwde. Op huurbasis keerde ik terug naar Nederland voor een seizoen bij SC Cambuur.”
Alleen trainen
Toen zijn zaakwaarnemer met ‘een avontuurtje in Roemenië' op de proppen kwam, raakte Kip niet gelijk enthousiast. “Het is niet iets waar je op hoopt en na alle eerdere ellende was ik extra op mijn hoede. Maar het zag er goed uit.” Otelul Galati is een grote club uit de stad Galati en won al meerdere prijzen. Enkele jaren geleden degradeerde het team en doekte clubbestuurders de ploeg op. Een tijd later maakten ze onder ASC Otelul Galati een nieuwe start. De naam verwijst naar de stad en de staalindustrie in Galati. Otelul betekent staal in het Roemeens. De stad ligt vlak bij de Oekraïense grens, maar van de oorlog in het buurland is niks te merken. “Ik sprak met enkele landgenoten en ik kreeg een goed gevoel.”
Bij aankomst werd snel duidelijk dat zijn gevoel fout was. Trainer Dorinel Munteanu, oud-vedette en Roemeens recordinternational, zag het niet in Kip zitten. “Hij is absoluut geen slechte trainer, maar wel een dominante man. Juist dat botst soms met mijn persoonlijkheid.” Al in de zomer wilde de club hem weg hebben. “Ze vonden dat ik te veel verdiende. Maar dat is niet mijn probleem, ik heb een contract waar alles zwart op wit staat.” De middenvelder moest een tijdje alleen trainen, maar bleef een glimlach op zijn gezicht houden. “Ze deden een aanbieding, maar ik bleef. Plots kwam ik in een bekerwedstrijd binnen de lijnen en bijna scoorde ik de winnende. Daarmee verdiende ik weer wat respect. Verder is het land overigens veel beter dan verwacht.” Hij geniet in de stad van de vele restaurantjes die er zijn en de pracht en praal die het land te bieden heeft. “De vrouwen zijn ook mooi, maar dat geldt helaas niet voor de wegen. Als we een verre uitwedstrijd hebben, reizen we met de bus. Maar ze kennen hier geen snelwegen en twaalf uur over hobbelstraatjes is een drama. In Nederland betaal je weliswaar een godsvermogen aan belasting, maar het levert ook veel op.”
Italië
Het niveau in Roemenië ligt ook veel lager dan in Nederland. Clubs spelen veelal de lange bal en tactisch is het minder. “Maar wat wil je ook met zo’n velden. Op sommige laat ik de koeien nog niet eens los.” Kip tapet zijn enkels ook altijd strak in. Als de rechtspoot dat niet doet, klapt hij er naar eigen zeggen doorheen. “Maar de sport leeft hier enorm. Als je een paar keer verliest, kunnen sommige fans je komen bedreigen. Dan komen ze laten weten dat je echt even moet winnen. Daarvoor laat ik de deur toch even dicht.” Of Kip in januari nog bij Otelul zit, weet hij niet. Gaat hij dan weer bouwen? “Nee, ik wil mijn trainerspapieren gaan halen”, lacht hij. Maar de in Italië geboren middenvelder wil niet gaan afbouwen. “Italië staat nog hoog op mijn lijstje, dat is er tot nu toe nooit van gekomen. Ik word steeds ouder en na de covidtijd kiezen clubs vaker voor jongere spelers. Dat is voor een dertiger niet ideaal. Toch is het altijd mijn droom Australië mijn carrière af te sluiten.”
