Als Haller de skybox in Stadion Galgenwaard komt binnenlopen zit Duplan al op een kruk met een cappuccino voor zijn neus. Duplan onderbreekt zijn verhaal over Yanis Varoufakis, de Griekse minister van financiën met het voorkomen van een rockster, voor een hartelijke begroeting met Haller. Nog geen minuut later klinkt er een luid lachsalvo door de skybox en wordt de Griekse problematiek eensklaps opzij geschoven voor een luchtiger onderwerp: voetbal.
Wie niet beter weet zou denken dat twee tegenpolen elkaar zojuist enthousiast de hand schudden. Duplan, grijs shirt, zwarte broek, zwarte kistjes, is vaak beschreven als een denker, niet in de minste plaats vanwege het feit dat hij ooit filosofie studeerde. Als Haller, lichtgrijs joggingpak maat XL, plaatsneemt op een kruk tegenover Duplan worden de verschillen tussen beide Fransmannen haarfijn duidelijk. Aan de ene kant Jacques Brel, aan de andere kant T-Pain. Koffie tegenover sportdrank. Een dertiger tegenover een net-niet-meer-tiener.
Al die verschillen ten spijt zit er een hecht duo aan de tafel. Sinds Haller in december voor het eerst zijn gezicht liet zien bij Stadion Galgenwaard zijn hij en de elf jaar oudere Duplan twee handen op een buik. En dat terwijl beiden een half jaar geleden nog niet van elkaars bestaan wisten. “Toen FC Utrecht een serieuze optie werd ben ik meteen hier naartoe gekomen. Ik heb de club niet eens gegoogled”, zegt Haller. “Na twee dagen te hebben rondgelopen wist ik genoeg. Dit is een fantastische club, met een geweldige sfeer. Dit is de plek waar ik me kan ontwikkelen, in een competitie die vooral voor spitsen buitengewoon interessant is.”
Foto: Onder de rook van Parijs
Een aangename bijkomstigheid was de aanwezigheid van Duplan. Een landgenoot die het klappen van de zweep kent, in de voetbalwereld, in Nederland, in Utrecht. Al snel bleken ze meer gemeen te hebben dan een eerste aanblik doet vermoeden.
Haller bracht zijn jeugd door in Vigneux-sur-Seine, onder de rook van Parijs. Zo dicht bij de razenddrukke wereldstad dat stadsgeluiden als de wind in de juiste richting staat in zijn straat te horen zijn. De wieg van Duplan stond één treinhalte richting het hart van de hoofdstad, in Athis-Mons. Vigneux-sur-Seine en Athis-Mons zijn bepaald geen Utrecht, maar ook zeker geen achterbuurten. Het beeld van grijze appartementenblokken met een drugsdealer op iedere straathoek zoals geschetst in de bekende film La Haine van Mathieu Kassovitz is er niet van toepassing.
“Mensen in Nederland hebben vaak een negatief beeld van de voorsteden van Parijs. Maar het was er juist heel kalm. Niks geks aan de hand. Er zijn natuurlijk wel plekken waar je niet moet komen, maar niet meer dan normaal”, zegt Duplan. “Het enige drama van mijn jeugd in Athis Mons is dat er nooit iets gebeurde, haha.”
Haller knikt bevestigend, zoals hij deze middag veel vaker zal doen wanneer zijn vriend aan het woord is. “Ik woonde in een appartement met mijn oudere broer en zus en mijn ouders. Mijn broer en zus waren erg belangrijk voor mij. Zij hielden me op het rechte pad en brachten me normen en waarden bij. Zij zorgden ervoor dat ik geen fouten beging. Niet dat ik een moeilijk kind was hoor, hooguit nogal druk, haha. Misschien hadden ze een klein beetje last van mijn ADHD. Ik sloopte alles in huis. Kon niet stil zitten. Het was moeilijk om mij in toom te houden. Als mijn vader voor een moment zijn hoofd opzij draaide was ik weg. In een winkelcentrum hebben ze me urenlang gezocht, omdat ik gewoon verdwenen was. En vaker als mijn ouders thuiskwamen, troffen ze het hele huis in puin aan. Tussen alle brokstukken stond ik dan met een voetbal.”
Het is de gemene deler tussen twee verder verschillende persoonlijkheden. De afkomst creëerde een hechte band. Duplan: “Zonder twijfel. Seb heeft goede normen en waarden. Als je met hem hangt merk je al snel dat hij heel serieus is over bepaalde dingen. Hij is nog heel jong, maar weet precies wat hij wil als het op voetbal aankomt. Daarnaast zijn zijn familie en vriendin heel belangrijk voor hem. Dat zegt heel veel op zijn leeftijd. Ik had al heel snel door dat hij een jongen is met wie je kunt praten. We hebben ook dezelfde humor door onze afkomst. Dat delen we. Ondanks het leeftijdsverschil, meer dan tien jaar, kunnen we het ontzettend goed met elkaar vinden. Het voelt goed.
Foto: Bliksemstart
Zijn eerste maanden in Nederland hebben een reinigend effect op Haller. Al snel merkt hij het verschil tussen de Eredivisie en het spierballenvoetbal dat hij gewend was in zijn geboorteland. Dat had hij enkele maanden geleden al gehoord uit de mond van Didier Martel. De oud-speler van FC Utrech komt de fysiek sterke spits op het spoor wanneer hij als scout de Franse velden afstruint op zoek naar een buitenkansje voor zijn oude club. Een lange spits van Auxerre trekt zijn aandacht. Haller verpietert op de bank bij de roemrijke club die inmiddels is afgedaald tot de Ligue 2, het tweede niveau van Frankrijk.
Martel tipt FC Utrecht, dat dankbaar toehapt en een aantrekkelijke huurdeal overeenkomt met Auxerre. De optie tot koop van 800 duizend euro zal binnenkort gelicht worden. Haller en FC Utrecht kwamen reeds een contract voor vier jaar overeen. Een bescheiden deel van die transfersom komt voor rekening van de supportersschare, die een inzamelactie uit de grond stampte om de nieuwe publiekslieveling voor de club te behouden. Shirts met de opdruk 'Je suis HALLER, je suis UTREG' vlogen als warme broodjes over de toonbank. De opbrengst vloeide rechtstreeks naar de clubkas. De bal is rond, maar geld rolt kennelijk sneller, want niet lang daarna maakte FC Utrecht bekend de optie te zullen lichten.
Dat laatste kwam niet in de minste plaats door de indrukwekkende start die Haller doormaakte in de domstad. Tegen FC Dordrecht scoorde hij vier keer, een maand later volgde een hattrick in dienst van Jong Frankrijk tegen de leeftijdsgenoten van Estland. Zijn carrière zit weer in de lift.
“In het begin van mijn carrière ging alles goed. In de jeugd was ik altijd een van de toptalenten. Ik speel sinds mijn veertiende voor de Franse jeugdselecties en werd bij mijn club vervroegd doorgeschoven naar een oudere leeftijdscategorie. Ik speelde goed, scoorde veel. Het ging allemaal heel makkelijk voor mij.”
Als hij zich bij het eerste elftal mag melden trekt de piepjonge Haller die lijn door. Hij laat zien waarom hij tot de grootste talenten van zijn land wordt gerekend. “Maar toen kwam ik ineens niet meer aan spelen toe. Het was nieuw voor me. Moeilijk ook. Maar ik wist dat het kon gebeuren. We zijn twee of drie keer van trainer gewisseld in drie jaar tijd. Dat was niet goed voor mij. Ondanks alle tegenspoed maakte ik me geen zorgen om mijn carrière. Ik moest gewoon een plek vinden om weer vertrouwen op te doen.”
Voetbalcultuurverschil
Ditmaal is het Duplan die bevestigend knikt. De gebrekkige kansen voor jeugdig talent in Frankrijk klinken hem bekend in de oren. “Doorbreken in Frankrijk is ontzettend moeilijk. Mensen realiseren zich niet hoeveel goede Franse voetballers er zijn. Frankrijk is een groot land en voetbal is er sport nummer 1. Iedereen speelt voetbal. Zelfs in de zevende divisie lopen extreem getalenteerde spelers rond. Het zit nou eenmaal in de cultuur van trainers in de Ligue 1 om voor ervaring te kiezen. Jeugd krijgt geen kans. In Nederland is dat anders. Daar worden clubs onder meer door geldgebrek gedwongen om voor de jeugd te kiezen.”
Zowel voor Duplan als voor Haller werkt het Nederlandse vertrouwen bevrijdend. Ze spelen in een competitie waar aandacht wordt geschonken aan voetballende kwaliteiten en waar ervaring eerder een pré dan een eis is. Allebei maakten ze in Frankrijk een heel andere situatie mee. “Maar toch zijn onze carrières totaal verschillend”, vertelt Duplan. “Voor Seb stond het vast dat hij een profcontract zou krijgen zodra hij achttien werd. Ik speelde op mijn 21ste in de vierde divisie toen ik gescout werd in een bekerwedstrijd tegen het grote Olympique Lyon. We maken allebei de carrière door die bij onze persoonlijkheid past. Bij Seb was er vanaf zijn dertiende al druk om het te maken als prof. Ik weet niet of ik dat gewild en gekund had. Hij had het misschien juist wel nodig.”
Foto: De groten der aarde
Voor het grote voetbalpubliek in Frankrijk is hij nog een grote onbekende, maar de media beginnen de prestaties van Haller op te pikken. Nou ja, oppikken... Voor Fransen is de Eredivisie net zo belangrijk als de Tippeligaen voor ons. Hetzelfde geldt voor jeugdvoetbal. Zelfs wedstrijdverslagen van Jong Frankrijk worden weggemoffeld op de laatste pagina, net boven de korfbaluitslagen. Toch zijn de eerste vergelijkingen tussen Haller enerzijds en grootheden als Thierry Henry en Didier Drogba anderzijds al opgedoken.
“Als ik een tiende van hun carrières kan bereiken ben ik geslaagd. Maar het is niet fijn om met zulke spelers vergeleken te worden, want daardoor worden de verwachtingen te hoog. Iedereen heeft zijn eigen stijl. Als je met Henry of Drogba vergeleken wordt verwachten mensen prestaties zo goed als Henry of Drogba. Dat is niet realistisch.
“Ik probeer stukjes van grote voetballers mee te nemen en daar mijn voordeel mee te doen. Ik kijk vooral naar spelers die passen binnen mijn profiel. Grote jongens. En Zlatan is de beste grote spits, dus naar hem kijk ik veel. Verder heb ik veel bewondering voor David Trezeguet, Henry, Drogba, maar ook iemand als Raúl.”
Een carrière in de top van Europa is volgens Duplan ook voor Haller weggelegd. “Als hij blijft werken aan zijn lichaam en vaardigheden kan hij het heel ver schoppen. Zijn mentaliteit is goed. Hij heeft de fysieke eigenschappen. De nationale ploeg kan hij zeker halen. Dat weet ik zeker. Zoveel potentie heeft hij wel. Dat moet hij zichzelf ten doel stellen.”
De nationale ploeg bereiken heeft Duplan zelf al een tijdje uit zijn hoofd gezet. “Een paar dagen geleden liet Seb me een filmpje zien van een Japanse speler, die in de tweede divisie op 48-jarige leeftijd een goal maakte. Die speler wil ik zijn. Nee, ik wil 'm niet alleen zijn, ik wil zijn record afpakken! Ik wil Europa in met FC Utrecht. Ik heb met Edwin de Kruijff gepraat over mijn aflopende contract en hij heeft gezegd dat hij me graag bij de groep houdt. Maar het is de vraag hoever ze willen gaan. En er komt een nieuwe trainer aan. We moeten eerst maar eens zien wie hij wil behouden. Er ligt nog geen aanbod.”
Haller onderbreekt zijn landgenoot. Terwijl hij door de top 400 van ELF Voetbals jubileumeditie bladert, valt zijn oog op de laatste spread. Haller kijkt naar het papier zoals een oma naar een iPhone kan staren. Verbouwereerd. Twee spelers uit de top 20 tonen wel héél veel gelijkenissen. “Zijn er twee De Boers?”, vraagt hij vol verbazing. Dat Frank trainer is van Ajax wist Haller wel, maar daar houdt zijn kennis van onze voetbalhistorie ongeveer op. Zo komt het dat Duplan even later in een skybox van Stadion Galgenwaard als een volleerd acteur de mooiste diagonale dieptepass van het Nederlandse voetbal staat uit te beelden. “De Boer, Bergkamp. Contre l'Argentine. Tu ne sais pas?! Jezus. Toen was jij vier jaar oud. Incroyable.”
Kort na het interview lichtte FC Utrecht inderdaad de koopoptie, om Haller twee jaar later, in de zomer van 2017, voor naar verluidt zeven miljoen euro te verkopen aan Eintracht Frankfurt. Weer twee jaar later betaalde West Ham United vijftig miljoen euro voor de Franse spits. Duplan zette in 2020 als speler van Westlandia een punt achter zijn carrière.
