“We hebben veel kwaliteit in het team. We zijn echt goed”, vertelt Zeefuik (23) over zijn ploeggenoten van Jong Oranje. “Ik verwacht een goede groepsfase van ons. Ik ben niets anders gewend.” In een poule met de beloften van Roemenië, Duitsland en thuisland Hongarije gaan de bovenste twee landen uiteindelijk naar de finalewedstrijden aan het begin van de zomer. Grootste concurrent voor Nederland? Onze oosterburen. Bakken vol Bundesliga-ervaring staat op het veld voor de Duitsers. Toch maakt Zeefuik zich geen zorgen. “We hoeven voor niemand bang te zijn. Het is belangrijker om te focussen op wat wij zelf kunnen.”
Jeugdidolen
De verdediger is geboren en getogen in Amsterdam-Noord, waar hij met zijn eveneens voetballende broers veel op het pleintje stond. Zijn talent bleef niet lang onopgemerkt: op achtjarige leeftijd pikte Ajax hem op bij zijn amateurclub D.W.V.. Hij doorliep de gehele jeugdopleiding van de Amsterdamse club, maar kon in de hoofdmacht niet genoeg wedstrijdminuten maken. Een succesvolle uitleenbeurt aan FC Groningen bracht uitkomst. Medio 2018 verkaste hij definitief naar het hoge noorden. Afgelopen zomer completeerde hij in navolging van Daishawn Redan, Karim Rekik en Javairo Dilrosun het Nederlandse kwartet bij Hertha BSC, waarvan enkel laatstgenoemde nu nog met Zeefuik actief is in Berlijn.
Toen de jongere broer van Género bij Ajax instroomde, stond zijn positie op het veld al vast. Waar iedereen op de pleintjes en veldjes koos om Cristiano Ronaldo of Lionel Messi te zijn, ging de keuze van Zeefuik juist naar defensief ingestelde spelers. “Ik was zo’n sterke, toffe aanvaller die snel was maar ook heel goed kon verdedigen. Op YouTube keek ik graag naar Alessandro Nesta en Paolo Maldini.” Urenlang kon hij op het videoplatform genieten van het bikkelharde verdedigingsduo van AC Milan. “Ik vind verdedigende acties mooi om naar te kijken. Daarom ben ik altijd gecharmeerd geweest van die twee. AC Milan is nog steeds mijn club.”
Goed gevoel
De vleugelverdediger van Hertha BSC gaat met een goed gevoel de interlandperiode in. Afgelopen zondag krulde hij zijn allereerste Bundesliga-doelpunt prachtig tegen de touwen. “Gewoon schieten, dacht ik bij mezelf toen de bal mijn kant op rolde. Ik heb het zelfs met mijn vader erover gehad: ik moet gewoon schieten als het kan. Te vaak laat ik die kans liggen.”
Het doelpunt stond voor Zeefuik symbool voor het einde van een sportief zware periode. “Aan het begin van het seizoen sprak ik met Jav (Javairo Dilrosun, red.) nog over Oranje. Dat het erin zat als we samen zouden vlammen. Uiteindelijk liep het helemaal anders. Zowel met Hertha als met ons twee. Een nieuwe trainer kwam, waardoor ik vier keer niet eens bij de selectie zat. Nu ben ik gelukkig mijn minuten weer aan het maken. Door de overwinning van zondag hebben we met het team een mooie stap naar boven gezet. Het zijn belangrijke punten. We moeten doorpakken.”
Zijn goal maakte veel los bij Zeefuik. In het lege stadion was een luide brul te horen. “Ik schreeuwde zomaar wat”, vertelt hij lachend. “Als ik blij ben, komt er emotie in me los. Dan kan ik mezelf niet bedwingen. Het was een combinatie van emotie en frustratie die in me zat. Na het doelpunt heb ik alles eruit geschreeuwd.”
