Dat is de vraag na de thriller van woensdagavond. Denemarken won onze harten en speelde ook in Londen weer naar vermogen. Het is onbevredigend dat zo’n gevecht beslist werd door een arbitrale dwaling. De Engelsen zijn desondanks terechte finalisten. Enkel Mikkel Damsgaard – we gaan van dat joch nog een hoop horen – wist met een schitterende uithaal de Engelse defensie te verschalken. De Squadra zal er nog een brok aan hebben, maar kan zich door het verleden gesterkt weten.
Italië – Engeland 1-0, Euro 1980
Het EK van 1980 werd in Italië gespeeld. In Turijn won de thuisploeg, met bijvoorbeeld Dino Zoff op doel, met 1-0 van de Engelsen door een goal van Marco Tardelli in de tweede helft. Daarmee waren de finalekansen van Engeland verkeken. Italië haalde het ook niet, want die ploeg beet zich in de laatste groepswedstrijd stuk op.. België. De Belgen verloren de finale van de onvermijdelijke West-Duitsers.
Italië – Engeland 2-1, WK 1990
Ook dit kampioenschap vond in de laars plaats. Alleen deze confrontatie ging nergens om. Ja, om het brons, maar in tegenstelling tot het toernooi met de vijf ringen is de derde plek op een WK helemaal niets waard. Dit was geen verrukkelijke tiramisu, eerder een gesmolten ijsje. De Engelsen hadden het verloren van de Duitsers, waar Argentinië met Maradona Napels in rouw had gedompeld. In dit ongewenste potje kwam na rust wat leven. Toto Schillaci tilde zijn ploeg in Bari nog naar het brons.
Engeland – Italië 0-0 (Italië w.n.s.), EK 2012
We weten zeker dat we deze kwartfinale live hebben gezien, en wel om precies één reden. Het iconische stiftje van Andrea Pirlo, die Joe Hart liet zwemmen als een manke hond in een opblaaszwembadje. Het was verder ronduit armoedig in Kiev, hetgeen aan de namen ook wel te zien is. De Oekraïense hoofdstad werd vergast op een festijn van middelmaat, dat na 120 ellendige minuten in strafschoppen uitmondde. Italië, met name Pirlo en Gianluigi Buffon, was de koelste op de stip. Ze zouden in de finale stranden
Engeland – Italië 1-2, WK 2014
De laatste wedstrijd tussen deze ploegen met inzet was ook in handen van Björn Kuipers. In Manaus werd er pas om middernacht Nederlandse tijd afgetrapt, maar de wakkerblijvers kregen een aardig potje voetbal te zien. Claudio Marchisio en Daniel Sturridge brachten voor rust goals, waarna Mario Balotelli de partij in Italiaans voordeel besliste. Het grappige aan dit duel in de poulefase: uiteindelijk vlogen beide ploegen eruit. Uruguay was dan ook een sterke ploeg, maar wonder boven wonder wist Costa Rica ook door te stoten.
