Hij omschrijft het als een vreemde gewaarwording. "Als de wekker gaat, als je naar school gaat, naar de training, thuiskomt, tijdens het avondeten of naar bed gaat; het is en blijft donker. Twee à drie maanden is er geen zonlicht te ontwaren. Ik ben ermee opgegroeid; weet niet anders." Marcus Holmgren Pedersen spreekt over de situatie in Hammerfest in de periode tussen pakweg 21 november en 21 januari. In het dorp van ruim tienduizend inwoners in het noorden van Noorwegen kwam de zomeraanwinst van Feyenoord ter wereld en woonde hij tot zijn zestiende. Het dorp dat vanwege zijn ijsvrije haven het bekendst is als toegangspoort tot de Barentszzee en nabij de Noordkaap is gesitueerd.
"Er staat altijd veel wind en in de winter duikt de temperatuur gemiddeld acht tot vijftien graden in de min. Voor mensen kan het deprimerend zijn, maar ik heb me daar nooit druk om gemaakt. Ik vond mijn afleiding in sport. Skiën, snowboarden en natuurlijk voetballen. Buiten voetballen? Nee, dat is onmogelijk. Er valt altijd veel sneeuw in de wintermaanden. Dan trainden we in indoorhallen. De meeste mensen in het noorden van Noorwegen gaan skiën. Niet voor niets komen de beste skiërs van de wereld al decennialang uit Noorwegen en winnen we altijd veel medailles in deze discipline tijdens de Olympische Spelen."
Profvoetballer
Ook voor Pedersen lonkte een carrière in de sneeuw. "Mijn vader was een goede skiër en wilde graag dat ik hem zou opvolgen. Hij stimuleerde me om lessen te nemen. Die volgde ik ook. Het ging best goed. Snowboarden vond ik nog leuker. Daarvoor had ik ook talent. Maar ik vond voetbal het leukst. Mijn vriendjes voetbalden, dat speelde zeker mee bij mijn keuze. En let op: in de zomer gaat de zon niet onder." Van 16 mei tot en met 26 juli is het 24 uur per dag licht in Hammerfest. "Je kunt dan altijd buiten voetballen. Toen ik vier of vijf was zei ik al dat ik later profvoetballer zou worden. Dat was mijn droom. Nu herinneren vrienden en familieleden me nog steeds aan die uitspraak. Ze vinden het knap dat ik het heb waargemaakt.” Op zijn negentiende was Pedersen de eerste speler uit Hammerfest die uitkwam in de Eliteserien, de hoogste voetbaldivisie van Noorwegen. “Dat maakt me trots en ik voel datzelfde bij de inwoners."
Voor de kerstvakantie verwacht hij terug te vliegen naar het dorp, waar zijn ouders Rudolf en Siv Merete en zusje Torhild zijn achtergebleven. "De landing is elke keer spannend. Het voelt gevaarlijk. Het vliegveld van Hammerfest ligt op een berg. Vanwege de harde wind is er elke vlucht flinke turbulentie. Het vliegtuig schudt voor de landing heen en weer. En dan is de baan ook nog erg kort. Ik ben telkens blij als het vliegtuig veilig aan de grond staat."
Rotterdam
Eind augustus bezochten zijn ouders en zusje Rotterdam. "Alles was natuurlijk groot en indrukwekkend voor ze. Ik was vooral blij voor mijn moeder. Ze zag dat alles goed was geregeld en ik goed op mijn plek zat. Vanaf dat moment kon ze weer rustig slapen. Helaas kunnen ze thuis geen beelden van de Eredivisie bekijken. ESPN heeft de rechten in Noorwegen niet verkocht. Maar geregeld lukt het ze alsnog een wedstrijd (terug) te kijken. Of ik dan reactie krijg? Mijn vader is altijd kritisch, haha. Ook al speel ik een superwedstrijd, dan nog zal hij puntjes vinden die voor verbetering vatbaar zijn. Dat vind ik ook fijn. Dat houdt me met beide benen op de grond. Hij zorgt ervoor dat ik gefocust blijf, dat mijn mentaliteit goed blijft en ik hard blijf werken."
Op 1 juli zette Pedersen zijn eerste voetstappen op 1908, het trainingscomplex van Feyenoord. Weggehaald uit de Noorse competitie, die in maart reeds van start was gegaan. Opgepikt bij Molde FK, dat sinds 2011 vier keer de landstitel binnensleepte. Pedersen signeerde een contract voor vijf jaar in Rotterdam-Zuid. Een transfer die binnen twee weken was beklonken. "Toen mijn zaakwaarnemer me van de interesse op de hoogte stelde, raadde een ploeggenoot van me de stap direct aan. Een vriend van hem had bij Feyenoord gespeeld, zijn naam ben ik ontschoten. Omar Elabdellaoui? Ik weet het echt niet. Via hem hoorde ik veel positieve verhalen. Over jonge spelers die een kans krijgen, het aanvallende voetbal en de goede organisatie. Ook mijn zaakwaarnemers (Mike Kjölö en Morten Wivestad, red.) raadden de stap aan. Ze hadden eerder jonge spelers (Hakon Evjen, Alexander Sörloth, Filip Möller Delaveris, red.) naar de Eredivisie gebracht. Ik zocht informatie op, bekeek video’s van wedstrijden en verdiepte me in de historie. Mijn positieve gevoel over Feyenoord werd daardoor enkel versterkt. Het zou in alle gevallen een goede stap zijn. De club heeft een grote naam in Europa."
Intensiteit
Over zijn eerste periode in het rood-witte tenue is hij tevreden. "Ik heb mijn kwaliteiten kunnen laten zien en nog belangrijker: de resultaten zijn goed. Ik speel in een team met meer kwaliteiten. Met individueel betere spelers. Daarin ontwikkel ik me. Ik heb stappen gezet, ben sinds mijn komst nog fitter geworden. Ik kwam als rechtsback bij Molde al vaak op, maar nu nóg vaker. En met een nóg hogere intensiteit. Dat wijzen de metingen ook uit. Ik loop en ren ongeveer twaalf kilometer per wedstrijd met opvallende pieken in intensiteit. Ik ben blij met de kans die ik hiervoor krijg. Al blijven mijn verdedigende taken altijd voorop staan. Of ik nooit moe word? Na de wedstrijd voel ik de gevolgen. Dan zit ik helemaal stuk. Ik ben geen Superman, hè. Maar tijdens een wedstrijd kan ik maar blijven gaan. Dan ondervind ik geen vermoeidheid."
Zijn aanvalsdrang is gemakkelijk te verklaren. "Ik heb in de volledige jeugd van HIF/Stein en Tromsö IL als aanvaller gespeeld. Ik weet niet anders. In het eerste elftal van Tromsö brak ik ook door als rechteraanvaller. Pas bij Molde (waar hij in februari 2020 voor drie jaar tekende, red.) werd ik rechtsback. De ploeg speelt zonder rechteraanvaller, waardoor ik de ruimte kreeg om mee op te komen. Bij Molde ben ik vorig seizoen nog enkele keren als aanvaller opgesteld toen we een aantal afwezigen hadden. Mocht de nood bij Feyenoord hoog zijn, dan kan ik voorin uit de voeten. De kwaliteiten die daar gevraagd worden, verleer je niet snel."
International
Pedersen zag zijn progressie ook in eigen land gewaardeerd worden. Na met Noorwegen Onder 19 onder meer een EK te hebben gespeeld in Armenië en voor de nationale ploeg Onder 21 twee assists op zijn naam te hebben gebracht, ontving hij een uitnodiging voor de A-ploeg. Bondscoach Stale Solbakken liet hem op 1 september uitgerekend tegen Oranje debuteren. "Dat was grappig. Mijn selectie beschouwde ik als een mooie beloning. Het debuutshirtje heb ik niet geruild." Met Nederland en Turkije is Noorwegen in een strijd verwikkeld voor een ticket voor het WK van 2022. "We spelen nog in Nederland (16 november, red.). Hoe het gaat aflopen? Dat weet ik niet. Ik houd me buiten de interlandperiodes alleen bezig met Feyenoord. Mijn focus wil ik dan niet verleggen. Met Feyenoord hebben we door de Conference League en de KNVB Beker een druk programma, maar mede daarom heb ik de stap ook genomen. Van wedstrijden spelen word je alleen maar beter."
In de nationale ploeg draagt hij de naam Holmgren op zijn rug, bij Feyenoord Pedersen. "Pedersen is de achternaam van mijn vader, Holmgren van mijn moeder. Beide achternamen staan in mijn paspoort, maar zijn samen te lang om op de achterkant van mijn shirt te dragen. Omdat ik bij Feyenoord met Pedersen speel, vroegen ze bij de bond of ik bij de nationale ploeg dan wellicht met Holmgren wilde spelen. Dat vond ik een goed voorstel. Zo kan ik allebei mijn ouders mooi vertegenwoordigen."
Inspiratiebronnen
Bij het noemen van zijn inspiratiebron komt de invloed van zijn vader naar voren. "Om mijn droom te laten uitkomen, keek ik naar spelers die de wereldtop hadden bereikt. Mijn vader is een enorme fan van Liverpool. Dat gevoel werd me als klein kind op alle manieren bijgebracht en is nog steeds aanwezig. Vergeet niet dat Liverpool vijftien jaar geleden internationaal ook aan de top stond. Ze wonnen de Champions League (in 2005 na strafschoppen van AC Milan, red.), verloren later de finale (in 2007, red.) en boekten meer successen. Fernando Torres maakte veel goals voor Liverpool. Hij werd mijn idool. Ik was zelf ook aanvaller, hè. Daar kwam Luis Suárez later bij. Met John Arne Riise speelde een landgenoot bij Liverpool. Hij liet zien dat Noren ook het hoogst mogelijke konden bereiken als voetballer. Riise geldt daardoor ook als inspiratiebron voor me. Mijn vader bekijkt nog steeds elke wedstrijd van Liverpool. Het klinkt misschien vreemd, maar ik ben nooit op Anfield geweest. Een bezoek staat al lang op mijn lijstje, maar het is er nog nooit van gekomen. De reden is simpel. Ik had er eenvoudigweg geen tijd voor."
Pedersen moest naast het voetbal ook gewoon naar school. Een combinatie die hij nooit als last ervoer. "Toen ik in 2016 naar Tromsö vertrok, volgde ik daar het onderwijs. Ik ging naar een speciale school voor voetballers. In het begin had ik het zwaar. Het eerste jaar, toen ik in de Onder 18 voetbalde, zat ik elke dag in de schoolbanken. In de loop van het tweede seizoen kwam ik bij de selectie en kon ik steeds minder vaak de lessen volgen. Daarna tekende ik mijn eerste profcontract. In mijn derde en laatste jaar heb ik geen les meer bezocht. Tot dat moment haalde ik goede punten. Dat geeft me mogelijkheden voor de toekomst. Als trainer? Nee, dat denk ik niet. Wat wel? Dat weet ik nog niet."
In Tromsö is het politieke bestuur van de provincie Troms og Finnmark gevestigd. Dezelfde fylke, zoals in Noorwegen provincies worden aangeduid, waarin Hemmerfest is gelegen. "Heb je gezien hoeveel kilometer de afstand is?", vraagt Pedersen. De kortste route bedraagt 525 kilometer. Omdat een veerboot noodzakelijk is, kost een tocht met de auto zeven uur en drie kwartier. "In Nederland kun je dan heen en weer van het uiterste noorden naar het zuiden. Toch? Ik vloog altijd naar huis. Veertig minuten. In de winter maakt de sneeuw de tocht via de weg nog moeilijker."
Zijn oud-ploeggenoten blijken nu zijn tegenstanders. Virtueel dan. "Ik speel veel FIFA op de PlayStation. Een leuke manier om contact te onderhouden. Tegen Feyenoord-spelers heb ik nog niet gespeeld. Ik moet nog uitvinden wie speelt en wie niet.” Een korte stilte. “Ik ben blij met de stap die ik afgelopen zomer heb gemaakt. Ik speel voor een mooie club, ontwikkel mezelf elke dag en mag hier mijn eigen offensieve spel spelen." Een snelle rekensom wijst uit dat de opstomende Pedersen dit seizoen de vijfhonderd kilometer op het veld gaat aantikken. "Die afstand is voor mij geen issue. Ik zal altijd alles doen om het team te helpen tot goede prestaties te komen. Uitrusten doe ik na afloop. Ik ben hier gekomen met een doel. Ik wil hier slagen."
De drie kaders bij het artikel zijn exclusief te lezen in de papieren editie van ELF Voetbal. Het interview met Marcus Holmgren Pedersen verscheen in nummer 10. Deze editie is online via deze link te bestellen. Binnen twee à drie werkdagen in huis. Een abonnement nemen, is helemaal gemakklijk. Elke editie, inclusief vier Specials per jaar, automatisch op de deurmat. Vind hier de bewuste informatie. Zoek je eigen welkomstgeschenk uit. Veel leesplezier!
