Het was even geleden dat hij voor het laatst had gescoord, 20 februari 2022 om precies te zijn. Tegen Crystal Palace Onder 21 hield hij die dag Kobbie Mainoo op de bank. Ook Alejandro Garnacho en Anthony Elanga maakten deel uit van de lichting waar Iqbal zich in bevond. Hun wegen werden gescheiden toen hij een jaar later naar Nederland vertrok.
En hoewel de Irakees het niet van zijn goals moet hebben, is anderhalf jaar toch wel heel erg lang. Bijzonder veel minuten zijn hem dan ook nog niet gegeven bij bij FC Utrecht. Een blessure maakte zijn entree moeilijk. Pas vanaf februari was hij volledig beschikbaar. Toen had Ron Jans zijn herstelwerkzaamheden al lang en breed verricht en was het elftal voor de rest van het seizoen gevormd.
Eén keer zou Iqbal in zijn eerste seizoen in de Domstad de negentig minuten volmaken. Het gebeurde in de laatste wedstrijd van het seizoen. Het slotduel met AZ zal ongetwijfeld hoop hebben gegeven op meer richting zijn tweede seizoen bij de club. En inderdaad, beginnen deed hij dit competitiejaar als basisspeler. Maar weer werd hij geveld door een blessure. In de maanden oktober en november speelde hij alleen voor zijn land, maar niet voor zijn club.
Plots mocht hij afgelopen week twee keer starten. Tegen Ajax én tegen Almere City. Met 177 minuten en een goal op de teller ziet de wereld er opeens heel anders uit. De concurrentie op het middenveld is nog altijd niet mis, maar Iqbal heeft weer reden tot lachen. Een bargain is hij voorlopig niet gebleken, maar met nog een contract tot 2027 is er nog veel mogelijk. Jans heeft het talent in ieder geval gezien. Nu is het aan Iqbal, Zidane Iqbal.
