Golfen. Met korte broek op de green en met een flinke klap afslaan om uiteindelijk succesvol te putten. Robbie Wielaert geniet ervan. "De laatste tijd ga ik regelmatig op pad. Vind het heerlijk om te spelen. Het geeft rust. Ik word ook steeds ietsje beter. In Australië hoef je nauwelijks rekening te houden met regen. Laat staan met vorst."
Het is tekenend voor het huidige leven van de oud-profvoetballer. In ons land bond hij als speler van PSV, FC Den Bosch, NEC, FC Twente, Ajax en Roda JC Kerkrade een of twee dagen in de week de strijd aan met een directe tegenstander. Tegenwoordig probeert hij een klein balletje in zo weinig mogelijk slagen in een klein gat te plaatsen. Hij geniet aan de andere kant van de wereld.
Tijd inhalen
"Ik haal de tijd in die ik door het voetbal in mijn leven tot dusver heb gemist. Vanaf mijn achtste stond het voetbal voor mij voorop. In alles moest ik rekening houden met voetbal. Met vakanties, verjaardagen of familieverplichtingen. Altijd stond voetbal op plek één. Nu vind ik het heerlijk om mijn eigen tijdsindeling te bepalen. Te doen en te ondernemen wat ik leuk vind. Zoals met de kinderen op pad."
"Mijn dochter Lola van zeventien danst graag. Mijn zoon Kick is nu dertien. Hij zit onder voetbal, is keeper bij een amateurclub in de stad. De naam? Collingwood FC. Ik vind het leuk om zijn wedstrijden te gaan kijken, pik regelmatig de training mee. Ik vind het leuk om te helpen als daar vraag naar is. Ik houd me nu sowieso vaak bezig met sociale dingen. Help jeugdvoetballers als ze advies nodig hebben, verricht adviezen op het gebied van coaching. Eigenlijk van alles een beetje."
Trainerschap
Aanvankelijk leek zijn toekomst in het trainerschap te liggen. "Toen ik vanwege een enkelblessure stopte als voetballer, ben ik eerst gaan genieten. We hebben veel gereisd, veel leuke activiteiten ondernomen. Daarna wilde ik gaan proberen trainer te worden. Ik begon op een voetbalacademie en werd daarna benaderd door Melbourne City, de club waar ik mijn spelersloopbaan had afgesloten. De club maakte inmiddels deel uit van de City Football Group, waardoor dat een unieke kans was. Alle faciliteiten waren aanwezig om tot topprestaties te komen. Het complex van de club ziet er prachtig uit."
Hij kreeg de leiding over het Onder 16-team. "Ik had mijn ideeën over voetbal. Nam daarin ontzettend veel mee uit mijn persoonlijke ervaringen. Ik hield in mijn achterhoofd welke benadering ik als jeugdspeler prettig vond en daarnaast pikte de oefenstof eruit die in mijn ogen zinvol was. Iedereen die me kent weet dat ik altijd positief ben ingesteld. Iemand waarvoor het glas halfvol is, maar in de voetbalwereld is me dat erg tegengevallen. Ik ben bijvoorbeeld geen dataman. Ik vind het belangrijk dat spelers zich ontwikkelen en zich vrij voelen. Ik kies voor individuele trajecten, omdat ieder kind anders is. Vind het belangrijk dat ouders betrokken zijn en zich gehoord voelen. In het begin laste ik twee, drie meetings in met de ouders. Dan leerden zij mij kennen. Ik hen. Kon ik uitleggen wat ik wilde, hoe ik het voetbal zag en hoorde graag de mening van ouders."
Botsen
Een visie die botste met die van het toenmalige hoofd opleidingen. "Zijn visie stond honderdtachtig graden de andere kant op. Hij was iemand die telkens dezelfde mensen wilde recyclen. Precies verlangde van spelers wat ze opgelegd kregen en nauwelijks kansen aanbood voor kinderen om zich te ontplooien. Iemand die er duidelijk zat om zijn eigen ego op te poetsen. Iemand die twaalfjarige jeugdspelers met een joystick wilde besturen. Ik kan niet met dictators werken. Als speler al niet. Al helemaal niet als trainer. Bovendien niet als een trainer die met kinderen werkt."
Het leidde tot het vertrek van Wielaert. "Ik ben daarna gevraagd door Melbourne Victory, de andere profclub uit de stad. Ik begon vol goede moed, maar trof daar precies hetzelfde aan. Ook trainers met grote ego’s die er vooral voor zichzelf zaten. Ik heb toen afstand genomen van het trainerswereldje. Of ik nog terugkeer, weet ik niet. Voorlopig in ieder geval niet."
Bewust maken
"Ik heb sindsdien veel tijd aan mezelf besteed", vertelt hij in de catacomben van het Goffertstadion in Nijmegen waar hij op verzoek van ELF Voetbal een bezoek brengt tijdens een korte terugkeer in Nederland. "Ik wilde mezelf beter leren kennen. Me meer bewust maken van het bestaan en het leven. De wereld beter leren begrijpen. Dat klinkt allemaal heel filosofisch, maar dat valt wel mee. Wat ik heb geleerd? Dat ik me het beste bezig kan houden met zaken waar ik controle over heb. Niet met zaken waar ik toch niets aan kan veranderen."
Wielaert vertelt dat hij achteraf veel te vroeg in het voetbalwereldje is beland. "Ik was acht jaar toen ik bij PSV ging voetballen. Vanaf dat moment was het voetbal, voetbal en voetbal. Ik ben niet verbaasd dat veel jeugdspelers tijdens een opleiding afvallen. Met mijn kennis van nu zeg ik dat een opleiding best kan beginnen vanaf twaalf jaar. Maar clubs worden gedwongen steeds jonger te scouten. Anders komt dat jongetje wellicht bij die andere club terecht. Kinderen missen de fase van het kind kunnen zijn. Maar iemand als Lionel Messi wordt ook op zijn twaalfde ontdekt hoor."
Voor PSV speelde Wielaert uiteindelijk tien officiële wedstrijden. "In overleg met mijn vader (Gerard Wielaert, red.) kozen we ervoor verhuurd te worden. Eerst bij FC Den Bosch. Een seizoen later bij NEC. PSV kende een selectie van twintig spelers van wie achttien internationals. Ik kwam weinig aan spelen toe. De stap van de jeugdopleiding naar het eerste elftal was groot. Ik moest uiteindelijk ruzie maken met trainer Eric Gerets om toestemming te verkrijgen. Hij zag in mij de ideale twaalfde man. Ik was in de jeugd van PSV altijd spits. Gerets gebruikte me als middenvelder. Ik kwam bij NEC binnen als zes."
Mix
In Nijmegen plaatste hij zich in het seizoen 2002/03 voor het UEFA Cup-toernooi. De eerste en tevens laatste keer in de clubhistorie dat NEC dat bewerkstelligde door de positie op de eindranglijst. "Alle puzzelstukjes vielen in elkaar. Er stond een team, een uitstekende mix van jong en oud. Iedereen ging voor elkaar door het vuur. Mijn eerste twee seizoenen bij NEC waren fantastisch. Daarna ging het minder. Omdat ik dat juist wilde compenseren, werkte dat averechts."
In de zomer van 2006 leek hij te verkassen naar NAC Breda. "De voorgaande winter had ik een contract voor vier jaar getekend, maar het ging steeds slechter met de club. Toen degradatie steeds dichterbij kwam, vroeg mijn vader informeel bij hun technisch directeur (Jeffrey van As, red.) of ik van mijn contract af kon. Zonder te overleggen wat de clubleiding vond, gaf hij aan dat ik weg mocht. Zonder vergoeding of wat dan ook. Er waren meerdere clubs geïnteresseerd. Uiteindelijk bleef NAC er toch via de play-offs in, maar ik had mijn keuze al gemaakt voor FC Twente."
De samenwerking met trainers Fred Rutten en Erik ten Hag noemt hij een schot in de roos. "Net als mijn eerste twee jaar bij NEC de beste periode uit mijn carrière. Ik werd goed opgevangen en kwam terecht in een mooie cultuur. Dan komt bij elke speler zijn kwaliteit naar boven. Dat gold voor de gehele selectie. Zwakheden van een individuele speler werd door de andere spelers opgevangen."
Na 2,5 jaar vertrok Wielaert naar Ajax. "Een halfjaar eerder wilde Ajax me al, maar kon het niet tot een akkoord komen met FC Twente. Nu een nieuw verzoek kwam, besloot ik het toch te doen en FC Twente werkte mee. Achteraf de slechtste beslissing die ik kon nemen. Na een week had ik al spijt. Marco van Basten was geen goede trainer, het was geen team. Met spelers als Luis Suárez, Thomas Vermaelen en Jan Vertonghen moet je met twee vingers in de neus drie jaar op rij kampioen worden. Maar vanaf het moment dat ik binnenkwam, was het een grote chaos. Er stond niet alleen geen team, de spelers minachten de trainer. Alles ging precies het omgekeerde dan wat ik bij FC Twente was gewend."
Jol
Van Basten werd opgevolgd door Martin Jol. "Ach, Jol, laat ik daar maar niets over zeggen. Achteraf had ik beter langer bij FC Twente kunnen blijven. Een seizoen later werd de club kampioen. Iedereen ging hogerop en het teamgevoel daar was ontzettend hecht. Rutten had ook de gave om de wisselspelers gemotiveerd en zich belangrijk te blijven voelen. Ik sprak daar eens over met Resit Schuurman. Hij speelde onder Rutten zelden, maar vindt hem de beste trainer die hij meemaakte." Roda JC diende uiteindelijk als reddingsboei voor Wielaert.
"Ik kreeg ook opties uit het buitenland. Ik kon bijvoorbeeld naar Cyprus, AEK Larnaca. Maar daarover hoorde ik niet altijd even goede verhalen. Ik koos voor Melbourne Heart, Australië. Dat was uiteindelijk wel een goede keuze. Dat ik daar nu nog steeds woon, had ik toen niet durven geloven. Het bevalt me uitstekend. Hoe langer ik blijf, hoe moeilijker het wordt om in de toekomst terug te keren. Ook kijkende naar de kinderen, die er zijn opgegroeid. Ik zie wel hoe het loopt.” Buiten het Goffertstadion is het koud. De lucht bewolkt. In Australië is het hoogzomer. “Ik verheug me alweer om straks een partijtje te gaan golven", lacht hij.
