"Ken je gazeuse? De frisdrank in diverse smaken. Op zaterdag kocht ik een flesje gazeuse in de kantine. Kostte precies een euro. Daar een zakje snoep van vijftig eurocent bij en mijn zaterdag was helemaal compleet. In mijn jeugdjaren was ik volledige zaterdagen op het sportpark te vinden”, vertelt Nathan Rutjes over zijn periode als pupil en junior in een nieuwe uitzending van Elftalfoto.nl, het online platform waarop voetbalfoto’s, verhalen en contacten worden gedeeld.
Zwemdiploma’s
"In die periode was ik zeven dagen in de week op de club te vinden. Ik vond en vind voetbal zo leuk. Soms deed je weleens mee met een tweede wedstrijd. Anders trapte je een balletje met je vriendjes, keek je bij andere wedstrijden of speelde je." Rutjes begon pas op zijn achtste met voetbal. "Toen mocht ik pas bij een voetbalclub. Van mijn ouders moest ik eerst mijn zwemdiploma’s halen. Ook meldden ze me aan voor taekwondo."
Foto: Pro Shots"Pas toen ik mijn A- en B-diploma had behaald, mocht ik stoppen met zwemmen en onder voetbal." Dat was bij CVV, de club die in 2001 opging in CVV Mercurius en in 2014 fuseerde tot SV Charlois. "CVV was het dichtstbij. We woonden in Wielewaal, een wijk in het stadsdeel Charlois. We noemden ons het FC Barcelona van Rotterdam, omdat onze shirts ook blauw-granaatrood van kleur waren. CVV was een echte volksclub. Geen grote club. Elke jeugdlichting bestond uit twee tot drie jeugdteams."
Verkeerde kant
"Mijn vader was mijn eerste trainer. Ik vergeet niet dat ik tijdens mijn eerste wedstrijd de verkeerde kant op voetbalde. In de warming-up had ik onze keeper ingetrapt. Na het fluitsignaal rende ik direct weer die kant op. De ouders vanaf de kant riepen hard 'je moet de andere kant op'. Dat moment vergeten mijn ouders nooit meer, zeggen ze. Ik heb niet lang bij CVV gespeeld. Op mijn negende verhuisden we naar Rotterdam-Oost. Toen hebben we daar een club gezocht."
De keuze viel op Alexandria ’66. "We woonden om de hoek. Achteraf had ik geluk dat we naar deze wijk zijn verhuisd. Ik had toen niet in de gaten dat de club zo groot was. Dat de club bekend stond om het opleiden van talent. Het was voor mij en mijn ouders gewoon de club die het dichtstbij lag. Bij deze club ben ik voetbal echt gaan omarmen, heb ik veel vriendschappen opgedaan. Tijdens mijn eerste training deed ik mee met de E13. Een vriendje van me speelde daar. Ik was helemaal nieuw, dus de mensen kenden mijn kwaliteiten niet. Blijkbaar deed ik het zo goed dat ik de training daarop al werd doorgeschoven naar de E1."
Dankbaar
"Ik ben de trainer daarvoor achteraf erg dankbaar. Hij had er ook voor kunnen kiezen om me bij het team te houden. Dan was zijn team sterker en konden ze betere resultaten boeken. Maar hij keek naar mij en mijn ontwikkeling. Dat waardeer ik. Vanaf dat moment maakte ik elk jaar deel uit van het hoogste elftal van mijn jeugdlichting. We hadden een goede ploeg."
Foto: Pro ShotsHij pakt een meegenomen elftalfoto in de hand. "Hier zit ik", wijst hij naar een knielende jongen op de eerste rij. De enige jongen met blond haar. "Deze foto is genomen na een toernooi met Alexandria ’66. Een toernooi dat we wonnen. In die periode sloten we meerdere toernooien met winst af. Toen bestond de top van de jeugdpiramide nog niet uit divisies. In de hoogste categorie speelden de beste amateurclubs uit Rotterdam en omgeving tegen elkaar. We geloofden in onszelf. Begonnen elke wedstrijd met de borst vooruit, de kin fier omhoog. Wie gaat ons wat maken? Als we naar Den Haag moesten, leverde dat weleens felle wedstrijden op. Daar kenden teams vaker een multiculturele samenstelling."
Uitnodigingen
Hij wijst op een jongen op de tweede rij. "Sjoerd heet hij. Hij was een van onze beste spelers. Hij kreeg regelmatig uitnodigingen van betaald voetbalclubs. Zo kon hij meetrainen met Feyenoord. Maar dat wilde hij niet. Hij wilde gewoon lekker met zijn vrienden voetballen. Ik speel sinds twee jaar weer met Sjoerd samen. Op woensdagavond doen we mee aan het zeven-tegen-zeven voetbal bij Alexandria ’66. Een leuk initiatief. Van mijn jeugdteam is er buiten mij niemand in het betaald voetbal terechtgekomen."
Rutjes droeg de aanvoerdersband in zijn jeugdjaren. "Ik was een ratje, ook heel klein op die leeftijd. Maar ik was ook een verbinder. Dat zagen de trainers. Ik was heel dominant in de kleedkamer. In de jeugd speelde ik vaak op vier. Dan ontving ik de bal op de eigen zestien en begon ik te dribbelen. Ik had geluk met mijn trainers. Ze gaven me de vrijheid om te doen wat ik wilde doen op het veld. In Chris de Jong kende ik een trainer die me op het juiste moment kritisch aansprak over mijn spel en gedrag op het veld. Tot die tijd had ik nooit tegenspraak vernomen. Chris bracht zijn kritische woorden uitstekend, precies op de wijze dat ik het aannam en opnam."
Stap naar Sparta
"Ik was achttien toen ik naar Sparta vertrok. Ik ben nooit de persoon geweest die Open Dagen bezocht, die moeite ging doen voor talentendagen. Ik wilde gewoon lekker voetballen. Ik was inmiddels in het eerste elftal van Alexandria terechtgekomen, een echt vriendenteam. Na afloop van een wedstrijd stond een scout me op te wachten en vroeg of ik belangstelling had om naar Sparta te komen."
Het volledige interview is te zien op het YouTube kanaal van Elftalfoto.nl. Het online platform dat de ambitie heeft uit te groeien tot het grootste voetbalarchief van Nederland. Iedereen kan zich aanmelden en zijn elftalfoto’s en actiefoto’s van vroeger en nu delen. Een mooi moment bijvoorbeeld om je oude ploeggenoten weer op te sporen en gezamenlijk ideeën uit te wisselen. Meer info op www.elftalfoto.nl.
Ook in ELF Voetbal nummer 3 (te bestellen via deze link) en PANNA! 104 (te bestellen via deze link) een uitgebreid interview met Nathan Rutjes. Daarin vertelt hij uitgebreid over zijn deelname aan Wie Is De Mol?, zijn functie als jeugdtrainer bij Sparta Rotterdam, zijn zoon Lavezzi en de gelijkenissen en verschillen in hun spel en hoe Nathan de toekomst voor zich ziet.
Foto: Pro Shots
