Het is een besluit dat onder de supporters direct zorgt voor gemengde gevoelens. Waar de één droomt van een herhaling van het kampioensjaar 2017, vraagt de ander zich hardop af of de club hiermee niet te veel achteromkijkt in plaats van vooruit. Waarom kwamen de beleidsmakers in De Kuip juist nú uit bij dit duo? ELF Voetbal ontleedt de achtergrond van deze opvallende aanstelling.
De Vuurdoop van de Nieuwe Directie
Om de logica achter deze move te begrijpen, moeten we kijken naar de ingrijpend gewijzigde top van de club. Met het naderende tijdperk waarin algemeen directeur Robert Eenhoorn en technisch directeur Dévy Rigaux het stokje overnemen, was de trainerskwestie direct hun eerste grote vuurdoop. Rigaux, binnengehaald om de structuur te bewaken, en Eenhoorn moesten snel handelen om rust te creëren na de breuk met Van Persie.
De keuze voor de tandem Van Bronckhorst-Hulshoff is een pragmatische. Beiden vertrokken recent uit de staf van Liverpool in het kielzog van Arne Slot. Ze zijn daardoor niet alleen direct beschikbaar en transfervrij, maar ook volledig op elkaar ingespeeld. In een transferzomer waarin Feyenoord rust op het veld nodig heeft om de selectie te herstructureren, koopt het nieuwe directie-duo hiermee in feite een kant-en-klare technische machine.
De Constructie: Tactisch Brein versus Cultuurbewaker
Dat er twijfels zijn onder een deel van het Legioen is niet vreemd; het voetbal onder 'Gio' was in zijn latere jaren niet altijd even sprankelend en de erfenis van het aanvallende 'Slot-voetbal' weegt zwaar. Juist daarom is de specifieke rolverdeling met Sipke Hulshoff de sleutel in dit verhaal:
- Sipke Hulshoff: De Fries staat in de voetbalwereld te boek als een tactisch zwaargewicht en een absolute vakman op het trainingsveld. Als de voormalige rechterhand van Arne Slot kent hij het DNA van de huidige spelersgroep én de speelstijl door en door. Met Hulshoff haalt Feyenoord de garantie op modern, intensief veldwerk in huis.
- Giovanni van Bronckhorst: Van Bronckhorst brengt iets wat Hulshoff mist: de status van een wereldster en ervaring met de immense druk die op de hoofdtrainer in De Kuip rust. Gio fungeert als de rustige manager, het schild voor de spelersgroep, en de man die weet hoe je een kleedkamer vol ego's managet op weg naar tastbaar succes.
Veilige Haven of Bewezen Succes?
Voor de critici voelt de terugkeer van Van Bronckhorst wellicht als een veilige vlucht naar het verleden. Zijn erfenis uit zijn eerste termijn (2015-2019) staat echter als een huis: de eerste landstitel in achttien jaar (2017), twee KNVB Bekers en twee Johan Cruijff Schalen. Daarnaast bewees hij bij Rangers FC met het bereiken van de Europa League-finale dat hij ook Europees zijn mannetje staat.
In een overgangsjaar waarin de clubleiding organisatorisch op zijn grondvesten schudde door het vertrek van Dennis te Kloese, kiest de club met Van Bronckhorst voor een man die de wetten van de club kent. Hij heeft geen inwerktijd nodig en weet exact hoe de hazen lopen binnen de hectiek van Rotterdam-Zuid.
Stabiliteit als Fundament
Feyenoord kiest met deze constructie niet voor een radicale revolutie, maar voor een herstel van de balans. Door het behouden van vertrouwde assistenten zoals John de Wolf en Said Bakkati blijft het fundament binnen de staf intact, terwijl de input van Hulshoff en Van Bronckhorst de kwaliteit een impuls moet geven.
Of het huwelijk tussen de tactische Hollandse school van Hulshoff en de pragmatische winnaarsmentaliteit van Van Bronckhorst de sceptici gaat overtuigen, zal vanaf augustus op het veld moeten blijken. De nieuwe directie heeft in elk geval haar eerste statement afgegeven.
