Ronald Koeman verraste vriend en vijand door aan te treden met een 5-2-3-formatie. Hierdoor kwam Nathan Aké erbij in de achterste linie en moest Tijjani Reijnders genoegen nemen met een plek op de bank. De eerste helft begon vurig, met veel fysieke duels. Hoewel Nederland veel de bal had in de eerste helft, waren de beste kansen voor de Marokkanen. Bart Verbruggen moest tweemaal reddend optreden en vlak voor rust kreeg Ismael Saibari nog een reuzekans in het vijfmetergebied. De bal stuiterde echter ongunstig, waardoor Saibari er net niet bij kon. Het enige schot op doel van Nederland kwam op naam van Micky van de Ven.
Na rust bleef het spelbeeld aanvankelijk hetzelfde: Oranje creëerde weinig kansen en de grootste mogelijkheden waren voor Marokko. Tot vlak na de drinkpauze. Crysencio Summerville werd diep gestuurd en wist de bal al vallend in de loop van Cody Gakpo te spelen, die de 1-0 tegen de touwen poeierde. Wat volgde was een enorme uitbarsting van emotie, die geladen was door het zware persoonlijke verlies dat Gakpo en zijn vriendin Noa de afgelopen week trof.
Na de openingstreffer trok Oranje zich terug, duidelijk voornemens om de voorsprong koste wat kost te verdedigen. Het lukte Nederland uiteindelijk niet om de overwinning over de streep te trekken; in de negentigste minuut kopte stormram Issa Diop knap de gelijkmaker binnen, waarna een verlenging volgde.
Al na vijf minuten in de verlenging leek de beslissing te vallen. Soufiane Rahimi kapte zich knap vrij in het strafschopgebied, maar Bart Verbruggen hield Nederland met een geweldige redding op de been. Na deze enorme kans gebeurde er eigenlijk heel weinig. Beide ploegen leken vrede te hebben met een beslissing via strafschoppen. Opvallend gezien Nederland geen beste ervaring heeft met strafschoppenseries. Geheel in lijn met de wedstrijd werd het een bloedstollende penaltyreeks, met missers aan beide kanten, waarin Marokko uiteindelijk aan het langste eind trok.
Bekijk hier de samenvatting:
