Vanwege noodweer werd de aftrap van de wedstrijd met een uur uitgesteld. Het mocht de voorpret op de tribunes niet drukken. Het thuispubliek zong mee met Mexicaanse klassiekers, terwijl de Engelsen zich met muziek van Queen en Oasis werden welkom geheten in het stadion waar ze in 1986 de beruchte wedstrijd van Argentinië verloren. Met de wedstrijd tegen het gastland van dit WK werd er hoe dan ook nieuwe geschiedenis geschreven.
Leven of dood
Aan de serieuze en gefocuste blikken van Jude Bellingham en Harry Kane was te zien dat er veel op het spel stond. Bij Mexico was Jorge Sánchez de enige in de basiself met een Eredivisie-verleden. Hij werd vooruit geschreeuwd door het thuispubliek, dat juichte bij elke pass van Mexico en floot bij elke pass van Engeland. De Mexicanen speelden vanaf het begin agressief en zetten volop druk, gedreven door vaderlandse trots en adrenaline. Engeland moest de openingsfase overleven, en deed dat.
Nadat Mexico enkele kansen niet benutte, sloegen de Engelsen vlak voor rust toe. Jude Bellingham kon vrij inkoppen na een goed opgebouwde aanval. Plukjes Engelse fans durfden te juichen tussen de Mexicaanse supporters. Mexico trapte af en wilde op zoek gaan naar de gelijkmaker, maar kreeg direct de volgende klap te verwerken. Na een pass van Kane kon Bellingham binnen twee minuten de 0-2 binnenschuiven. De thuissupporters leken verslagen en beroofd van alle hoop op een stunt.
Alle ingrediënten voor een historische wedstrijd zijn aanwezig vandaag bij Mexico tegen Engeland, de achtste finale van het WK, in het legendarische Estadio Azteca. #wk2026 #mexeng pic.twitter.com/ZBJ6EzmQP9
— Jesper Langbroek (@JesperLangbroek) July 5, 2026
Emoties gaan op en neer
Maar Mexico stond snel weer op. Onder de aanmoediging van het publiek, dat in letterlijke bewoordingen riep dat het mogelijk was, schoot Julián Quiñones de aansluitingstreffer binnen. Na tien knotsgekke minuten voetbal was het geloof bij Mexico vlak voor rust weer terug.
De rode kaart voor Engeland-verdediger Jarell Quansah gaf Mexico nog meer moed. Na de beslissing van de scheidsrechter en de VAR juichte het publiek alsof er een doelpunt werd gemaakt. De Mexicaanse spelers moedigden de supporters aan met opzwepende armgebaren richting de tribune.
Twee penalty’s
De verslagenheid was groot toen Engeland in de 58ste minuut een penalty kreeg. Met Harry Kane achter de bal was de 1-3 te voorspellen. Maar de Engeland-aanvoerder maakte later zelf een overtreding, waardoor ook Mexico vanaf elf meter mocht aanleggen. Raúl Jiménez toonde zich bekwaam onder de enorme druk en bracht de spanning weer terug in de wedstrijd met de 2-3. Met nog zo’n twintig minuten te gaan kon de strijd tussen de elf Mexicanen, onder wie de ingevallen Edson Álvarez en Santiago Giménez, tegen de tien Engelsen nog alle kanten op.
Mexico bleef strijden tot het eind en zocht wanhopig naar de gelijkmaker. De spanning liep hoog op met drie corners in de laatste minuten, maar de thuisploeg kreeg het niet voor elkaar om op gelijke hoogte te komen. Engeland won de slag om Mexico-Stad en neemt na het nationale trauma van 1986 een positieve herinnering mee uit Estadio Azteca. Het Engelse uitvak lachte als laatst en zong 'Football is coming home'.
