Stel dat de middenvelder van AC Milan gelijk heeft, dan is het tijdperk-José Mourinho definitief voorbij. Want als iemand wel vaart bij en macht put uit pure onrust, dan is het de Portugees wel.
Zijn provocaties, showtjes en overdreven glijpartijen langs de lijn waren tot op heden best grappig. Maar zulke optredens kun je niet blijven herhalen, want dan verliest de act aan kracht. Voor je het weet ben je een karikatuur van jezelf.
Bovendien; Mourinho's klasse zat hem altijd in de kunde om zijn spelers voor elkaar door het vuur te laten gaan. Maar bij Real is 'm dat niet gelukt. De Spaanse en Portugese internationals vechten elkaar de tent uit en ze zien The Special One liever vandaag dan morgen vertrekken.
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het daarom inderdaad over lijkt met Mourinho. Het was niet eens irritant meer om hem tegen Borussia druk gebarend voor de camera's te zien rennen en protesteren. Het was zielig. Helemaal toen Mourinho na afloop weer eens een eenzame mening had: Mats Hummels had rood moeten krijgen (?).
Typerend was dat Mourinho in hetzelfde interview werd afgekapt op het moment dat hij bekend wilde maken waar hij volgend seizoen trainer is. Zijn 15 minutes bruut onderbroken… Zelfs de Britse pers neemt hem niet meer serieus genoeg om de tv-show te laten stelen.
Zet daar de 'coole Hund' Jürgen Klopp tegenover en je ziet een wereld van verschil. De Duitser kan ook tekeer gaan, maar speelt het niet. Dat is het verschil met Mourinho. Klopp, Frank de Boer, Louis van Gaal, Jupp Heynckes, Alex Ferguson; ze leven daadwerkelijk mee, zijn levensecht boos, blij of opgelucht en hoeven niet te acteren. Een verademing ten opzichte van de schreeuwlelijkerds in trainingspakken.
Als zelfs spelers als Boateng - de personificatie van exhibitionisme - de voorkeur geven aan kalme, natuurlijke coaches, dan kunnen de Mourinho's van deze wereld wel inpakken. José, bedankt voor alle onvergetelijke tv-momenten, maar tijd om het stokje over te dragen aan een nieuwe generatie. Eentje die niet demonstratief in ogen prikt, maar zich lekker kan opwinden over een verkeerd genomen inworp van één van de eigen spelers. Dat is de toekomst, blijkbaar.
