Het zou hem goed staan trouwens, zo'n strak zwart pakje. Beelden van de oude Frans Derks springen direct voor de ogen. Een wilde, dansende haardos, ronde biceps die onder het respectbandje uitpuilen, een stevige pass in de afgetrainde benen. Verbeek zou een fantastische scheidsrechter zijn.
Tenzij je het niet met een beslissing eens bent natuurlijk. Dan stormt de Draak van Deventer (trots zal-ie zijn, op die verworven bijnaam) op je af en voel je je heel snel klein worden. Wee de speler of trainer die de autoriteit van arbiter Verbeek in twijfel durft te trekken. Die kan onherroepelijk een uitbrander, dodelijk blik en laatste waarschuwing verwachten.
Leidsman Verbeek zou vooral een broertje dood hebben aan theatrale trainers, die aan de zijlijn veel misbaar maken en stennis trappen. Je kent ze wel, gasten die met de armen gespreid, het hoofd in de nek, ter hemel schreiend een verontwaardigd neplachje produceren om het natuurlijk overwicht aan te tasten.
Scheidsrechter Verbeek zou zulk wijvengedrag bij de dug-outs nooit tolereren. Arbitrale keuzes moeten mannelijk gedragen worden. Hij zou er speciaal een commissie voor in het leven roepen.
De Verbeek in het zwart zou wel raad weten met types die bewust het publiek bespelen, de camera's opzoeken en de vermoorde onschuld acteren. Onrecht is geen privilege van de spelers of trainers alleen en dat zou hij ze laten voelen ook.
Het zou sowieso goed zijn als men een keer van pet wisselt. Gözübüyük op het stoeltje van Maaskant, Advocaat als de aanklager betaald voetbal (what's in a name) en de veroorzaker van een zware overtreding in de rol van slachtoffer.
Of Niklas Moisander in de schoenen van zijn trainers Frank de Boer en Jaap Stam.
De Fin is er gisteravond alvast mee begonnen. Wie volgt?
