Celtic-Juventus verdient corruptieonderzoek

Vooral Real Madrid - Manchester United was - als wedstrijd - van een ongekend hoog niveau. Voortdurend lag de handelingssnelheid op 100%, er werden risico's genomen en het grote aantal doelpogingen van beide zijden was bijna uniek voor een wedstrijd op dit niveau.

En ook werd het mij weer eens duidelijk waarom ik Real Madrid zo veel leuker vind spelen dan FC Barcelona. Natuurlijk is dat Tikkie-Takkie-voetbal ontzettend knap en maakt de bijna foutloze uitvoering de ploeg nagenoeg onverslaanbaar. Maar aan de andere kant is het ook een soort van legaal spelbederf geworden. Het is toch nooit de oorspronkelijke bedoeling van het voetbal geweest, dat één partij een concept heeft ontwikkeld waardoor het 75% balbezit heeft en de tegenstander alleen maar amechtig achter de feiten aan kan laten lopen.

Dat is leuk voor trainingsvormen zoals rondo's, maar voor het wedstrijdvoetbal is het dodelijk dat teams (Barcelona dus, maar ook Duitsland vorige week tegen Frankrijk) zonder échte aanvallers in hun team er toch in slagen om wedstrijden te winnen. Dat is op den duur de dood in de pot.

Datzelfde geldt ook voor de manier waarop de arbitrage omgaat met de steeds belachelijker wordende manier waarop verdedigers zich tegenwoordig alle mogelijke vrijheden permitteren bij corners en indraaiende vrije trappen. En daar mee wegkomen ook.

De meest extreme vorm zag ik dinsdagavond in Glasgow bij Celtic - Juventus. Als ik de verslagen - ook in de Engelse en Schotse pers - teruglees, dan gaat het bijna alleen over 'het lesje in efficiency' dat Celtic heeft gehad. En over de meedogenloze wijze waarop Alessando Matri, Claudio Marchisio en Mirko Vucinic hadden geprofiteerd van de naïeve speelwijze van het team van Neil Lennon. En over de dramatische wedstrijd van Afrikaans kampioen Efe Ambrose, die een paar uur nadat hij uit het vliegtuig was gestapt, natuurlijk nooit had mogen spelen.

Echte scorebord-journalistiek zou Co Adriaanse zeggen.

Want écht opvallend waren in deze wedstrijd namelijk niet de fouten van  Ambrose en de goals van Matri, Marchisio en Vucinic, maar de manier waarop de Spaanse scheidsrechter Alberto Mallenco z'n ogen sloot voor het feit dat Celtic - ook nog eens een minuut op 70 de veel betere partij - zeker ACHT TOT TIEN zuivere strafschoppen had moeten geven.

In totaal kreeg Celtic in deze wedstrijd tien corners. En omdat Juventus van de eerder dit seizoen gespeelde wedstrijd Celtic - FC Barcelona (2-1, weet u nog wel) had geleerd dat de Schotten in dit onderdeel van het spel verre superieur zijn aan tikkie-takkie-ploegen, hadden de Italianen vooraf al geconstateerd dat men de Schotse luchtmacht alleen maar zou kunnen bestrijden door fors ruk- en trek-werk.

En zo gebeurde ook. Bij tenminste acht van de tien hoekschoppen was duidelijk te zien dat de uit Zwitserland afkomstige voetbal-terrorist Stephan Lichtsteiner alleen met behulp van zijn twee handen gevaar voor het Juventus-doel kon voorkomen. Alle 60.000 in het stadion aanwezige toeschouwers zagen dat, de tientallen miljoenen TV-kijkers uit de gehele wereld zagen dat. Echt iedereen! Met één uitzondering: arbiter Mallenco.

Nu weet ik wel dat het geven van acht strafschoppen aan één partij een wereldrecord zou hebben betekend. En waarschijnlijk maakten Celtic-spelers zich soms ook schuldig aan wat duwen. Maar een penalty of drie, vier zou in deze wedstrijd écht niet misstaan hebben.

En dus vraag ik me af waarom er - in deze tijden met zoveel aandacht voor match-fixing - niet direct een onderzoek is aangekondigd naar het verloop van Celtic - Juventus en naar de arbitrage van Alberto Mallenco. Want een wedstrijd waarin één partij acht strafschoppen had moeten hebben, en er niet één kreeg, heb ik nog niet eerder gezien.

Jan Hermen de Bruijn
Hoofdredacteur ELF Voetbal Magazine
Twitter: @DeBruijnELF