Meer cultuurcoach dan bondscoach

Dat de spelers voor en na elke training in gebed gaan, was mij vooraf bekend en daar ben ik gemakkelijk aan gewend geraakt. Lastiger wordt het wanneer de spelers van mij aanwijzingen krijgen en ze mij niet durven aan te kijken. Ze beschouwen dat als een vorm van kritiek en schamen zich daar voor, zo is mij later verteld. Maar na een paar weken ben ik nu wel zo ver dat de spelers van het eerste team elkaar durven te coachen. Op dat gebied is er vooruitgang geboekt.

Ook heb ik mij er bij neergelegd dat de jongens hard en veel lachen bij een gemaakte fout, zowel bij de tegenstander als bij hun eigen team. Misschien is dat een vorm van onzekerheid, maar dat weet ik niet zeker.

Aan de andere kant weigeren ze ooit op te geven. Zelfs een geblesseerde speler zal niet durven toe te geven, dat hij niet verder kan spelen. In dat geval moet je als trainer echt ingrijpen. Een bijkomend probleem hierbij is dat de selectie zonder medische staf is afgereisd.

Zoals ik ook mijn trainingsintensiviteit moet aanpassen. Deze groep is niet gewend zo vaak te spelen en te trainen. Daar komt nog bij dat ze veel moeite hebben met het tijdsverschil. 's Nachts blijven ze vaak wakker om met hun familie en vrienden op Tuvala te chatten, want het is daar dan dag. Maar het betekent wel dat ze 's ochtends nog moe zijn. Bovendien hebben ze in eigen land weinig besef van tijd en discipline. De meesten hebben geen werk en hangen overdag wat rond en toeren met hun bromfietsje over het eiland. En dat zie je terug op de training en in de wedstrijden.

Als coach moet ik daarom veel tijd besteden aan het overbruggen van de cultuurverschillen. Ik probeer ze ook te leren dat ze gezonder en beter moeten eten. Nu laten ze appels en peren links liggen, want dat kennen ze op Tuvalu amper, met uitzondering van kokosnoten en nog wat tropisch fruit.

Toch vind ik het ook mooi om te zien hoe de gemeenschap op Tuvalu met nauwelijks financiële middelen, schaarste aan water en groente elkaar helpt. Saamhorigheid is een groot goed. Iedereen helpt elkaar. Het is geen uitzondering als een speler een ander knipt, want kappers zullen er niet veel zijn.

En met muziek en dansen zorgen ze permanent voor een vrolijke sfeer. Een nederlaag zijn ze daarom zo vergeten. Ook dat is wennen voor mij als coach, want ik wil altijd winnen en kan slecht tegen mijn verlies.

Leen Looijen