Tussen de twee schuifdeuren van het Mandemakers Stadion staat een Volkswagen Polo geparkeerd. De bolide steekt half uit en de deuren kunnen niet meer dicht. Een niet alledaags gezicht. Aan de zijkant staat Hans Mulder in een hoekje te grinniken als Etienne Vaessen aan komt hobbelen. Hij lag weer eens half te slapen en is door de ervaren verdediger te grazen genomen. “Maar daarna pak ik hem nog vier keer erger terug hoor”, garandeert de doelman vastberaden.
Kerfstok
De keeper staat sinds het begin van zijn profcarrière onder de lat bij RKC Waalwijk. Samen met de oudere rotten binnen de club haalt hij veel grappen uit. Vooral in het promotiejaar was het gekkenhuis. “Bijna iedere dag was het raak. Mulder bleek een ‘veelpleger’, die had elke week iets op zijn kerfstok. Michiel Kramer was er ook zo een. Hij leek onschuldig, maar achter je rug om spookte hij van alles uit.” Als Vaessen zelf iets uitvoerde, hadden zijn teamgenoten het vaak snel door. “Je ziet het bijvoorbeeld aan de grijns op m’n gezicht.” Dit seizoen is het over het algemeen wat rustiger bij de Eredivisionist. Volgens de keeper ligt dat aan de hoeveelheid jonge spelers. “Zij zijn van een andere generatie en zitten bijvoorbeeld meer achter de telefoon. De meer ervaren voetballers zijn vaker van de spelletjes met elkaar.”
Toch is het niet alle dagen rust in het Mandemakers Stadion. Klassiekers als tijgerbalsem in de onderbroek, voetbalsokken doorknippen zodat de tenen uitsteken en autosleutels verwisselen, komen nog steeds regelmatig terug. “Dat geldt ook voor de bekertjes water op de kluisdeuren. Als iemand zijn deurtje opent, krijgt diegene de volle lading water op zich.” Door elkaar op stang te jagen en grapjes te maken, krijg je meer interactie. “Zo wordt het nog gezelliger op de club. Je doet die geintjes met vrienden binnen het team. Niet met de rustige jongens, die kunnen er niet altijd tegen.”
Payback
Vaessen moest er onlangs zelf ook aan geloven. Iemand knoopte zijn schoenveters zo vast dat hij ze niet meer loskreeg. Trainen met het leren schoeisel was onmogelijk. “Dan is het mooier als ik zelf uitdeel. Zo’n zeven jaar geleden hadden we materiaalman Erik Dankers te grazen genomen. We bonden hem met een aantal man vast op de fysiotafel en tilden hem op de middenstip. Daar lieten we hem twintig minuten staan.” De materiaalman kwam even later met de ultieme payback. Als ‘de daders’ een setje kleding kwamen ophalen, zat niet alles erbij en misten ze enkele kledingstukken. "Dan was onze outfit niet compleet en hadden we een probleem."
Vaessen geniet stiekem van de momenten dat hij wordt teruggepakt. “Dat hoort erbij. Toch is er een grens hoor. Zo vind ik dat iedereen met dure items op moet letten. Je gaat geen objecten vernielen.” Zo was de doelman not amused toen zijn autosleutels eens verstopt waren. Urenlang zocht hij het stadion af opzoek naar de sleutelbos. “Dat kon ik niet waarderen nee. Uiteindelijk kreeg ik ze terug. Ze lagen op een bijna onvindbare plek.”
Etienne Vaessen geeft voor volgende keer het stokje door aan verdediger Alexander Büttner.
