Bloed is dikker dan water, schrijft Rodney Kongolo op zijn Instagrampagina. Het is een bijschrift van een foto van de gebroeders Kongolo. Links Rodney (19), in het midden Fidel (11) en rechts Terence (23). Eén speler van Feyenoord, drie fans van Feyenoord. Bloed mag dan dikker dan water zijn, er zit wel een hele hoop water tussen Rodney en Fidel enerzijds en Terence anderzijds. Een Noordzee vol water om precies te zijn.
In de zomer van 2014 gingen de broers uit elkaar. Terence keerde na het WK in Brazilië terug naar Rotterdam, naar zijn basisplaats bij Feyenoord. Rodney, tot dat moment actief in de jeugdopleiding, koos zijn eigen weg. Die weg leidde hem naar Manchester. Naar het blauwe deel van de textielstad.
"Ik kwam vanaf Feyenoord Onder 16 meteen terecht bij Manchester City Onder 18. Sindsdien was alles aan mijn leven anders", vertelt hij. "De trainingen waren anders, het spelsysteem was anders, de druk was anders. In Nederland deed ik havo aan het Thorbecke in Rotterdam. In Engeland heb ik nog twee jaar een paar cursussen gedaan, maar ik ging veel minder naar school. Trainde veel vaker. Ik woon hier met mijn moeder en mijn broertje Fidel, die nu bij Oldham Athletic in de jeugd speelt. Het typisch Engelse schoolleven heb ik niet echt meegemaakt. Fidel wel. Hij moet ook echt in uniform naar school bijvoorbeeld. Inmiddels zijn we al aardig gewend aan het leven in Engeland."
Aanvoerder
Sommige van zijn voormalige teamgenoten bij Feyenoord mochten inmiddels al ruiken aan het eerste elftal. Mo El Hankouri en Nigel Robertha maakten al hun debuut. Waar zij mochten proeven van de Nederlandse top, kreeg Kongolo een voorproefje van de wereldtop. Regelmatig staat hij met spelers als David Silva, Sergio Agüero en Yaya Touré op het trainingsveld. "Laatst nog kwam Vincent Kompany een praatje maken tijdens de training. Hij spreekt natuurlijk ook Nederlands. Een fijne gast. Hij is geïnteresseerd en wil graag weten hoe ik het doe bij Onder 23."
En dat is goed, heel goed. Kongolo is een vaste basisklant op het middenveld van de nummer twee in de Premier League 2, de hoogste jeugdcompetitie. Sinds januari draagt hij de aanvoerdersband om zijn arm. En dat terwijl hij met zijn negentien jaar niet tot de oudsten behoort. "Het geeft aan hoeveel vertrouwen trainer Simon Davies (saillant: ex-Manchester United, red.) in mij heeft. De club ziet het in mij zitten, dat voel ik aan alles. Het gaat ook gewoon heel goed. Ik heb een lekker seizoen gedraaid. Veel gespeeld. Ik ben tevreden met mijn ontwikkeling. Ik heb het gevoel dat ik dicht tegen het eerste elftal aan zit."
Ruiken aan het echte werk
Dat gevoel wordt bevestigd door de uitnodigingen van Pep Guardiola om met de hoofdselectie mee te trainen. "Heel gek om met hem op het veld te staan. Sta je ineens met een van de grootste trainers in de voetbalhistorie op het veld. Hij is trainer, maar hij is ook méér dan dat." Van een onderling gesprek met de Catalaan kwam het nog niet. "We hebben nog niet één op één gesproken, nee. Er staan tijdens die trainingen ook zóveel mensen op het veld."
Daarin schuilt meteen Kongolo's grootste uitdaging. Zeker bij een sterrenteam als Manchester City is de stap van de jeugd naar de hoofdmacht een grote. Slechts sporadisch maakt een talent de oversteek. Kongolo is de eerste om te beseffen dat het eerste elftal zowel dichtbij als ver weg is. "Ik begrijp de kritiek uit Nederland ook wel hoor. Je komt hier nu eenmaal niet zomaar in het eerste terecht. Maar het gaat mij om mijn ontwikkeling. Beter worden. Ik heb het gevoel dat dat hier goed kan. En mocht ik het hier niet redden, dan betekent dat niet dat mijn carrière voorbij is."
Verhuur
En dus staat alles in het teken van ervaring opdoen. De rugzak vullen. De volgende stap: seniorenvoetbal. "Het liefst sluit ik natuurlijk vast aan bij het eerste elftal, maar waarschijnlijk zal ik eerst verhuurd worden. Binnen Engeland, of daarbuiten. De club gaat mij helpen om te kijken welke club bij mij past. Ook Nederland is wat mij betreft een optie. Feyenoord? Tja, dat blijft mijn favoriete club, dus het zou moeilijk zijn om nee te zeggen." Zeker als grote broer Terence een lijntje uitwerpt. "Het is mijn droom om ooit samen te voetballen, het liefst met Terence én Fidel in één team. Er zit twaalf jaar tussen Terence en Fidel, dus het zou kunnen." Aan welke kant van het kanaal het tot een hereniging moet komen is Rodney Kongolo om het even. Bloed is tenslotte dikker dan water.
