Als jonge fan van Everton is Robbie Fowler vaak op Goodison Park van Everton te vinden. Gek is Fowler van The Toffees op het moment dat hij nog als Robbie Ryder door het leven gaat. Het is de achternaam van zijn moeder die hij als kind draagt. Maar nota bene een scout van aartsrivaal Liverpool ontdekt hem. Op Anfield Road breekt hij door en hoe! Als 18-jarige wordt hij de vierde speler in de historie van The Reds, die vijf (!) keer in een wedstrijd scoort in het eerste elftal.
Nieuwe Dalglish
De fanatieke supporters op The Kop weten genoeg: hier is de nieuwe Kenny Dalglish aan het werk. Omdat zijn moeder hertrouwt heeft Robby Ryder zijn achternaam dan net ingeruild voor Fowler. Onder die naam leert de voetbalwereld hem kennen, want de spits gaat vrolijk door met records breken. Al in zijn vijfde competitiewedstrijd produceert hij een hattrick en aan het eind van zijn eerste seizoen is hij al clubtopscorer.
Het jaar erop overlegt de goalgetter nog indrukwekkendere cijfers. Fowler produceert tegen Arsenal de snelste hattrick ooit in de Premier League. Binnen vier minuten en 33 seconden heeft hij er al drie in liggen. Niemand die hem dat in Engeland tot op heden na heeft gedaan. Qua scoringsdrift kiest hij de slipstream van vedette Alan Shearer. Ook Fowler maakt drie jaar op rij meer dan dertig goals in een seizoen. Geen wonder dat hij in 1996 het EK in eigen land mag spelen.
Fairplay
Buiten het veld is hij al even geliefd. In 1996 ontvangt hij de fairplay-prijs, omdat hij toegeeft dat Arsenal-goalie David Seaman hem niet ten val heeft gebracht. Als de arbiter de bekentenis ter kennisgeving aanneemt, gaat Fowler zelf achter de penalty staan. Hij schiet deze zo belabberd in dat Seaman de bal eenvoudig kan plukken.
Na die geste volgt de keerzijde. Een periode van pech en blessures breekt aan. Door gescheurde kniebanden loopt Fowler het WK van 1998 mis. Rond die tijd breekt bij zijn club Michael Owen door, een tiener die al snel de spotlights van Fowler overneemt. Fowler worstelt met zijn veranderde status. Hardnekkige geruchten doen de ronde dat hij zich verliest in drugsgebruik. Everton-fans springen er op in. Als Fowler eindelijk weer op het veld staat, zingen zij hatelijke liederen over zijn vermeende verslaving. Met een goal dient hij ze van repliek om vervolgens de treffer te vieren door zogenaamd de kalklijn op te snuiven. De FA kan zijn revanche niet waarderen: vier duels schorsing.
Teloorgang
Na die straf krabbelt Fowler nog eenmaal op. Met zeventien goals heeft hij een belangrijk aandeel in Liverpools winst van de FA Cup, UEFA Cup en League Cup in 2001. Het is zijn laatste topprestatie, want vervolgens gaat het snel bergafwaarts. Een paar maanden later krijgt hij ruzie met assistent-trainer Phil Thompson en wordt uit de selectie gezet. Het geeft Emile Heskey en Owen de kans zich als superduo te presenteren. Nog diezelfde winter verkopen The Reds hem voor 15 miljoen euro aan Leeds United. Maar die club blijkt diep in de financiële shit te zitten en al snel vindt Fowler zich terug bij Manchester City. Een slepende heupblessure maakt zijn teloorgang daar compleet.
Op basis van sentiment gunt Liverpool hem in 2006 nog een terugkeer. Het publiek geeft hem een staande ovatie, zijn laatste. Fowler is allang de oude niet meer en blijft sukkelen met blessures. Via Cardiff City en Blackburn Rovers wil hij zich nog eenmaal oprichten, maar zijn fysiek staat topvoetbal domweg niet meer toe. Na tussenstops in Australië (North Queensland Fury en Perth Glory) beëindigt hij in 2011 zijn carrière bij Muangthong United in Thailand op 36-jarige leeftijd. Wat rest is de herinnering aan een superheld wiens hoogtijperiode kort, maar oh zo krachtig was.
