Een beetje in de schaduw van het EK, de eerste oefenwedstrijden, de toenemende nieuwsstroom over de op handen zijnde Olympische Spelen en het dagelijkse oeverloze gezwets over de Tour de France, is het bericht over het verdwijnen van 'wereldkampioen landstitels' Glasgow Rangers een beetje ondergesneeuwd geraakt.
Toch is het één van de voetbal verhalen van het jaar. Ik kan me niet herinneren dat ooit eerder een zó prominente club op zo'n gruwelijke manier aan zijn einde kwam. Vooral omdat misschien wel de meest opvallende rol werd gespeeld door de fans. En dan niet alleen die van de Rangers, maar werkelijk van alle Schotse clubs.
De stemming in Schotland rond de ondergang van Rangers FC - een club die werd opgericht in 1872 en die op 12 juni 2012 definitief ten grave werd gedragen - past helemaal in deze tijd. Murw gemaakt door schandalen bij zo ongeveer alle financiële instellingen en de daarover heen komende Eurocrisis, blijken voetbalfans van clubs uit alle geledingen en Divisies, het helemaal gehad te hebben met de bankiers, politici, managers en clubvoorzitters die hun sport de laatste jaren de vernieling in hebben geholpen.
Het feit dat Rangers - met een niet meet terug te betalen schuld van zo'n € 150 miljoen , die vooral werd veroorzaakt door belastingontduiking - het laatste decennium het Schotse voetbal kon domineren, is in de ogen van de meeste Schotten niets meer en niets minder geweest dan competitievervalsig. Volledig vergelijkbaar dus met de dominantie van 'valsspelers' Real Madrid en FC Barcelona binnen Europa.
Vandaar dat het terugzetten van NewCo (New Company, de nieuwe Rangers) van de Scottish Premier League naar de Derde en laagste Divisie, niet alleen met gejuich werd ontvangen door de fans van nagenoeg alle andere clubs, maar ook door die van de Rangers zelf. Bewonderenswaardig in mijn ogen is de houding die de nieuwe voorzitter Charles Green en manager en ex-topspeler Ally McCoist etaleerden. Zij lieten weten de straf van hun club zonder morren te accepteren en te zien als de uiterste consequentie van het wanbeleid dat in het verleden werd gevoerd.
Terug naar de transfer van Luciano Narsingh van sc Heerenveen naar PSV. Vlak nadat het nieuws bekend werd, maakte ik het volgende Twitter bericht:
#PSV betaalt ?#Heerenveen € 4,1 miljoen voor ?#Narsingh. Overmars was dus serieus toen hij zei dat ?#Ajax geen gekke salarissen gaat betalen
Meer nog dan de fan- discussie over de vraag of het al-dan-niet terecht is, dat het financieel krap zittende PSV een bedrag van € 4,1 miljoen eigenlijk wel kan en mág betalen, viel me vooral het feit op, dat het veel rijkere Ajax dit niet gedaan heeft. Bij de bekendmaking van het aantrekken van Marc Overmars was immers gezegd dat de club in het vervolg niet langer miljoenen en miljoenen wilde uitgeven aan spelers die achteraf een dergelijke som en het daarbij behorende salaris, niet waard waren. In het kort: Sulejmani-transfers mogen nóóít meer voorkomen.
Maar omdat een week in de voetballerij zoals bekend een heel lange tijd is (en omdat Narsingh-manager Mino Rajola niet bepaald de meest buigzame man van Nederland is) was ik benieuwd of Ajax toch niet over haar vooraf vastgestelde grens wilde heengaan om Narsingh alsnog binnen te halen. Niet dus. Men vond in Amsterdam de jonge vleugelspeler duidelijk geen € 4,1 miljoen waard en bleef op dat standpunt staan.
Wat mij betreft, is PSV-Ajax zondag dan ook in 0-1 geëindigd. PSV mag de 21-jarige Amsterdammer (!) dan wel hebben ingelijfd, maar zit tegelijkertijd met nog een extra schuld, een uit z'n voegen barstende salarispost en een veel te grote en dure selectiegroep. Voor het derde achtereenvolgende jaar heeft de Eindhovense club in het voetbalcasino, bijna al haar geld op 'rood' gezet. Twee keer eerder stopt het roulettewiel echter op zwart. Als dat in mei 2013 opnieuw gebeurd, is het voor PSV alleen maar te hopen dat zich dan in Eindhoven geen Rangers-scenario gaat ontwikkelen.
Jan Hermen de Bruijn
Hoofdredacteur ELF Voetbal
Twitter: @DeBruijnELF
